♦ Αν υπήρχαν μίντια το 40 θα ήμασταν όλοι δοσίλογοι (ανυπόγραφο χαρτοπανό με κόκκινα και μαύρα γράμματα, στη Θεσσαλονίκη)
Αντιλαμβανόμαστε το μένος ενάντια στη δωσιλογική προπαγάνδα των μίντια, όμως η μιντιοφοβία παίζει το παιχνίδι τους. Τους παρουσιάζει σαν ανίκητους. Και το ‘40 υπήρχαν μίντια της εποχής. Υπήρχαν εφημερίδες υπό τον έλεγχο των κατακτητών και της κυβέρνησης των Κουΐσλινγκ, υπήρχε ραδιόφωνο επίσης υπό τον έλεγχό τους. Δεν μπόρεσαν όμως να τραβήξουν την πλειοψηφία του λαού στις δωσιλογικές θέσεις. Το δίκτυο αντιπληροφόρησης που οργάνωσαν το ΚΚΕ, το ΕΑΜ, η ΕΠΟΝ έπαιξε το δικό του ρόλο και τους νίκησε κατά κράτος. Παράνομες εφημερίδες και φυλλάδια, συνθήματα στους τοίχους, τα χωνιά στις εαμοκρατούμενες γειτονιές, μέσα αντιπληροφόρησης που η χρήση τους γινόταν με τεράστιους κινδύνους και θυσίες, νίκησαν κατά κράτος τα πλούσια δωσιλογικά μίντια. Ας μην διαστρεβλώνουμε, λοιπόν, την Ιστορία, γιατί αυτό στρέφεται σε βάρος μας, καθώς μηδενίζει τη δύναμη των προοδευτικών μέσων αντιπληροφόρησης. Ας φροντίσουμε να δημιουργήσουμε και να απλώσουμε όσο πιο πλατιά γίνεται το δίκτυο αντιπληροφόρησης. Και κυρίως ας φροντίσουμε αυτό το δίκτυο αντιπληροφόρησης να μην είναι μια ντουντούκα που επαναλαμβάνει γενικόλογα συνθήματα, αλλά να είναι ένα πραγματικό δίκτυο πολιτικών αποκαλύψεων, που προσφέρει γνώση-προϋπόθεση για την ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης. Με τα ευφυολογήματα του twitter δε γίνεται αντιπληροφόρηση που σέβεται αυτό που υπονοεί η λέξη.
♦ ΟΧΙ – μέχρι το τέλος – Ολοι στο Σύνταγμα – Παρασκευή 10.7.2015 (αφίσες)
Ανάλογο κάλεσμα υπήρχε και για την Κυριακή. Αν βρισκόμασταν στο καφενείο κάποιου χωριού, θα λέγαμε «βρεγμένη σανίδα που σας χρειάζεται». Οι άνθρωποι που χειροκροτούσαν εκστασιασμένοι τη συγκέντρωση με ομιλητή τον Τσίπρα την Παρασκευή 3 Ιούλη, οι άνθρωποι που χόρευαν συρτό και τραγουδούσαν αντάρτικα (!) το βράδυ της Κυριακής 5 Ιούλη, πάντα στην ίδια πλατεία, ξαφνικά θυμήθηκαν ότι ο «άνθρωπός τους» πρόδωσε τη λαϊκή εντολή και άρχισαν τα καλέσματα. Αντί για μια έντιμη αυτοκριτική (για να μην πούμε αντί για την αυτοδιάλυση των πολιτικών τους σχημάτων, για λόγους αξιοπρέπειας και φιλότιμου), επιμένουν να σφυρίζουν αδιάφορα, σα να μην έτρεξε τίποτα. Αντε, να φτιάξει το κόμμα ο Λαφαζάνης για ν’ αρχίσουν τα προεκλογικά αλισβερίσια μαζί του.
♦ Δε θα μπορούσαμε βέβαια να ξεχάσουμε τις αγαπημένες εφημερίδες της στήλης, το «Χωνί» και την «Εποχή», που μας συντρόφεψαν τόσες φορές την περίοδο της «σκληρής διαπραγμάτευσης», καθώς ενημέρωναν το αναγνωστικό τους κοινό για τις μεγάλες νίκες που κατήγαγαν συνεχώς ο Τσίπρας και ο Μπαρουφάκης. Μπορούμε να ξεχάσουμε εκείνο το πρωτοσέλιδο του «Χωνιού» με τον Σόιμπλε καταματωμένο και μωλωπισμένο από τα χτυπήματα των δυο ημιθέων της συγκυβέρνησης; «Και τώρα δουλειά» ήταν το μήνυμα που πέρασε στους αναγνώστες του το «Χωνί» την περασμένη Κυριακή (πριν ακόμη υπογραφεί η τελική συμφωνία), αποφεύγοντας να γράψει «Σκάστε και σκάβετε». Ομως δεν είχε τέτοιο χαρακτήρα η προτροπή. Για «τον Αλέξη και τους συνεργάτες του» έλεγε, που «αφού κράτησαν τη χώρα όρθια, σηκώνουν τα μανίκια». Αντίθετα, η «Εποχή» μιλούσε για «βαρύ τίμημα για κοινωνία-ΣΥΡΙΖΑ». Στο editorial της πρώτης σελίδας, όμως, διαβάσαμε μόνο την αγωνία για την ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ. Για την κοινωνία δε διαβάσαμε τίποτα. Σωστούς τους βρίσκουμε. Η παραμονή στην εξουσία είναι ο… τελικός σκοπός.
