Ο Ζορζ Ιμπραήμ Αμπνταλλά παραχώρησε αποκλειστική συνέντευξη στην L’Humanité, στο χωριό του την Κομπαγιάτ, το οποίο μόλις έχει ξαναβρεί. Κάνει μια αναδρομή στα σαράντα χρόνια φυλάκισής του στη Γαλλία και επαναβεβαιώνει τη δέσμευσή του ως επαναστάτης αγωνιστής υπέρ της Παλαιστίνης.
Ο Ζορζ Ιμπραήμ Αμπνταλλά έχει ένα λαμπερό χαμόγελο. Στα 74 του χρόνια, είναι κουρασμένος αλλά ευτυχισμένος που επιτέλους ξαναβρίσκει την οικογένεια και την πατρίδα του, έπειτα από περισσότερα από σαράντα χρόνια σε μια γαλλική φυλακή. Ο άνθρωπος παραμένει πολιτικά όρθιος. Δεν έχει λυγίσει. Μας δέχτηκε σε αποκλειστικότητα.
Ζορζ Ιμπραήμ Αμπνταλλά, είστε επιτέλους ελεύθερος μετά από σαράντα χρόνια φυλάκισης στη Γαλλία. Πώς αισθάνεστε;
Είμαι συγκλονισμένος από όλη αυτή τη ζεστασιά, την ανθρώπινη και την αγωνιστική, που με περιβάλλει αυτή τη στιγμή. Η κατάσταση στον Λίβανο μου φαίνεται λιγότερο άσχημη, αν μπορώ να το πω έτσι, απ’ ό,τι φανταζόμουν. Αμέσως ένιωσα μια ζωντανή δύναμη μέσα στη χώρα, που δεν έχει χαθεί.
Τι αισθανθήκατε φτάνοντας εδώ, στον Λίβανο, στην οικογένειά σας;
Είναι δύσκολο να περιγράψω τη συγκίνησή μου. Έμεινα ευχάριστα έκπληκτος. Ήταν παρούσες οι πολιτικές δυνάμεις του Λιβάνου. Αλλά, κυρίως, υπήρξαν απίστευτες σκηνές. Άνδρες, γυναίκες και νέοι που δεν είχα ξαναδεί μπήκαν στο αεροπλάνο για να με αγκαλιάσουν. Βρήκα αμέσως ξανά τον Λίβανο.
Αυτό μου ζέστανε πραγματικά την καρδιά. Όταν κατέβηκα από το αεροπλάνο, η υποδοχή ήταν συγκλονιστική: ο αρχηγός των δυνάμεων ασφαλείας με αγκάλιασε, αστυνομικοί με βοήθησαν να κατέβω τη σκάλα. Έκαναν τα πάντα για να με προστατέψουν, σε περίπτωση που κάποιος είχε παρεισφρήσει στο πλήθος. Η ατμόσφαιρα ήταν απερίγραπτη. Είναι μια αξέχαστη σκηνή για έναν αγωνιστή.
Πώς ζήσατε αυτές τις τέσσερις δεκαετίες στη φυλακή;
Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των ετών, εντασσόμουν στη δυναμική των αγώνων που λάμβαναν χώρα έξω από τα τείχη. Είχα την τύχη να βρίσκομαι σε επαφή με άνδρες και γυναίκες που στάθηκαν αλληλέγγυοι στην υπόθεσή μου και αγωνίστηκαν για την απελευθέρωσή μου. Κατάφεραν να εντάξουν αυτόν τον αγώνα μέσα στον ευρύτερο αγώνα για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης και ενάντια στη γενοκτονία στη Γάζα.
Χάρη σε αυτό, μπορώ να εκφράζομαι ως αγωνιστής και όχι απλώς ως κρατούμενος. Με άλλα λόγια, ήμουν ένας αγωνιστής που αγωνιζόταν σε μια ιδιαίτερη συνθήκη: εκείνη του εγκλεισμού. Ήμουν, λοιπόν, ο ίδιος άνθρωπος, απλώς σε διαφορετικό περιβάλλον. Σήμερα, αυτές οι συνθήκες άλλαξαν και πάλι, αφού δεν βρίσκομαι πλέον στη φυλακή.
Είμαι αγωνιστής από τα νεανικά μου χρόνια. Υπάρχει μια υπαρξιακή συνέχεια που ξεκίνησε στην εφηβεία και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Υπάρχουν πολλοί αγωνιστές. Κάποιοι ζουν, άλλοι όχι. Όμως όλοι ζουν μέσα μου. Όλοι αυτοί οι σύντροφοι είναι σαν αποχρώσεις ενός πίνακα, από το οικογενειακό μου λίκνο μέχρι το σήμερα. Αυτή η συνέχεια είναι μια δυναμική που μου επιτρέπει, μετά τη φυλακή, να ενταχθώ στον αγώνα με την ίδια θέρμη όπως και πριν. Μέσα εκεί διαμορφώθηκε και η σχέση μου με τους ανθρώπους που αποτελούν το συνολικό υπαρξιακό μου πλαίσιο.
Σήμερα, όπως και χτες, δεν είμαι ένας αγωνιστής που θυσιάζεται. Δεν θυσιαζόμουν στη φυλακή — ολοκληρωνόμουν. Όταν βρίσκεσαι σε συνθήκες εγκλεισμού, οι συνθήκες του αγώνα —που είναι και μορφή αυτοπραγμάτωσης— είναι απλώς πιο περίπλοκες. Είναι χάρη σε αυτές τις χιλιάδες άνδρες και γυναίκες που με συνόδευσαν που είμαι αυτό που είμαι σήμερα. Πιστεύω πως έμεινα όρθιος και θα παραμείνω, χάρη σε αυτή τη συνέχεια.
Πώς ενημερωνόσασταν για όσα συνέβαιναν στον έξω κόσμο;
Αυτοί οι σύντροφοι που μόλις ανέφερα μου παρείχαν τα πάντα: επισκέψεις και αλληλογραφία — που δεν ήταν καθόλου συνηθισμένη. Για τριανταπέντε χρόνια λάμβανα πέντε φακέλους την εβδομάδα αφιερωμένους στον αραβικό κόσμο και την Παλαιστίνη. Ο καθένας είχε 80 με 90 σελίδες με ουσιαστικές αναλύσεις που μου επέτρεπαν να γνωρίζω τι συνέβαινε στον Λίβανο, την Παλαιστίνη ή διεθνώς. Έκανα δηλώσεις που εντάσσονταν στην κινητοποίηση των συντρόφων ενάντια στη φασιστικοποίηση των κοινωνιών, υπέρ της Παλαιστίνης και —μέχρι τις 25 Ιουλίου— για την απελευθέρωσή μου. Θεωρούσα πως αυτό ήταν το καθήκον μου.
Μέσα σε αυτή τη συνολική δυναμική αισθανόμουν στο στοιχείο μου ως αγωνιστής που —ξανά— αγωνίζεται σε ιδιαίτερες συνθήκες. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά από τον κρατούμενο που θυσιάζεται. Ένας τέτοιος δεν μπορεί να αντέξει για τόσο πολύ. Είναι δυνατόν μόνο ως επαναστάτης πολιτικός κρατούμενος που συνεχίζει να αντιστέκεται.
Πώς βλέπετε τη γαλλική δικαιοσύνη που σας κράτησε φυλακισμένο για τόσο πολύ καιρό;
Η γαλλική αστική τάξη και η δικαιοσύνη της δεν διαφέρουν από εκείνες οποιασδήποτε άλλης χώρας. Όταν αντιμετωπίζουν έναν επαναστάτη αγωνιστή, είτε τον γονατίζουν είτε τον κρατούν φυλακισμένο. Τον απελευθερώνουν μόνο όταν αλλάξει ο συσχετισμός δυνάμεων — δηλαδή όταν καταλάβουν ότι το κόστος της κράτησης είναι μεγαλύτερο από τις πιθανές συνέπειες της απελευθέρωσής του. Οι επισκέψεις των κομμουνιστών και ανυπότακτων βουλευτών στο επισκεπτήριο βοήθησαν επίσης να αλλάξει αυτός ο συσχετισμός.
Όταν πρόκειται για τα συμφέροντα του κράτους, η δικαστική διαδικασία είναι απλώς μια βιτρίνα, ένα τελετουργικό. Οι πραγματικοί λόγοι για την απελευθέρωση του κρατούμενου βρίσκονται αλλού. Δεν είναι αποκλειστικότητα της Γαλλίας.
Βεβαίως υπήρξαν και αμερικανικές πιέσεις. Όμως το ουσιώδες είναι η σχέση με τον αγώνα. Απόδειξη είναι η στάση του εισαγγελέα, ο οποίος προσέφυγε στον Άρειο Πάγο μετά την απόφαση για την αποφυλάκισή μου. Η προσφυγή του δεν έχει ανασταλτικό χαρακτήρα. Δηλαδή, το έκανε για το θεαθήναι, για να δείξει στους Αμερικανούς ότι παρακολουθεί την υπόθεση μέχρι τέλους.
Όμως ξέρει καλά πως, από τη στιγμή που βρίσκομαι εδώ, στον Λίβανο, δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Αυτό δείχνει επίσης ότι υπάρχουν και δικαστές με προσωπικότητα. Θα μπορούσε να έχει εξελιχθεί αλλιώς. Η δικαστίνα που εξέδωσε την πρώτη απόφαση ήταν απόλυτα ξεκάθαρη. Είπε περίπου τα εξής: «Ο Αμπνταλλά διαταράσσει τη δημόσια τάξη μέσα στη φυλακή περισσότερο απ’ ό,τι αν ήταν έξω — για αυτό διατάσσω την αποφυλάκισή του.» Αυτό βάζει τέλος στο δικαστικό θέατρο. Είναι τόσο απλό.
Πώς συνεχίζετε τον αγώνα σας για την Παλαιστίνη;
Η αντίσταση στην Παλαιστίνη πρέπει να ενταθεί. Από ιστορική σκοπιά, είναι ντροπιαστικό για τους Άραβες να παραμένουν θεατές μπροστά στα δεινά του λαού της Γάζας. Η Γκρέτα Τούνμπεργκ, από τη Σουηδία, πήρε ένα καράβι για να σπάσει τον αποκλεισμό που έχουν επιβάλει οι Ισραηλινοί στη Γάζα, προσπαθώντας να μεταφέρει τρόφιμα.
Και την ίδια στιγμή, υπάρχουν 80 εκατομμύρια Αιγύπτιοι που δεν μπορούν καν να πλησιάσουν τα σύνορα, γιατί τους το έχουν απαγορεύσει. Στον Λίβανο, πρέπει να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε ενάντια στον εχθρό και να είμαστε αλληλέγγυοι με την Αντίσταση. Μέσα στις δύσκολες συγκυρίες που περνά η χώρα, οφείλουμε να μείνουμε ενωμένοι.
Φοβάστε για τη ζωή σας;
Ο λαός μας δολοφονείται καθημερινά. Κάθε μέρα υπάρχουν πάνω από εκατό μάρτυρες στην Παλαιστίνη. Η δική μου ζωή δεν αξίζει περισσότερο από εκείνη των παιδιών στη Γάζα, που πεθαίνουν από την πείνα και τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς.
Τι λέτε στους νέους των 20 ετών σήμερα;
Ότι πρέπει να εμπλακούν στους αγώνες — ειδικά αν ζουν στη Γαλλία. Η διαδικασία της φασιστικοποίησης βρίσκεται σε εξέλιξη. Δεν πρόκειται για κάτι μικρό. Εισχωρεί παντού, ακόμα και μέσα στους νόμους. Αν η νεολαία αρνείται να πάει να ψηφίσει, είναι επειδή έχει σιχαθεί αυτούς τους πολιτικούς ηγέτες.
Αν η νεολαία, οι προλετάριοι, οι λαϊκές μάζες, οι αποκλεισμένοι και οι ευάλωτοι δεν οργανωθούν, η φασιστικοποίηση θα γίνει κανονικότητα.
Το βλέπουμε με τον Ρεταγιό και τον Νταρμανέν, πρώην υπουργό Εσωτερικών και νυν υπουργό Δικαιοσύνης. Θέλει να χτίσει υπερ-φυλακές. Θέλει να επαναφέρει τις πτέρυγες υψίστης ασφαλείας (QHS). Αυτό δείχνει μέχρι πού είναι διατεθειμένοι να φτάσουν. Αυτές είναι οι «προοπτικές» της αστικής τάξης. Είναι εξαιρετικά επικίνδυνο.
Όταν βλέπουμε τέτοιου είδους επιθέσεις, δεν μπορούμε να τις αντιμετωπίσουμε με γλυκοχαμόγελα και υποκλίσεις.
Στη σημερινή Γαλλία, το κράτος εγκαταλείπει όλες του τις βασικές αρμοδιότητες: την ασφάλεια, την εκπαίδευση, την οικολογία… Η φασιστικοποίηση θα δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα σε όσους αγωνίζονται, επειδή στο τέλος θα κατακλύσει όλους τους τομείς της ζωής, σε όλα τα επίπεδα. Οι κοινότητες έχουν τη δική τους αστυνομία, που με τη σειρά της θα έχει τις δικές της πολιτοφυλακές — τους λεγόμενους «φρουρούς» ή «επαγρυπνούντες». Αυτοί θα παρακολουθούν τους μετανάστες.
Καθήκον της νεολαίας είναι να έχει το θάρρος να τους αντιμετωπίσει. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η εφημερίδα σας, η L’Humanité, πρέπει να μείνει πιστή στην ιστορία της και να είναι η φωνή των λαϊκών μαζών, των ανθρώπων που αγωνίζονται.
