Τα κόμματα της Ζωής Κωνσταντοπούλου, του Βελόπουλου, του Βαρουφάκη, η Νέα Αριστερά, το κόμμα Τσίπρα, το κόμμα Καρυστιανού, το πιθανό κόμμα Σαμαρά και, δυστυχώς, μαζί το αγχωμένο από την έλευση Τσίπρα και Καρυστιανού ΠΑΣΟΚ, είναι εκδοχές του κόμματος των Τεμπών. Ολα μαζί και το καθένα χωριστά απειλούν την πολιτική σταθερότητα (το ΠΑΣΟΚ ήδη, με την επιπόλαιη πρότασή του για τα funds, είναι σαν να προεικάζει για τη χώρα ένα στάτους κρίσης). Ολα τα κόμματα που προανέφερα, αν και έχουν πολλές φορές αποτύχει να ανατρέψουν τη σταθερότητα, συνεχίζουν να προετοιμάζονται για τη μητέρα των μαχών· τις εκλογές.
Hλίας Κανέλλης
(Εξαίρεσε μόνο το ΚΚΕ. Οχι γιατί το συμπαθεί αλλά γιατί το κατατάσσει σε άλλη, χειρότερη κατηγορία. Και γιατί αυτοί που θα ψηφίσουν ΚΚΕ είναι απίθανο να προέλθουν από τη ΝΔ. Ενώ όλα τα άλλα κόμματα, αριστερά και δεξιά της ΝΔ στον εικονικό πολιτικό χάρτη, απειλούν με αφαίμαξη τη ΝΔ του Μητσοτάκη. Ολα μπορούν να της αφαιρέσουν ψηφοφόρους, άλλο περισσότερους άλλο λιγότερους. Οπότε, λίγο το ένα κόμμα, πολύ το άλλο, πέφτει ο Μητσοτάκης κάτω από το 25% και… πιάνει αεροδιάδρομο. Χτύπησε συναγερμό ο μηχανισμός προπαγάνδας του μεγάρου Μαξίμου: πρέπει να ιδρώσετε τη φανέλα. Πρέπει να βάλλετε μπροστά στον ψηφοφόρο το δίλημμα «σταθερότητα ή περιπέτειες», ο εστί μεθερμηνευόμενον – που λέει και ο ευαγγελιστής – «Μητσοτάκης ή χάος». Πώς τους βάζεις όλους σε κοινό παρονομαστή, όταν η πολιτικοϊδεολογική τους ρητορική παρουσιάζει τεράστιες αποκλίσεις; Μπορείς, για παράδειγμα, να βάλεις το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ και όλα τα κομμάτια του άλλοτε ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ σε κοινό παρονομαστή: να τα χαρακτηρίσεις εκδοχές της σοσιαλδημοκρατίας. Αυτό, όμως, δεν βολεύει, γιατί η σοσιαλδημοκρατία είναι ένα συστημικό πολιτικό ρεύμα που ουδείς διανοήθηκε να την χαρακτηρίσει φορέα σκόπιμης πολιτικής αστάθειας. Μπορείς, επίσης, να βάλεις τα ακροδεξιά μορφώματα στον ίδιο παρονομαστή, συμπεριλαμβάνοντας και τον Σαμαρά, αν φτιάξει κόμμα. Ούτε αυτό βολεύει, όταν ο μεν Σαμαράς προέρχεται από τα σπλάχνα της ΝΔ, στην οποία επιπροσθέτως κατέχουν περίοπτες θέσεις φασίστες πογκρομιστές σαν τον Βορίδη, άνθρωποι που ζητούσαν να υπάρξουν νεκροί μετανάστες στα σύνορα σαν τον Πλεύρη και θαυμαστές του Παττακού και του πατριάρχη του ελληνικού νεοναζισμού Κ. Πλεύρη σαν τον Γεωργιάδη. Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορείς να βάλεις στον ίδιο παρονομαστή τη σοσιαλδημοκρατία με την ακροδεξιά. Οπότε κάνεις μια κατασκευή και τους μαζεύεις όλους σ’ αυτήν: «κόμμα των Τεμπών». Εκτός του ότι αυτή καθαυτή η κατασκευή θυμίζει την ετοιμόρροπη καλύβα του καραγκιόζη, είναι στο φινάλε προβληματική για το αφεντικό. Γιατί η συντριπτική πλειοψηφία του λαού έχει εδραία πεποίθηση ότι στα Τέμπη διαπράχτηκε ένα μαζικό έγκλημα, για το οποίο την ευθύνη φέρει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η οποία, εκτός του ότι δε ανέλαβε την ευθύνη της, διέπραξε και το έγκλημα της συγκάλυψης. Οταν το έγκλημα στα Τέμπη κατέβασε στο δρόμο πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους σε όλη τη χώρα, τόσους όσους δεν είχε κατεβάσει κανένα άλλο ζήτημα εδώ και δεκαετίες, το να χαρακτηρίζεις σύσσωμη την αντιπολίτευση, αριστερά και δεξιά της ΝΔ, «κόμμα των Τεμπών», μάλλον τιμητικό είναι γι’ αυτήν. Οπότε το δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος», που κατασκεύασες, εύκολα μετατρέπεται σε «οποιονδήποτε άλλο ή άλλη, εκτός από τον Μητσοτάκη». Είναι ντεφορμέ τα παπαγαλάκια, οι γκεμπελίσκοι της μητσοτακικής προπαγάνδας. Δε φταίνε αυτοί. Η κατάσταση είναι τόσο στριμόκωλη για το αφεντικό που στέρεψαν από ιδέες)
