Υπάρχουν κάποιες στιγμές που μια μάχη σού επιβάλλεται από τον ταξικό εχθρό και πρέπει να τη δώσεις, ακόμα κι αν ξέρεις ότι θα τη χάσεις. Γιατί μια χαμένη μάχη είναι προτιμότερη από την απώλεια της ταξικής αξιοπρέπειας, η οποία θα σε οδηγήσει σε πολλές χαμένες μάχες στο άμεσο μέλλον.
Μ’ αυτή τη λογική αντιμετώπισε ο Μαρξ την Κομμού-να του Παρισιού. Μ’ αυτή τη λογική αντιμετώπισε ο Λένιν τη ρωσική επανάσταση του 1905. Μ’ αυτή τη λογική θα έπρεπε ν’ αντιμετωπίσει μια ταξική δύναμη την απόφαση των καθηγητών για απεργία στις εξετάσεις. Ο αντίπαλος πέταξε το γάντι, οι εργαζόμενοι ήταν αναγκασμένοι να το σηκώσουν, έστω και υπό τους χειρότερους (από άποψης προετοιμασίας και εσωτερικής κατάστασης στο συνδικαλιστικό τους κίνημα) όρους. Δεν είχαν άλλη επιλογή.
Ο Περισσός –που κατά τα άλλα σείει τα λάβαρα του μαρξισμού-λενινισμού- στάθηκε από την αρχή εχθρικός και πολέμησε με λύσσα κάθε προοπτική απεργίας των καθηγητών στις εξετάσεις, υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση οδηγεί το κίνημα σε μια χαμένη μάχη για να το τσακίσει. Εφτασε στο σημείο να είναι αυτός που εισηγήθηκε στην ΑΔΕΔΥ την απεργία-παρωδία της περασμένης Τρίτης. «Εργαζόμενοι στο Δημόσιο: Με 24ωρη απεργία σήμερα απαντούν στην επιστράτευση», έγραφε –χωρίς ίχνος ντροπής- το πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη» την περασμένη Τρίτη. «Την απόφαση για τη σημερινή απεργία πήρε χτες το πρωί η Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ κατόπιν σχετικής πρότασης των δυνάμεων του ΠΑΜΕ», καμάρωνε το δημοσίευμα στη σελίδα 15 της φυλλάδας, που δεν παρέλειπε να κατηγορήσει τις άλλες δυνάμεις για «αποκλιμάκωση», επειδή δεν αποδέχτηκαν την πρόταση για απεργιακή κινητοποίηση και την Παρασκευή, αν η γενική συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ αποφάσιζε απεργία. Αυτό, όμως, ήταν το φύλλο συκής. Ο Περισσός μας έχει συνηθίσει να ψηφίζει «πακέτο» τις προτάσεις του και να μην προσχωρεί σε κοινή ψήφιση με άλλες παρατάξεις. Γιατί στη συγκεκριμένη περίπτωση έσπασε το «πακέτο» και ψήφισε μαζί με ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ 24ωρη απεργία μόνο την Τρίτη;
Δεν ήταν προδιαγεγραμμένο το αποτέλεσμα αυτής της απεργίας-παρωδία; Οι καθηγητές είχαν δηλώσει ότι δεν πρόκειται ν’ απεργήσουν. Και οι υπόλοιποι δημόσιοι υπάλληλοι δεν υπήρχε περίπτωση ν’ απεργήσουν υπ’ αυτές τις συνθήκες. Αυτά ήταν αυτονόητα, αλλά ο Περισσός σήκωσε τα αγωνιστικά λάβαρα για ένα προδιαγεγραμμένο φιάσκο. Αλήθεια, τέτοια ξεφτιλίκια δεν πλήττουν το κίνημα, δεν πλήττουν την ίδια την έννοια της απεργίας, δε δίνουν τη δυνατότητα στις δυνάμεις του συστήματος να χλευάζουν για την αναποτελεσματικότητα των συνδικαλιστικών αγώνων;
Αν γυρίσουμε το ρολόι λίγο πίσω, θα δούμε ότι αυτοί που ανακάλυψαν ξαφνικά την ανάγκη να είναι αποτελεσματικοί οι αγώνες φρόντισαν να εκφυλίσουν και να καταστήσουν εντελώς αναποτελεσματική την μακρά απεργία στη «Χαλυβουργία», ενώ έκαναν γαργάρα τα ηχηρά συνθήματα περί «ανυπακοής» στην περίπτωση της επιστράτευσης των ναυτεργατών, πειθαρχώντας απόλυτα στην αστική νομιμότητα.
Δεν τους πήρε, λοιπόν, ο πόνος για τη σωστή οργάνωση των ταξικών μαχών. Απλά, για μια ακόμη φορά έδωσαν εξετάσεις στο αστικό σύστημα εξουσίας, που τόσο πολύ τους προσέχει τελευταία. Εδωσαν τα διαπιστευτήριά τους, έδειξαν έμπρακτα ότι αποτελούν μια υπεύθυνη πολιτική δύναμη, μια χρήσιμη εφεδρεία της αστικής τάξης, που ξέρει να «χτυπά» τις κρίσιμες στιγμές. Ετσι δεν είχαν ενεργήσει και το Δεκέμβρη του ‘08;
Π.Γ.
