Εν αναμονή της καλοκαιρινής κυβερνητικής ρύθμισης για το «λειτουργικό διαχωρισμό» των κλάδων σύνταξης και υγείας του ΙΚΑ, τα παπαγαλάκια έχουν πιάσει και πάλι δουλειά. Στο στόχαστρό τους η «πολυφαρμακία». Οι εργαζόμενοι –λένε– καταναλώνουν άχρηστα φάρμακα, προκειμένου να κονομήσουν γιατροί, φαρμακοποιοί και φαρμακοβιομήχανοι και εισαγωγείς. Γι’ αυτό κάτι πρέπει να γίνει, πρέπει να ληφθούν μέτρα για να πέσει η δαπάνη και να μη χρεώνονται τα ασφαλιστικά ταμεία.
Γράψαμε στο προηγούμενο φύλλο της «Κ» πως όλη αυτή η προπαγάνδα στηρίζεται σ’ ένα μεγάλο ψέμα. Ιδού και οι αποδείξεις, συστηματοποιημένες σε πίνακες που δεν είναι δικοί μας, αλλά δημοσιεύτηκαν το 1996, σε μελέτη του ΙΟΒΕ. Το ΙΟΒΕ είναι ινστιτούτο του ΣΕΒ και κανείς δε μπορεί να το κατηγορήσει ότι κάνει αντικαπιταλιστική προπαγάνδα.
Στον πρώτο πίνακα φαίνεται η εξέλιξη στην κατανάλωση φαρμάκων κατά την πενταετία 1990-94 και η εξέλιξη της δαπάνης για την αγορά αυτών των φαρμάκων. Οπως βλέπουμε, η κατανάλωση φαρμάκων είναι περίπου σταθερή. Αυξάνεται με ένα ρυθμό που αναλογεί στην αύξηση του πληθυσμού (ας σκεφτούμε μόνο πόσοι μετανάστες ήρθαν στην Ελλάδα εκείνα τα χρόνια). Οταν το 1990 καταναλώθηκαν 251. 478 συσκευασίες φαρμάκων και το 1994 278.082 συσκευασίες, δε μπορούμε να μιλάμε για πολυφαρμακία. Δείτε, όμως, στην τελευταία στήλη την αύξηση της δαπάνης για την αγορά αυτών των φαρμάκων. Ξεπερνά το εικοσιπενταπλάσιο!
Το ότι δεν υπάρχει πολυφαρμακία φαίνεται και από τον αριθμό των συνταγών ανά δικαιούχο του ΙΚΑ, που είναι το μεγαλύτερο ασφαλιστικό ταμείο. Το 1978 γράφονταν 3,78 συνταγές ανά ασθενή και το 1990 3,43 συνταγές ανά ασθενή. Εχουμε, δηλαδή σχετική μείωση.
Για ποια πολυφαρμακία, λοιπόν, γίνεται λόγος; Για… πολυκερδία μόνο πρέπει να μιλάμε. Για ένα τεράστιο πλιάτσικο σε βάρος των ασφαλιστικών ταμείων, από τους φαρμακοβιομήχανους και φαρμακοεισαγωγείς, με τη βοήθεια του κράτους. Μάλιστα, όπως γράψαμε αναλυτικά στο προηγούμενο φύλλο, οι φαρμακοβιομήχανοι βαθμιαία μετατράπηκαν σε φαρμακοεισαγωγείς, διότι το κράτος τους έδωσε τη δυνατότητα να κάνουν πιο αυθαίρετες τιμολογήσεις στα εισαγόμενα φάρμακα. Ετσι, ενώ το 1987 τα φάρμακα που παράγονταν στην Ελλάδα αντιπροσώπευαν το 75% του συνόλου και τα εισαγόμενα το 18%, το 2003 φτάσαμε τα παραγόμενα στην Ελλάδα φάρμακα να αντιπροσωπεύ-ουν μόνο το 19% του συνόλου και τα εισαγόμενα το 70%.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η μελέτη με τους πίνακες που δημοσιεύουμε έγινε άπαξ. Εκτοτε, σε όλες τις μελέτες που έγιναν από το ΙΟΒΕ, δεν υπάρχουν αυτοί οι πίνακες. Δεν υπάρχει καμιά αναφορά στην εξέλιξη της κατανάλωσης φαρμάκων και στην εξέλιξη της δαπάνης γι’ αυτά τα φάρμακα. Ο λόγος είναι προφανής. Δε θέλουν να φανεί, ότι δεν υπάρχει καμιά πολυφαρμακία (δηλαδή κατανάλωση φαρμάκων σε ποσότητες πάνω από τις απαραίτητες), αλλά μόνο άγρια κερδοσκοπία των καπιταλιστών της φαρμακοβιομηχανίας.
