Τέσσερις σελίδες έπιασε στο «Ριζοσπάστη της Κυριακής» (9.7.06) άρθρο της Αλέκας Παπαρήγα με τίτλο «Ορισμένες γενικότερες σκέψεις που προκύπτουν από τους πρόσφατους σπουδαστικούς και φοιτητικούς αγώνες εναντίον του προσχεδίου για τα ΑΕΙ-ΤΕΙ». Για να αρθρογραφεί η ίδια η γενική γραμματέας της κεντρικής επιτροπής, πριν καν το ζήτημα συζητηθεί στην ΚΝΕ, παναπεί ότι υπάρχει εσωκομματικό πρόβλημα. Οταν μάλιστα οι θέσεις τιτλοφορούνται «γενικότερες σκέψεις» και δηλώνεται ότι «δεν είναι του παρόντος άρθρου να αποτιμηθεί σε βάθος το κίνημα αυτών των ημερών», όποιος είναι εξοικειωμένος με την κομματική «αργκό» καταλαβαίνει πως το άρθρο υπαγορεύτηκε από τη σκοπιμότητα να κλείσει η συζήτηση πριν καν αρχίσει. Στη ζυγαριά πέφτουν οι «γενικότερες σκέψεις» της ίδιας της γραμματέα, για να «ψαρώσει» κάθε κνιτάκος που ενδεχομένως δοκιμάζει να σκεφτεί και να θέσει ζητήματα για την αισχρή, αντεπαναστατική τακτική με την οποία το κόμμα του προσπάθησε αρχικά να σταματήσει την εκδήλωση αυτού του κινήματος και στη συνέχεια να το χειραγωγήσει. Ως γνωστόν, η τακτική του Περισσού απέτυχε και στις δυο της φάσεις και αυτό είναι που προκαλεί τα εσωκομματικά προβλήματα, με τα οποία δε θ’ ασχοληθούμε, γιατί δε μας αφορούν.
Η Α. Παπαρήγα γενικώς δεν είναι φλύαρο άτομο. Εν προκειμένω επέλεξε να φλυαρίσει. Να φλυαρίσει ακατάσχετα, αερολογώντας και παραγεμίζοντας ένα τεράστιο κείμενο με γενικότητες, αοριστίες, συχνά και ακατανόητες φράσεις. Το «ψάρωμα» απαιτούσε άρθρο ογκώδες. Οσο για τις αοριστίες, αυτές υπαγορεύτηκαν από τον πανάρχαιο οπορτουνιστικό κανόνα «πες το αόριστο, για να μπορείς μετά να το ερμηνεύεις ανάλογα με τη συγκυρία και το περιβάλλον».
Ποιο ήταν το πρόβλημα του Περισσού με τον πρόσφατο φοιτητικό ξεσηκωμό; Οτι προσπάθησε να τον αποτρέψει. Οτι ήταν αντίθετος στις καταλήψεις και αυτή τη γραμμή «κατέβαζαν» οι νεολαίοι του την κρίσιμη εβδομάδα, τότε που φούντωσαν οι καταλήψεις σε όλη την Ελλάδα. Θα περίμενε κανείς, λοιπόν, κοτζάμ γενική γραμματέας να απαντήσει καταρχάς σ’ αυτό το ζήτημα. Να κάνει αυτοκριτική ή να δικαιολογήσει με κάποιο τρόπο τη στάση του κόμματος. Οσο κι αν ψάξει, όμως, μέσα στο φλύαρο και πομπώδες κείμενο, δε θα βρει λέξη για την ταμπακέρα.
Ποιο ήταν το πρόβλημα του Περισσού στη συνέχεια, όταν προσπάθησε να επανακάμψει στις καταλήψεις και να διεκδικήσει ένα κομμάτι του κινήματος που είχε αναπτυχθεί; Οτι προσπάθησε να το χειραγωγήσει με γραφειοκρατικές μεθόδους, με μεθόδους μηχανισμών. Και έσπασε τα μούτρα του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό που γινόταν με τις συγκεντρώσεις, όπου ο Περισσός οργάνωνε πάντοτε χωριστή πορεία, αφού πρώτα δοκίμαζε, ψαρεύοντας στα θολά νερά, να παρασύρει φοιτητόκοσμο από τις μεγάλες συγκεντρώσεις των κατειλημμένων σχολών στα Προπύλαια. Εχουν γραφεί αναλυτικά αυτά στα ρεπορτάζ της «Κ», γι’ αυτό και δεν επανερχόμαστε. Ποιο ήταν το επιχείρημα που επιστρατευόταν τότε από το «Ριζοσπάστη»; Οτι η πορεία ξεκίνησε την… προγραμματισμένη ώρα. Ο Περισσός σε ρόλο… τελετάρχη, αποφάσιζε πότε θα ξεκινήσει η πορεία. Εβαζε μπροστά κάποια πανό που είχαν από τα πριν έτοιμα και τα μοστράριζαν όταν δινόταν το σύνθημα «φεύγουμε», κι όποιος δεν πρόσεχε και ακολουθούσε, απλώς την πατούσε. Την πρώτη φορά τα ψιλοκατάφεραν και είχαν κόσμο, τις επόμενες έμεναν μόνοι τους και μετριόνταν.
Και γι’ αυτό το πρόβλημα δε λέει τίποτα η Α. Παπαρήγα. Αντίθετα, προχωρά σε ένα μάθημα περί… αυτοτέλειας των μαζικών κινημάτων. «Η αυτοτέλεια του κινήματος πρέπει να γίνεται σεβαστή -γράφει- δεν είναι όμως μια θέση ή και αρχή υπεράνω πολιτικής». Τι θέλει να πει η… ποιήτρια; Οτι μπροστά στην πολιτική του κόμματος, η αυτοτέλεια του μαζικού κινήματος πρέπει να πηγαίνει περίπατο; Δεν το λέει έτσι χοντρά, προσπαθεί να το γλυκάνει. Μας λέει, περίπου, ότι το μαζικό κίνημα είναι πιο καθυστερημένο από το κόμμα, αλλά «το ζήτημα δε λύνεται με διοικητικές αποφάσεις, ούτε με καταστατικές ή άλλες γραφειοκρατικές παρεμβάσεις, ούτε με μια φορτική συνθηματολογική πίεση». Τελικά, τι έκαναν οι κομματικές δυνάμεις στο συγκεκριμένο κίνημα; Σεβάστηκαν την αυτοτέλειά του ή όχι; Μήπως να εκλάβουμε την παραπάνω αοριστολογία ως αυτοκριτική;
Ούτε μία στο εκατομμύριο. Το άλλοθι για τον πραξικοπηματισμό προσφέρεται ωμό σαν… σούσι. Με τη μέθοδο της συνωμοσιολογίας και της χοντροκομμένης προβοκάτσιας, την τόσο αγαπημένη στον Περισσό. Το κίνημα… χειραγωγήθηκε και χρησιμοποιήθηκε (!!) από τις αστικές δυνάμεις, λέει η Α. Παπαρήγα. Υπήρχε ετοιμότητα και προετοιμασία. Το περίμεναν το κίνημα. Γι’ αυτό και «συγκροτήθηκε έγκαιρα και σχεδόν αθόρυβα ένας αρκετά ισχυρός πυρήνας για την άσκηση καθοδηγητικού ρόλου σε ένα κίνημα που δεν έπρεπε να περάσει τα εσκαμμένα». Και ποιοι αποτελούσαν αυτόν τον πυρήνα; «Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και συγκροτήματα του Τύπου, που ζητούν μεν συντηρητικότερες αλλαγές στην Παιδεία, αλλά κρύβονται πίσω από το αντιδεξιό τους προσωπείο». Και πού ήταν αυτός ο πυρήνας και δεν τον έβλεπε κανένας; Εδώ σας θέλω. Ο Περισσός ξέρει αυτό που δεν ξέρει, δεν κατάλαβε κανένας άλλος. Μας το λέει η ηγέτις του: «Βεβαίως, στην πρώτη γραμμή άφησαν να “λάμπουν” γνωστές εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις, που εμφανίζονται ως αντιεξουσιαστές και αναρχοαυτόνομοι, “επαναστάτες- υπεράνω κομμάτων. Αυτοί δέχτηκαν ευχαρίστως την πρωτοκαθεδρία που τους χάρισε η συμμαχία των κομμάτων και ενός τμήματος των πανεπιστημιακών και όπως πάντα έδειξαν να απολαμβάνουν την εύνοια ορισμένων συγκροτημάτων του Τύπου και των ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης».
Ετσι εξηγούνται όλα. Το ΠΑΣΟΚ και οι καναλάρχες χειραγώγησαν και καθοδηγούσαν το φοιτητικό κίνημα. Και για ξεκάρφωμα έβαλαν μπροστά κάποιους «εξωκοινοβουλευτικούς». Και οι φοιτητές και οι φοιτήτριες που ψήφιζαν καταλήψεις και πλημμύριζαν τις πορείες; Πρόβατα, παιδί μου, πρόβατα. Αθύρματα του συστήματος. Οπως ακριβώς οι καταληψίες του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973, που έπεσαν θύματα των «300 προβοκατόρων του Ρουφογάλη και της ΚΥΠ» (για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι). Αφού το κίνημα δεν προσκύνησε τον Περισσό και δεν πειθάρχησε στη γραμμή του, σημαίνει ότι προσκύνησε τις αντιδεξιές αστικές δυνάμεις! Τι να πεις; Μπορείς να κάνεις σοβαρή συζήτηση πάνω σε τέτοιες απόψεις; Μόνο να επισημάνεις ότι σκοπός αυτών των πρόστυχων απόψεων είναι να ενεργοποιήσουν τα πιο χαμηλά ένστικτα κομματικού πατριωτισμού, να φανατίσουν και να μπετονάρουν το σκληρό πυρήνα της επιρροής του Περισσού στη νεολαία.
Δε νομίζουμε ότι χρειάζεται να προχωρήσουμε άλλο. Απλά να σημειώσουμε και καναδυό ευτράπελα, που μάλλον πανικό και σύγχυση αποκαλύπτουν. Η Α. Παπαρήγα κριτικάρει την «ταύτιση του κινήματος με την παράταξη», σπορ στο οποίο ο Περισσός είναι ο πρώτος διδάξας. Επίσης, γράφει ότι ο Περισσός ,δεν έχει κανένα λόγο να φοβάται τις λαϊκές κινητοποιήσεις, τις εξάρσεις του κινήματος, επίσης τις δραστηριότητες για τις οποίες δεν έχει αναλάβει ο ίδιος συγκεκριμένες πρωτοβουλίες»! Μα, μιλάνε για σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου;
Πέτρος Γιώτης
