Το είδαμε κι αυτό. Οι «Οικολόγοι-Πράσινοι» οργάνωσαν συγκέντρωση έξω από το ΥΠΕΧΩΔΕ για να ζητήσουν τη δημιουργία χωριστού υπουργείου Περιβάλλοντος!!! Τα πολλά θαυμαστικά αφορούν το αφελές (στην καλύτερη περίπτωση) έως πολιτικά αντιδραστικό περιεχόμενο του συγκεκριμένου αιτήματος.
Υπάρχει περίπτωση να υπάρξει μικρή έστω στροφή της ασκούμενης πολιτικής για το περιβάλλον, ως αποτέλεσμα μιας διοικητικής αλλαγής; Δεν χρειάζεται να κάνουμε πολιτικούς συλλογισμούς για να δώσουμε την απάντηση. Αρκεί να δούμε την πραγματικότητα στις ευρωπαϊκές χώρες, οι περισσότερες των οποίων έχουν χωριστά υπουργεία Περιβάλλοντος. Οταν η ανάπτυξη (δηλαδή, η εξασφάλιση της ανταγωνιστικότητας του καπιταλισμού, που απαιτεί εξάντληση του εργαζόμενου ανθρώπου και της φύσης) αποτελεί το ύψιστο δόγμα των καπιταλιστικών κοινωνιών, δε μπορεί το οποιοδήποτε υπουργείο Περιβάλλοντος να λειτουργήσει κόντρα σ’ αυτό το δόγμα. Ακόμα και σε επίπεδο μικρομεταρρυθμίσεων δεν είναι η διακριτή διοικητική δομή όρος για την προώθησή τους. Αλλωστε, εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, η προστασία του περιβάλλοντος δεν έχει ανάγκη από μικρο- αλλά από μεγα-μεταρρυθμίσεις, που έρχονται σε αντίθεση με τον πυρήνα της λειτουργίας του σύγχρονου καπιταλισμού.
Δεν είναι, όμως, αφελείς εκείνοι που κινούν τα νήματα της επαγγελματικής οικολογίας. Οπως δεν είναι αφελείς οι εκπρόσωποι συγκροτημάτων ΜΜΕ (βλέπε συγκρότημα Αλαφούζου, που οργανώνει ολόκληρη καμπάνια για τη δημιουργία χωριστού υπουργείου Περιβάλλοντος). Πίσω από την πολιτική αφέλεια κρύβονται πολιτικά παιχνίδια που αφορούν μπίζνες. Τις λεγόμενες «πράσινες μπίζνες». Αφελείς είναι αρκετοί απ’ αυτούς που πλαισιώνουν τις «περιβαλλοντικές» οργανώσεις, αποδεχόμενοι να χρησιμοποιούνται μόνο ως «εργαλεία» (για παράδειγμα: η περιβόητη WWF Ελλάς έχει 5..500 μέλη, αλλά μόνο τα 10 μέλη του ΔΣ έχουν δικαίωμα ψήφου!!!).
Στο ράδιο Αλαφούζος ακούσαμε μες στη βδομάδα κάποιον από τους «περιβαλλοντιστές» να εξηγεί με απλό τρόπο τι σημαίνει χωριστό υπουργείο Περιβάλλοντος: Οι χώρες που έχουν χωριστό υπουργείο έχουν καλύτερες σχέσεις με την Κομισιόν και καταφέρνουν να αποσπούν μεγαλύτερο μέρος από τα κονδύλια που διατίθενται για την προστασία του περιβάλλοντος! Αυτό είναι, λοιπόν, το ζουμί. Τα κονδύλια. Τα περισσότερα κονδύλια, που θα επιτρέψουν στους επαγγελματίες του είδους να αυξήσουν τον κύκλο εργασιών τους, αποκαθιστώντας περισσότερο προνομιακές σχέσεις με το ειδικό υπουργείο. Δεν «τρώνε» και λίγα (μπείτε στην ιστοσελίδα του ΥΠΕΧΩΔΕ και δείτε τα σχετικά προγράμματα που «τρέχουν» οι διάφορες ΜΚΟ), όμως ξέρουν από τους συναδέλφους τους στο εξωτερικό ότι μπορούν να «φάνε» περισσότερα.
Για ποιο λόγο τους πληρώνουν τα καπιταλιστικά κράτη; Γιατί λειτουργούν σαν αποσμητικό στη βρόμικη τουαλέτα του συστήματος. Γιατί προσφέρουν απόλυτα ελεγχόμενη πολιτική διέξοδο στους εργαζόμενους και τους νέους που ευαισθητοποιούνται από την προϊούσα καταστροφή. Γιατί εμποδίζουν την ανάπτυξη ενός αντισυστημικού οικολογικού κινήματος.
Π.Γ.
