Δεν είπε τίποτα καινούργιο ο Τσίπρας, μιλώντας σε συνέδριο στο Οστιν του Τέξας. Σ' αυτές τις περιπτώσεις, όμως, σημασία δεν έχει μόνο το τι λες, αλλά και πώς το λες. Πού ρίχνεις το βάρος, ποια σημεία τονίζεις και ποια αφήνεις να περάσουν φευγαλέα (ή και τα παραλείπεις). Για παράδειγμα, ο Τσίπρας αναφέρθηκε γενικά και επί τροχάδην στην ανάγκη να αντιμετωπιστεί η ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα, χωρίς ν' αναφερθεί σε κάποια δέσμη μέτρων, όπως αυτά που διαλαλεί με μπαλκονάτο τρόπο κάθε φορά που βρίσκεται ενώπιον λαϊκού ακροατήριου στην Ελλάδα.
Δεν είπε τίποτα για μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές δαπάνες. Μόνο για τη δημιουργία ενός φιλανθρωπικού δικτύου μίλησε, προσδιορίζοντας μάλιστα και το κόστος λειτουργίας του: «Γιατί να μην χρησιμοποιήσουμε τα κέρδη της ΕΚΤ από το αποτυχημένο πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων (περίπου 14 δισ. ευρώ), καθώς και από το πρόγραμμα παροχής ρευστότητας (ELA) της Ελληνικής Κεντρικής Τράπεζας, για την ίδρυση ενός Ταμείου Αλληλεγγύης που θα παρέχει επισιτιστική βοήθεια και κάλυψη βασικών ενεργειακών αναγκών (διασφάλιση της ηλεκτροδότησης);». Συσσίτια για τους πεινασμένους και ρεύμα για τους απολύτως εξαθλιωμένους είναι το «κοινωνικό συμβόλαιο» που υπόσχεται ο ΣΥΡΙΖΑ, αντιμετωπίζοντας κάποιες από τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης, τις πιο ακραίες, και όχι τα γενεσιουργά αίτιά της.
Την ίδια μέρα, ο επικεφαλής του οικονομικού επιτελείου του ΣΥΡΙΖΑ Γ. Δραγασάκης έλεγε τα ίδια πράγματα, με πιο παραστατικό τρόπο, σε ραδιοφωνική συνέντευξή του στον 9,84. Κατά τον Γ. Δραγασάκη, «η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είναι "μικρό καλάθι"». Κι αν κάποιος κατάλαβε το αντίθετο απ' όσα λέγονται από τα μπαλκόνια, πρόκειται «απλά για εντύπωση»! Οταν σχηματίζεις κυβέρνηση, «θα πας με τα λεφτά που έχεις, που θα βρεις, ό,τι υπάρχει», δήλωσε αφοπλιστικά ο Δραγασάκης. Και ποια κοινωνική πολιτική θα εφαρμόσει με… ό,τι υπάρχει; Απλά πράγματα: «ένα πρόγραμμα για τους άστεγους», ένα πρόγραμμα «για την αντιμετώπιση της πείνας», φιλανθρωπία δηλαδή, σαν κι αυτή που κάνουν οι δήμοι, η Εκκλησία και διάφορες ΜΚΟ. Το ερώτημα να απαλλοτριωθεί «ό,τι υπάρχει» στα «σεντούκια» των καπιταλιστών δεν… παίζει ούτε κατά διάνοια. Αυτά είναι… παλαιοκομμουνιστικά πράγματα. Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ λέει πως θα χρησιμοποιήσει «ό,τι υπάρχει», αναφέρεται μόνο στο χρεοκοπημένο κρατικό ταμείο και σε τυχόν ευρωπαϊκά κονδύλια, αν καταφέρει να πείσει τους «εταίρους», όπως περιέγραψε την προοπτική ο Τσίπρας.
Ας επιστρέψουμε, όμως, στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος εν αντιθέσει με τη συνοπτικότητά του όταν αναφερόταν στο κοινωνικό πρόγραμμα, υπήρξε αναλυτικός στην παρουσίαση της διαχειριστικής πρότασης του κόμματός του, διαβεβαιώνοντας ότι δεν αμφισβητεί στο ελάχιστο τα ιερά και τα όσια του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Κι αυτοί που παρακολουθούσαν την ομιλία του κατάλαβαν, γιατί ούτε άσχετοι είναι ούτε πρωτάρηδες. Κι είχαν έναν παραπάνω λόγο να αισθανθούν ικανοποίηση, καθώς ο Τσίπρας δεν παρέλειψε να γλείψει τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, παρουσιάζοντάς τον ως να έχει μια προοδευτική πρόταση για τη διαχείριση της κρίσης, σε αντίθεση με τους «μερκελιστές» (sic!) της Ευρωζώνης: «Πριν από λίγες ημέρες το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ εξήγησε στο Κογκρέσο με ποιο τρόπο οι πολιτικές που η Γερμανία εφαρμόζει στην Ευρωζώνη εξάγουν την ύφεση στην υπόλοιπη Ευρώπη και επηρεάζουν την παγκόσμια οικονομία. Εμείς οι χώρες της Περιφερειακής Ευρώπης γνωρίζουμε ότι αυτό είναι ακριβώς σωστό. Εχω την αίσθηση ότι μπορούμε να έχουμε έναν εποικοδομητικό διάλογο με την Ουάσιγκτον επάνω στο θέμα της κρίσης της Ευρωζώνης. Είναι ένας λόγος για τον οποίο αισθάνομαι χαρά που βρίσκομαι σήμερα εδώ»!
Το γλείψιμο, όμως, είχε και συνέχεια, αποκαλυπτική για τις μελλοντικές προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ: «Το εμπόριο είναι κάτι πολύ καλό, όχι όμως η εμπορική ανισορροπία ειδικά σε μια νομισματική ένωση. Τουλάχιστον αυτό είναι καλά εμπεδωμένο εδώ στην Αμερική. Ελπίζω ότι μόλις έρθει ο καιρός, μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορέσει να βασιστεί στο ότι η Αμερική θα διατηρήσει μια σαφή προοπτική σε αυτά τα θέματα. Επομένως, υπάρχουν μαθήματα που εμείς οι Ευρωπαίοι πρέπει να αντλήσουμε από την Αμερική. Σήμερα βρίσκομαι στο LBJ School of Public Affairs και ξαναθυμάμαι πως η "Μεγάλη Κοινωνία" άλλαξε την Αμερική. Βλέπω ακόμα ότι παρά τις δυσκολίες, οι ΗΠΑ εξακολουθούν να προχωρούν προς αυτό το μεγάλο σχέδιο. Πόσο καλό θα ήταν να είχαμε το ίδιο πνεύμα και πρόγραμμα για την Ευρωζώνη»!
Αφήνοντας αυτά τα εμετικά, ας δούμε και τις προοπτικές της «σκληρής διαπραγμάτευσης», μέσω της οποίας ο ΣΥΡΙΖΑ υποτίθεται ότι θα επιβληθεί επί των «μερκελιστών». Οπως εξήγησε ο Τσίπρας στο αμερικάνικο ακροατήριό του, η ΕΟΚ και η μετεξέλιξή της, η ΕΕ, ιδρύθηκαν από ανθρώπους με αρχές… σοσιαλιστικές: «Οχι άλλοι ευρωπαϊκοί πόλεμοι. Καθολικά ανθρώπινα δικαιώματα. Ενα κοινωνικό συμβόλαιο, που σημαίνει ένα ισχυρό σύστημα κοινωνικής ένταξης, κοινωνικής ασφάλισης, δημόσιας εκπαίδευσης, υγείας και πρόνοιας και σταδιακή σύγκλιση του βιοτικού επιπέδου των φτωχότερων περιφερειών προς τα πρότυπα των πιο εύρωστων χωρών»! Ομως, αυτή «η παλιά ευρωπαϊκή ιδέα παραγκωνίστηκε, πριν από χρόνια, από μια ιδεολογία των αγορών, του ανταγωνισμού, και του “στο διάολο να πάνε” όσοι μένουν πίσω».
Εκπληκτική ανάλυση. Ούτε Πασόκος του Σημίτη δε θα τολμούσε να πει τέτοιες ευρωλάγνες χοντράδες. Τι θα γίνει, όμως, με τη «νέα ευρωπαϊκή ιδέα», που κυριαρχεί τώρα; Καταρχάς, «η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία στην Ελλάδα θα είναι ένας αποφασιστικός παράγοντας που θα αλλάξει τα πράγματα προς όφελος των δυνάμεων της δημοκρατίας και της ανάπτυξης στην Ευρώπη. Θα είναι μια βαθιά ανάσα για όλους τους λαούς της Ευρώπης. Από αυτήν την άποψη είμαστε πλέον σίγουροι ότι δεν είμαστε μόνοι πια»! Αρα, τα πράγματα θα γίνουν από μόνα τους εύκολα. Με κάποιο μαγικό τρόπο θ’ αλλάξουν οι πολιτικοί συσχετισμοί και οι φορείς του μονοπωλιακού κεφαλαίου θα υποταγούν στον… αριστερό σχεδιασμό του Τσίπρα και των συμμάχων του! Διότι, όπως λέει ο πρόεδρος, «το ευρωπαϊκό μας συμφέρον έγκειται στο να αλλάξουμε την ευρωζώνη». Το ότι δεν υπάρχει κανένα κοινό ευρωπαϊκό συμφέρον, αλλά υπάρχουν τα ανταγωνιστικά συμφέροντα των εργατών, από τη μια, και των καπιταλιστών, από την άλλη, ανήκει επίσης στη σφαίρα των… παλαιοκομμουνιστικών δογμάτων. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αγωνίζεται για τα συμφέροντα των εργατών, των φτωχών αγροτών, των εργαζόμενων μικροαστών, αλλά «για τις παραδοσιακές αξίες των ιδρυτών της Ευρώπης. Αυτό που επιδιώκουμε είναι η σημερινή Ευρώπη να επιστρέψει στις πρακτικές και τις επιδιώξεις αυτών των παλαιών αξιών»!
Και τι θα γίνει αν οι… «μερκελιστές» παραμείνουν πολιτικά κυρίαρχοι και δε γουστάρουν να γυρίσουν στις «παραδοσιακές αξίες των ιδρυτών της Ευρώπης»; Ο Τσίπρας το ξεκαθαρίζει: «Σήμερα, η Ευρωζώνη υπάρχει. Έχουμε μια οικονομική ένωση και ένα κοινό νόμισμα και οι άμεσες εναλλακτικές είναι χειρότερες. Μια έξοδος δεν θα ωφελήσει κανέναν. Αντίθετα, θα πυροδοτήσει σοβαρά νέα προβλήματα – διαχείρισης ενός ασταθούς νέου νομίσματος, φαινόμενα bank run, πληθωρισμός, φυγή κεφαλαίων και ανθρώπων. Για το λόγο αυτό και μόνο, η Ελλάδα δεν θα πρέπει και δεν θα το κάνει, δε θα εξέλθει εθελοντικά από την Ευρωζώνη». Κι αν οι… «μερκελιστές» δεν ενδώσουν; Αυτό το ερώτημα δεν το έθεσε ούτε ως υπόθεση εργασίας ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Υπαινίχτηκε, όμως,ότι κατά κάποιο τρόπο θα τους εκβιάσει, διότι ξέρει ότι ξέρουν, πως «μία έξοδος της Ελλάδας ή οποιασδήποτε άλλης χώρας σε κρίση θα ήταν μια καταστροφή για την Ευρώπη».
Η παλιά «γραμμή» του ΣΥΡΙΖΑ, που έλεγε ότι «δεν φεύγουμε από την Ευρωζώνη, εκτός αν μας αναγκάσουν» και συμπληρωνόταν με διάφορα περί «στάσης πληρωμών τοκοχρεολυσίων» κτλ. τώρα έχει αλλάξει. Στη μεν ομιλία Τσίπρα στο Οστιν δεν ειπώθηκε κάτι με σαφήνεια (αφέθηκε απλά ένα νεφέλωμα), όμως ο Δραγασάκης, στη δική του ραδιοφωνική συνέντευξη, την ίδια μέρα, υπήρξε παραπάνω από σαφής: «Διαπραγμάτευση με συναίνεση. Αυτό που κάνουν ως τώρα οι κυβερνήσεις. Επειδή υπάρχει τέτοια ασυμμετρία δύναμης, αυτό καταλήγει σε υποταγή. Το δεύτερο είναι ή όλα ή τίποτα. Πάμε σε ρήξη (…) Αυτό το απορρίψαμε. Πάμε, λοιπόν, σε μια διαπραγματευτική λογική, διεκδικητική θα έλεγα, που λέει ότι εμείς λέμε ότι “με αυτή την πολιτική οδηγούμαστε σε καταστροφή, ενώ με μια άλλη πολιτική μπορούμε να διασώσουμε ό,τι μπορούμε και να χαράξουμε μια διαφορετική πορεία”. Διεκδικούμε καταρχάς να γίνει δεκτή αυτή η θέση. Εφόσον δεν γίνει δεκτή, πρέπει να είμαστε έτοιμοι και για ρήξη, αλλά εντός της Ευρωζώνης πάντα».
Τι ακριβώς σημαίνει «ρήξη εντός της Ευρωζώνης» δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε ιδιαίτερα, γιατί θεωρούμε ότι απευθυνόμαστε σε νοήμονες αναγνώστες. Τέτοιου είδους ρήξη δεν μπορεί να υπάρξει. Αλλωστε, και οι ΣΥΡΙΖΑίοι, που χρησιμοποιούν τον όρο «ρήξη», ουδέποτε περιέγραψαν το περιεχόμενό του, σε αδρές έστω γραμμές. Τι θα κάνουν, δηλαδή, θα αρνηθούν να πληρώσουν δόσεις δανείων; Θα αρνηθούν τους όρους της επιτήρησης, που είναι σφραγισμένοι όχι από τις δανειακές συμβάσεις και τα Μνημόνια, αλλά από αποφάσεις του Συμβουλίου της ΕΕ; Σε μια τέτοια (υποθετική) περίπτωση, το Κοινοτικό Δίκαιο προβλέπει κυρώσεις, οι οποίες μπορούν να επιβληθούν σε μια «απείθαρχη» χώρα. Παραμυθάκια λένε, λοιπόν, παίζοντας με τον πόνο του ελληνικού λαού, ο οποίος μπαϊλντισμένος, απογοητευμένος, με το σύνδρομο της ήττας να έχει σμπαραλιάσει τις συνειδήσεις και να παραλύει το νευρικό σύστημα, είναι έτοιμος να γαντζωθεί από νέους επίδοξους σωτήρες, σαν τον καρκινοπαθή που γυρίζει από εκκλησιά σε εκκλησιά και κάνει τάματα μπας και τον σώσουν οι άγιοι.
Είναι προφανές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ενθαρυμμένος και από την υποχώρηση των αγωνιστικών σκιρτημάτων του Σεπτέμβρη, έχει επιλέξει σ’ αυτή τη φάση (το έχει κάνει και σε άλλες φάσεις) την επίδοση διαπιστευτηρίων στην αστική τάξη, προσδοκώντας σε στήριξη από κάποιους μηχανισμούς της, που θα τον επιλέξουν έστω και ως λύση ανάγκης εάν συμβεί κάποιο «ατύχημα» στη συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Γι’ αυτό και οι κωλοτούμπες γίνονται με τόσο θεαματικό τρόπο και συντονισμένα από Τσίπρα και Δραγασάκη. Αν υπάρξει γκρίνια εσωκομματική, θα γίνουν κάποιες εξισορροπητικές δηλώσεις και θα «στανιάρουν» οι Λαφαζάνηδες. Κι αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί.
ΥΓ: Δεν μπορούμε ν’ αφήσουμε ασχολίαστο ένα μεγάλο «άνοιγμα» προς την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία που έκανε ο Τσίπρας ενώπιον του αμερικανικού ακροατήριου, θέλοντας προφανώς να διαλύσει κάθε νεφέλωμα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κάτι διαφορετικό από μια πολιτική δύναμη της σοσιαλδημοκρατίας. Είπε: «η μελλοντική κυβέρνησή μας δεν θα είναι μόνη. Δεν θα πρόκειται για μια διαπραγμάτευση ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Γερμανία . Πρόκειται να είναι μια σύγκρουση των δυνάμεων της ανάπτυξης και της απασχόλησης και των δυνάμεων της λιτότητας και του μερκελισμού. Μπροστά σε αυτό το δίλημμα, τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα πρέπει να αποφασίσουν αν ο μέχρι τώρα χειρισμός της κρίσης στην Ευρώπη ήταν μια επιτυχία ή όχι. Και αν το μέλλον τους θα είναι παρόμοιο με εκείνο του ελληνικού ΠΑΣΟΚ που είναι γύρω ή κάτω από 5 % στις δημοσκοπήσεις, ενώ συμμετέχει στην κυβέρνηση του κ. Σαμαρά». Στις δυο ηγέτριες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της ΕΕ τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα είτε κυβερνούν και παίρνουν από κοινού με τους «μερκελιστές» τις αποφάσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο (Γαλλία) είτε ετοιμάζονται να συγκυβερνήσουν με τους «μερκελιστές» (Γερμανία). Πόσο θράσος πρέπει να έχει κάποιος για να θέτει τέτοια ψευτοδιλήμματα σε ένα από τα πιο αντιδραστικά ρεύματα της ευρωπαϊκής πολιτικής, που έχει κάνει τις επιλογές του πριν από έναν αιώνα, προδίδοντας τα συμφέροντα της εργατικής τάξης; Αμα είναι ίδιος μ’ αυτό…
Πέτρος Γιώτης
