Οσο να πεις, έναν ντουβρουτζά τον έπαθαν οι εθνικισταράδες πολεμοκάπηλοι στην Ελλάδα. Εκεί που περίμεναν τον Ερντογάν να στείλει το «Αμπντούλ Χαμίντ Χαν» σε κάποια περιοχή της ΑΟΖ που ορίστηκε με το τουρκο-λιβυκό Μνημόνιο, την οποία η Ελλάδα διεκδικεί ως δική της (αν και δεν την έχει ορίσει με κάποια συμφωνία), ή έστω σε ένα από τα χαραγμένα θαλάσσια οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ, που η Τουρκία θεωρεί ότι ανήκουν στην ΑΟΖ της λεγόμενης ΤΔΒΚ (η οποία ούτε διεθνή νομική υπόσταση έχει, ούτε ΑΟΖ μπορεί να ορίσει, γιατί η ΑΟΖ δεν ορίζεται μονομερώς αλλά τουλάχιστον διμερώς), ο οιονεί σουλτάνος της σύγχρονης Τουρκίας έστειλε το γεωτρύπανο μερικές δεκάδες μίλια από τους τουρκικές ακτές, στον Κόλπο της Αττάλειας.
Πλερέζες κρέμασαν δημοσιογράφοι και αναλυτές του… πισινού. Είχαν έτοιμα τα δημοσιεύματα, περίμεναν να βγουν οι στόλοι, ίσως να γίνει και καμιά «επακούμβησις» όπως το 2020, και ο Ταγίπ εφέντης τους άφησε με τα… πληκτρολόγια στα χέρια. Αντε τώρα να στύψουν το μυαλό τους για να φτιάξουν νέα σενάρια, όχι γι’ αυτό που συμβαίνει, αλλά γι’ αυτό που πρόκειται να συμβεί. Διότι οι εθνικισταράδες αναλυτές του… πισινού έχουν, ως γνωστόν, και το κληρονομικό χάρισμα να μαντεύουν τα μελλούμενα. Βέβαια, για την πρώτη έξοδο του «Αμπντούλ Χαμίντ Χαν» οι προβλέψεις τους έστειλαν κόσμο και κοσμάκη «στον κουβά», αλλά αυτοί δεν το θεωρούν δική τους αποτυχία, αλλά… ελιγμό του Ερντογάν.
Θα λέγαμε ότι ο Ερντογάν τούς την έφερε και σπάει πλάκα μαζί τους, αν δεν ξέραμε ότι η βεντάλια της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής -ιδιαίτερα μετά την αναβάθμιση του γεωστρατηγικού και διπλωματικού ρόλου της Τουρκίας, εξαιτίας της έκρηξης του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία- είναι πολύ ανοιγμένη για ν’ αφήνει στον Ερντογάν και τους επιτελείς του χρόνο ν’ ασχολούνται με τη σεναριολογία των εθνικισταράδων της Ελλάδας και να τους στήνουν φάρσες. Ας επιχειρήσουμε, λοιπόν, μια επισκόπηση της κατάστασης, με βάση αυτά που γνωρίζουμε και όχι με βάση εικασίες και σενάρια.
Οι ενδείξεις ότι σε πρώτη φάση το «Αμπντούλ Χαμίντ Χαν» δε θα χρησιμοποιηθεί για να προκαλέσει «θερμό» ή έστω «χλιαρό» επεισόδιο με την Ελλάδα ήταν προφανέστατες. Αρκούσε να δει κανείς τη ρητορική του Τσαβούσογλου και του Ακάρ το τελευταίο χρονικό διάστημα, που είχε καθαρά «αμυνίτικο» χαρακτήρα. Κατηγορούσαν την Ελλάδα ότι παραβιάζει τις συνθήκες και απειλεί την Τουρκία, η οποία έχει ανάγκη να εξοπλιστεί, αγοράζοντας αμερικανικά F-16 και γαλλο-ιταλικούς πυραύλους SAMP/T.
Οταν έχεις ένα τέτοιο διπλωματικό αφήγημα, δεν μπορείς να το τινάξεις στον αέρα με μια κίνηση που θα εκλαμβανόταν ως επιθετική έναντι του γείτονα και θα απειλούσε με «θερμό» ή «χλιαρό» επεισόδιο στην Ανατολική Μεσόγειο. Αν η τουρκική πολιτικοστρατιωτική ηγεσία είχε κατά νου να διεκδικήσει δυναμικά τα συμφέροντά της στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως έχει κάνει στο παρελθόν, τότε θα προετοίμαζε την αποστολή του «Αμπντούλ Χαμίντ Χαν» με τη δέουσα διπλωματική ρητορική.
Tα εθνικιστικά παπαγαλάκια στην Ελλάδα, όμως, δεν καταλαβαίνουν από τέτοια. Θεωρούν ότι απευθύνονται σε Χαχόλους, γι’ αυτό και παίζουν τον ίδιο χαβά, της επικείμενης πολεμικής πρόκλησης, ανεξάρτητα από τη φάση που διέρχεται η τουρκική εξωτερική πολιτική και τις ορατές επιδιώξεις της στη συγκεκριμένη φάση.
Ακόμα και να μην υπήρχαν, όμως, αυτές οι ενδείξεις, μια ανάλυση των δεδομένων θα έπρεπε να σε κάνει επιφυλακτικό (τουλάχιστον) ως προς το τι πρόκειται να εξελιχθεί.
- Η Τουρκία δεν θα ήθελε να κατηγορηθεί ότι υπονομεύει τη Νοτιοανατολική Πτέρυγα του ΝΑΤΟ σε καιρό πολέμου με τη Ρωσία.
- Η Τουρκία δε θα ήθελε να υπονομεύσει τις διαπραγματεύσεις της με τις ΗΠΑ για την αγορά F-16 και με Γαλλία-Ιταλία για την αγορά του πυραυλικού συστήματος SAMP/T.
- H Toυρκία δε θα ήθελε να υπονομεύσει τη διαδικασία αποκατάστασης των σχέσεών της με το Ισραήλ, που βρίσκεται σε εξέλιξη και ήδη έχει περάσει από επίσημες επισκέψεις πολιτικών παραγόντων σε Αγκυρα και Τελ-Αβίβ. Ειδικά σε ό,τι αφορά τις τουρκο-ισραηλινές σχέσεις πρέπει να σημειωθεί ότι περιλαμβάνουν και τη μεταφορά «ισραηλινού» φυσικού αερίου με χερσαίο αγωγό από το τουρκικό έδαφος, ο οποίος θα ενωθεί με τον ήδη λειτουργούντα αγωγό Turk Stream.
- Το μείζον ζήτημα για την τουρκική εξωτερική πολιτική στην περιοχή, αυτή την περίοδο, είναι να επιτρέψει η Ρωσία μια τουρκική επίθεση εναντίον των Κούρδων της Συρίας, μέσα στο συριακό έδαφος. Δυο φορές μέσα σε δεκαπέντε μέρες συναντήθηκε ο Ερντογάν με τον Πούτιν (μία στην Τεχεράνη και μία στο Σότσι), αλλά άδεια εισβολής σε συριακό έδαφος, το οποίο «προστατεύεται» από ρωσικά στρατεύματα, δεν πήρε. Και γιατί να του δώσει τέτοια άδεια ο Πούτιν, όταν ο Ερντογάν δεν μπορεί να του «πουλήσει» κάτι αντίστοιχο, καθώς δεσμεύεται από την ένταξη της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, δηλαδή συμμετέχει στο αντίθετο στρατόπεδο, παρά τον ιδιαίτερο χαρακτήρα που έχει αναγνωριστεί στην Τουρκία, ως «γέφυρας» προς τη Ρωσία;
Η πλάκα είναι πως τα εθνικιστικά παπαγαλάκια στην Ελλάδα, στη μανία τους να «αποδείξουν» ότι ο Ερντογάν είναι… ρωσόφιλος, έγραφαν και έλεγαν πως πήγε στο Σότσι για να πουλήσει τουρκικά drones στον Πούτιν! Τι να πεις τώρα; Οτι αν ο Ερντογάν έκανε τέτοια κίνηση, δηλαδή να πουλήσει στη Ρωσία όπλα σε καιρό πολέμου ΝΑΤΟ-Ρωσίας, θα έπρεπε να περάσει την Τουρκία στο αντίπαλο στρατόπεδο, πράγμα που δε θα προλάβαινε να κάνει, γιατί θα τον γκρέμιζε την ίδια κιόλας μέρα ο πανίσχυρος τουρκικός στρατός;
Η τουρκική ηγεσία έστειλε το «Αμπντούλ Χαμίντ Χαν» εντός «καθαρά τουρκικής» θάλασσας, εν γνώσει της ότι θα αντιμετωπίσει εθνικιστική πίεση μέσα στην Τουρκία. Ο Ερντογάν πήρε πάνω του τη φιέστα του απόπλου, ενώ ο ακροδεξιός-εθνικιστής σύμμαχός του Μπαχτσελί δεν παρέστη στη φιέστα, γιατί δεν μπορούσε να τη «σηκώσει». Ο απόστρατος ναύαρχος Γιαϊτζί κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι εγκαταλείπει τη «γαλάζια πατρίδα» και κλείνει την Τουρκία στον Κόλπο της Αττάλειας, όπως προβλέπει ο περιβόητος «Χάρτης της Σεβίλλης». Ακόμα και συνεννοημένη με τον Ερντογάν θα μπορούσε να είναι αυτή η δήλωση, για να πάρει την πρωτοβουλία από το κεμαλικό CHP, τη βασική αντιπολιτευόμενη κίνηση.
Ο Ερντογάν και οι επιτελείς του μπορούν ν’ αντέξουν αυτό το «πολιτικό κόστος» σήμερα, ενόψει των θεμάτων που έχουν ανοιχτά με τις ΗΠΑ. Μόλις πάρουν τα F-16 να δείτε τι φιέστες έχουν να οργανωθούν στην Τουρκία από τον Ερντογάν και πως θα ξεχαστεί η πρώτη αποστολή του «Αμπντούλ Χαμίντ Χαν». Και βέβαια, αν το απαιτήσουν επόμενοι σχεδιασμοί της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, ακόμη και αν το απαιτήσουν οι προεκλογικές ανάγκες του Ερντογάν, το «Αμπντούλ Χαμίντ Χαν» μπορεί κάλλιστα να κινηθεί σε περιοχές της κυπριακής ΑΟΖ ή και σε περιοχές του τουρκο-λιβυκού Μνημόνιου. Ολα είναι ανοιχτά, καθώς αυτό είναι ένα παιχνίδι που παίζεται χρόνια τώρα.
Τι αφήνει πίσω του αυτό το παιχνίδι; Εξοπλισμούς, ολοένα και περισσότερους εξοπλισμούς από την Τουρκία και την Ελλάδα, για να φουσκώνουν τα ταμεία των μονοπωλίων των στρατιωτικοβιομηχανικών συμπλεγμάτων των ιμπεριαλιστικών χωρών, και ενίσχυση της πατρωνίας των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (πρωτίστως των ΗΠΑ) στις δυο χώρες και στην περιοχή ευρύτερα.
