♦ Πρωτοβουλία Επαγγελματιών Εξαρχείων – Επειδή ΔΕΝ Χορεύουμε στο σκοπό που μας ΒΑΡΑΝΕ – όλοι στην πλατεία Εξαρχείων – Σάββατο 7 Νοέμβρη 2009 στις 18:30 να χορέψουμε Tango, Flamenco, Latin – Γιατί το Πάθος Ταιριάζει στα Εξάρχεια (αφίσα)
Καταλαβαίνουμε την ανάγκη των μαγαζατόρων να μαζέψουν πελατεία, αλλά δεν χρειάζεται να ξεφτιλίζουμε τα πάντα. Δηλαδή, οι γουρουνόφατσες θα κόβουν βόλτες και θα χαχανίζουν σε κάθε γωνία και κάποιοι τρέντηδες θα λικνίζονται σε ρυθμούς σάλσα και θα επιδίδονται σε παθιασμένες φιγούρες του τάνγκο, σαν να μην τρέχει τίποτα; Αλλο πάθος ταιριάζει στα Εξάρχεια και ξέρουμε όλοι πολύ καλά ποιο είναι αυτό. Υπό άλλες συνθήκες, θα μπορού-σαν ελεύθερα και οι μαγαζάτορες να κάνουν το υπαίθριο πάρτι τους, όμως υπό τις σημερινές συνθήκες εμάς αυτό το κάλεσμα μας ακούγεται σαν κάλεσμα κατευνασμού και υποταγής στην αστυνομοκρατία.
♦ Oσο οι μετανάστες αυτού του κόσμου θα βρίσκονται κάτω από τη μπότα της «κοινωνίας», η θύελλα των κολασμένων θα προμηνύει την επερχόμενη εξέγερση – Πορεία Πέμπτη 5/11 5 μμ Λιοντάρια (Ηράκλειο Κρήτης) – Ενάντια στο Φόρουμ για την Μετανάστευση και Ανάπτυξη – ανοιχτός κοινωνικός χώρος Κατάληψη ΠΙΚΠΑ (αφίσα)
Δεν θέλουμε να κάνουμε κριτική του περιεχομένου της αφίσας, που αποπνέει ένα ορισμένο ιδεολογικοπολιτικό στίγμα. Λογικό είναι κάθε συλλογικότητα να προσεγγίζει με το δικό της ιδιαίτερο στίγμα το μεταναστευτικό πρόβλημα. Τα τελευταία χρόνια, όμως, όλο και περισσότερο οι διαφορετικές ιδεολογικοπολιτικές προσεγγίσεις γίνονται βαρίδι για την ανάπτυξη του κινήματος και το μεταναστευτικό τείνει να μετατραπεί σε ένα ακόμη πεδίο πολιτικής κερδοσκοπίας (ή «κερδοσκοπίας»). Αντί να προσεγγίζουμε τους μετανάστες ως το βασικό υποκείμενο που πρέπει να ενεργοποιηθεί, να βγει μπροστά, τους προσεγγίζουμε ως αντικείμενο που βοηθά στην ανάπτυξη της δικής μας υποκειμενικότητας. Ακόμα και όταν αυτό γίνεται με τις καλύτερες προθέσεις, δεν παύει να αποτελεί εκδήλωση μιας προβληματικής, μη κινηματικής αντίληψης. Ιδεολογικοποιούμε ένα πρόβλημα που θα έπρεπε να αποτελεί κοινό τόπο ιδεολογικών-πολιτικών ρευμάτων και κατακερματίζουμε ένα κίνημα που δεν βρίσκεται δα και στην καλύτερη κατάστασή του.
♦ Ελεύθερος χώρος ελεύθερη συνείδηση (πανό με υπογραφή ένα μαυροκόκκινο αστέρι – Ζάκυνθος)
Μια ομάδα 30 ατόμων συγκεντρώθηκε νωρίς το πρωί μιας Κυριακής και άνοιξε μια παιδική χαρά, που την τελευταία διετία παρέμενε κλειδωμένη και είχε ρημάξει, επειδή σ’ αυτή μαζεύονταν μετανάστες. «Την επισκευάσαμε, μοιράσαμε κείμενα στη γειτονιά και περάσαμε μια πολύ όμορφη μέρα», αναφέρουν στην κατακλείδα της ανακοίνωσής τους, που την αλιεύσαμε από το Indymedia. Υπάρχουν σημεία σ’ αυτή την ανακοίνωση που θα θέλαμε να ασκήσουμε κριτική. Δεν θέλουμε, όμως, να θολώσουμε τη θετική ματιά με την οποία βλέπουμε τέτοια εγχειρήματα, ιδιαίτερα όταν αναπτύσσονται στην απομακρυσμένη και μίζερη επαρχία. Υπάρχει η συλλογικότητα, υπάρχει η αντικαπιταλιστική διάθεση (έστω και σε πρωτόλεια μορφή), υπάρχει η θέληση για δράση. Αυτές είναι αναγκαίες (αν και όχι και ικανές) συνθήκες για το ξεκίνημα μιας θετικής κίνησης, αρκεί να φύγουν από τη μέση τα στερεότυπα.
