Η 3η Μάρτη του 2024 δεν ήταν μια συνηθισμένη ημέρα στη ζωή του Ράμι Αμπού Ζουμπάιντα, ερευνητή σε θέματα στρατιωτικών και ζητημάτων ασφαλείας. Σηματοδότησε την αρχή μιας μακράς πορείας οδύνης πίσω από τα κάγκελα της ισραηλινής κράτησης. Μια πορεία που δοκίμασε τη θέλησή του απέναντι στις πιο βίαιες μορφές καταπίεσης και κακοποίησης, αποτελώντας μαρτυρία για το εύρος των εγκλημάτων που διαπράττουν οι ισραηλινές κατοχικές αρχές κατά των παλαιστίνιων κρατούμενων.
120 ημέρες στο σκοτάδι
Με δεμένα τα μάτια και χειροπέδες, σε ένα χώρο που δεν ξεπερνούσε το ένα μέτρο, μέσα στη διαβόητη ισραηλινή φυλακή «Σντε Τεϊμάν», ο Ράμι πέρασε 120 ημέρες εξαναγκασμένος να κάθεται γονατιστός, χωρίς να του επιτρέπεται να αλλάξει στάση για περισσότερες από 18 ώρες την ημέρα, σύμφωνα με τη μαρτυρία του που δημοσίευσε στο Facebook.
Δεν του επιτρεπόταν να μιλήσει ούτε καν να κινήσει τα χείλη του για να προσευχηθεί και κάθε κίνησή του αντιμετωπιζόταν με ακόμη σκληρότερη τιμωρία.
Βασανιστήρια: ένα ταξίδι πόνου
Σύμφωνα με τον Ράμι, τα βασανιστήρια δεν ήταν απλώς μέσο εκδίκησης, αλλά μια καθημερινή πρακτική με στόχο την κάμψη της θέλησής του. Υπέστη πάνω από 30 περιστατικά σωματικών βασανιστηρίων, συμπεριλαμβανομένων άγριων ξυλοδαρμών σε όλο του το σώμα — με ιδιαίτερη στόχευση στο στήθος, το πρόσωπο και ευαίσθητες περιοχές — καθώς και βίαιης πίεσης στις σιδερένιες χειροπέδες, που χαράκωναν τη σάρκα του και έφταναν μέχρι τα κόκαλα, χωρίς καμία θεραπεία.
Υπέφερε επίσης από δέσιμο μπρούμυτα, ενώ αστυνομικοί σκύλοι του κατασπάραζαν το σώμα και ουρούσαν πάνω του, από παρατεταμένη ορθοστασία σε επώδυνες στάσεις απέναντι σε τοίχο για πολλές ώρες, ηλεκτροσόκ στο πρόσωπο, τον λαιμό και τα χέρια, συνεχή εξευτελισμό, ψυχολογική ταπείνωση και εξαναγκαστική πείνα.
Θυμάται με πικρία ότι πέρασε ολόκληρη εβδομάδα στο λεγόμενο «δωμάτιο της θορυβώδους ντίσκο» των κελιών της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών (Αμάν).
Η πείνα ως εργαλείο βασανισμού
Ο Ράμι μπήκε στην αιχμαλωσία ζυγίζοντας 95 κιλά και βγήκε 55 κιλά. Το φαγητό αποτελούσε ακόμη ένα μέσο βασανισμού, καθώς οι μερίδες ήταν ελάχιστες, ικανές μόλις για να τον κρατούν στη ζωή, και συχνά χαλασμένες.
Οσα βίωσε ο Ράμι Αμπού Ζουμπάιντα δεν αποτελούν απλώς μια προσωπική ιστορία, αλλά ένα επαναλαμβανόμενο πρότυπο για εκατοντάδες παλαιστίνιους κρατούμενους που αντιμετωπίζουν την κόλαση στις φυλακές της Κατοχής. Παρόλες τις προσπάθειες να λυγίσουν το ηθικό του, βγήκε πιο δυνατός, μεταφέροντας τη μαρτυρία της αγριότητας της Κατοχής, παραμένοντας ακλόνητος και πιστεύοντας ότι η ελευθερία για την οποία υπέφεραν θα επικρατήσει τελικά.
Ο Ράμι απέκτησε την ελευθερία του στην έβδομη παρτίδα της συμφωνίας «Κατακλυσμός των Ελεύθερων Ανθρώπων», κατά την οποία η Αντίσταση κατάφερε να απελευθερώσει περισσότερους από 1.700 κρατουμένους και φυλακισμένους. Δήλωσε:
«Χαιρετισμούς στην Παλαιστινιακή Αντίσταση, σε όλους όσοι έμειναν όρθιοι και σε όλους όσοι συνεχίζουν να αντιστέκονται μέσα και έξω από τα κελιά».
