Το όνομα της Λουτσιάνα Καστελίνα δεν το είχαμε ξανακούσει. Δεν γνωρίζουμε, άλλωστε, όλα τα ονόματα των στελεχών του ευρω-αναθεωρητισμού, που κάποια στιγμή μας συστήθηκε ως «ευρωκομμουνισμός». Φρόντισαν τα «Νέα» να μας τη συστήσουν ως «γιαγιά» και «εμβληματική περσόνα της Αριστεράς» στην Ιταλία, η οποία έχει άποψη για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα. Τρισέλιδο το ρεπορτάζ (!), μοιάζει να φτιάχτηκε ειδικά για να φιλοξενήσει τις απόψεις της Καστελίνα για τον Τσίπρα και την κυβέρνησή του. Τα υπόλοιπα, αρκούντως… τουριστικά με κοινωνικοκριτική διάθεση, απλώς στολίζουν την εξ Ιταλίας συνηγορία υπέρ της πολιτικής Τσίπρα (και κατά Λαφαζάνη, επίσης).
«Ο Τσίπρας πήρε μια δύσκολη απόφαση αλλά αναγκαία. Χωρίς φίλους, χωρίς συμμάχους, η Ελλάδα θα βρισκόταν χαμένη στον ωκεανό (…) Το Μνημόνιο είναι μια απόφαση δύσκολη και αντιδημοφιλής. Ο Αλέξης όμως μπορεί να λειάνει τις δύσκολες πλευρές με πιο δίκαιες πολιτικές», λέει η Καστελίνα.
Οποία πρωτοτυπία! Τα ίδια τα έχουμε ακούσει σε δεκάδες εκδοχές και εξακολουθούμε να τα ακούμε από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Αποκτούν, μήπως, κάποιο κύρος επειδή τα καλύπτει η πατίνα μιας ξεσκολισμένης αναθεωρήτριας;
«Μια αριστερή κυβέρνηση μπορεί να είναι περισσότερο κοινωνικά δίκαιη από μια συντηρητική ή νεοφιλελεύθερη, γνωρίζοντας βέβαια ότι τα περιθώρια είναι πολύ περιορισμένα», συνεχίζει τις αφόρητες κοινοτυπίες η Καστελίνα. Βλέπει, αλήθεια, καμιά κοινωνική δικαιοσύνη ο ελληνικός λαός; Το μόνο που βλέπει είναι να υλοποιείται κατά γράμμα ό,τι προβλέπει το Μνημόνιο του περασμένου Αυγούστου. Κατά γράμμα, χωρίς την παραμικρή παρέκκλιση και μάλιστα χωρίς τριβές με την τρόικα. Τι διαφορετικό θα έκανε μια κυβέρνηση της Πασοκονεοδημοκρατίας;
Η Καστελίνα καταθέτει και το γενικό credo του ευρω-αναθεωρητισμού: «Παρά το γεγονός ότι η Ευρώπη υιοθετεί συχνά πολιτικές δολοφονικές, ακόμη κι ένας κομμουνιστής μπορεί να εργαστεί για κοινωνική πολιτική καλύτερα σε κοινότητες – τέτοιος σχηματισμός είναι και η Ευρώπη. Γι' αυτό είμαι κατά των plan B. Μπορεί να κερδίσεις κάτι εντός και είναι προτιμότερο από το να απομονωθείς (…) Στην Ευρώπη υπάρχει μια αρένα όπου μπορείς να παλέψεις για πράγματα».
Η ίδια αφόρητη κοινοτυπία, σε γενικό προγραμματικό επίπεδο αυτή τη φορά. Από τη δεκαετία του '70 εφαρμόζει αυτές τις αντιλήψεις ο ιταλικός αναθεωρητισμός: στήριξη της αστικής εξουσίας και της συμμετοχής της ιμπεριαλιστικής Ιταλίας στην ΕΕ. Χτύπησε τον εργατικό και κοινωνικό ριζοσπαστισμό όσο μπορούσε, συμμαχώντας με τη χριστιανοδημοκρατία ακόμα και στην άσκηση της πιο σκληρής κατασταλτικής πολιτικής. Χρησιμοποίησε την τεράστια δύναμή του στον εργατικό συνδικαλισμό για να ξεπουλήσει τα άμεσα συμφέροντα των εργατών. Την πλήρωσε αυτή την πολιτική με την αποσάθρωση και διάλυσή του. Το κόμμα του Ρέντσι αποτελεί γέννημα αυτής της αποσάθρωσης του ευρω-αναθεωρητισμού.
Κάποιοι -μεταξύ των οποίων και η Καστελίνα- προσπάθησαν να κρατήσουν κάποιες αποστάσεις. Τσαλαβουτούσαν στον ίδιο βάλτο, στο περιθώριο της αστικής πολιτικής. Με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ αναθάρρησαν. Σκέφτηκαν ότι μπορεί να έχουν την ίδια τύχη κι αυτοί στην Ιταλία. Δεν άλλαξαν, όμως. Εξακολουθούν ν' αποτελούν κουρέλια του άλλοτε πανίσχυρου ιταλικού ευρω-αναθεωρητισμού. Αποφασισμένοι να υπηρετήσουν την αστική τάξη και όχι κάποιο απελευθερωτικό όραμα. Δεν είναι καν ρεφορμιστές παλαιάς κοπής. Είναι στυγνοί αστοί εξουσιαστές, που ξέρουν ποιο είναι το συμφέρον του ιταλικού ιμπεριαλισμού. Γι' αυτό και στηρίζουν τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ ακόμη και μετά τη μνημονιακή «μετάλλαξή» του. Ξέρουν καλά πως αυτή είναι η λογική των πραγμάτων και θεωρούν πως σημασία έχει μόνο η παραμονή στην εξουσία. Ο Τσίπρας με τον ΣΥΡΙΖΑ αυτό το κατάφεραν και αξίζουν έπαινο.
Π.Γ.
