♦ Προκατάληψη
Ερώτηση για τον αποχαρακτηρισμό των εκτάσεων στο πρώην Αεροδρόμιο Ελληνικού, κατέθεσαν προς τους υπουργούς Περιβάλλοντος και Ενέργειας και Εσωτερικών οι βουλευτές του Περισσού, Χρήστος Κατσώτης, Γιάννης Γκιόκας, Λιά-να Κανέλλη και Διαμάντω Μανωλάκου. Παραβλέποντας το… σύνδρομο Ραν-Ταν-Πλαν (τόσον καιρό βρίσκεται σε εξέλιξη αυτό το σκάνδαλο, τώρα θυμήθηκε ο Περισσός), παραβλέποντας τη χαμηλής έντασης κοινοβουλευτική διαδικασία που επέλεξαν (ερώτηση και όχι επίκαιρη ερώτηση), στεκόμαστε σ' αυτό που οι ίδιοι επικαλούνται ως κίνητρο για την ερώτησή τους: «Δημοσιεύματα έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου (π.χ. https://dasarxeio.com/2017/10/20/1300-2-2/) αναφέρονται σε αμφιλεγόμενες υπηρεσιακές διαδικασίες που δρομολογήθηκαν γύρω απ’ τον αποχαρακτηρισμό εκτάσεων στο πρώην Αεροδρόμιο Ελληνικού».
Αν ανατρέξει κανείς στην ιστοσελίδα που αναφέρουν οι ερωτώντες βουλευτές, θα δει ότι το δημοσίευμά της αρχίζει ως εξής: «Ερωτηματικά προκαλεί το δημοσίευμα της εφημερίδας «ΚΟΝΤΡΑ» (14.10.2017, αρ.φύλλου 934) σε σχέση με το αν ασκήθηκαν πιέσεις προς τους αρμόδιους υπηρεσιακούς παράγοντες για την υποβολή αντιρρήσεων κατά της πράξης χαρακτηρισμού του Δασαρχείου Πειραιά για την έκταση του Ελληνικού, με την οποία χαρακτηρίστηκαν ως δασική έκταση 36,9 στρ. από τα συνολικά 6.205 στρ. Ακολουθεί εκτενές απόσπασμα του δημοσιεύματος καθώς και η εισήγηση του τότε προϊστάμενου της Διεύθυνσης Συντονισμού και Επιθεώρησης Δασών ο οποίος στην συνέχεια μετακινήθηκε στην Διεύθυνση Αναδασώσεων». Γιατί οι βουλευτές του Περισσού επέλεξαν να αναφερθούν σε μια δευτερογενή πηγή, η οποία απλώς αναδημοσιεύει το δικό μας δημοσίευμα; Για να μην αναφερθούν στην «Κόντρα», φυσικά.
Εμείς, επειδή δε διακατεχόμαστε από τέτοιου τύπου προκαταλήψεις, θα πούμε ότι είναι θετικό που το θέμα πηγαίνει -έστω και καθυστερημένα, έστω και με ερώτηση που ο υπουργός μπορεί να απαντήσει γραπτά- στη Βουλή. Αλλωστε, τα στοιχεία που επικαλείται η ερώτηση των τεσσάρων βουλευτών είναι στην ολότητά τους παρμένα από το δικό μας αποκαλυπτικό δημοσίευμα. Αν λοιπόν χρειαστούν περισσότερα στοιχεία, ας μας τα ζητήσουν και θα τους τα δώσουμε όλα.
♦ Προστασία στο δουλικό
Αφού χρησιμοποίησε πρώτα τη γνωστή του ειρωνεία («Ηταν προφανές για εμένα ότι οι μεταρρυθμίσεις δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση από πολιτικής άποψης. Το να επιβάλει κανείς πολιτικά τις μεταρρυθμίσεις δεν είναι καθόλου εύκολο. Εγώ ο ίδιος δε θα ήθελα να αναγκαστώ να επιβάλω τέτοιες μεταρρυθμίσεις στη Γερμανία»), ο Σόιμπλε δεν είχε κανένα πρόβλημα να εξηγήσει γιατί η Γερμανία υποστήριξε και εξακολουθεί να υποστηρίζει τον Τσίπρα, μετά την υπογραφή του τρίτου Μνημόνιου και ειδικά όταν προσέφυγε σε εκλογές τον Σεπτέμβρη του 2015: «Σεβάστηκα το γεγονός ότι ο Τσίπρας προσπάθησε να τηρήσει τις υποσχέσεις που είχε δώσει προεκλογικά και όταν αναγνώρισε ότι δεν μπορούσε να το καταφέρει ακολούθησε τον δρόμο των εκλογών. Εγώ αυτό το κατάλαβα πολύ καλύτερα από ό,τι οι άλλοι. Οτι δηλαδή είπε “είμαι αναγκασμένος να κάνω τα αντίθετα από αυτά που υποσχέθηκα, θα κάνω εκλογές, χρειάζομαι νέα εντολή από τους έλληνες ψηφοφόρους”. Την εντολή αυτή την έλαβε και τώρα, με όλες τις δυσκολίες – και δεν είναι εύκολος δρόμος αυτός – η χώρα πάει καλύτερα».
Αυτή η τοποθέτηση φέρνει αποπληξία στον Κούλη, καθώς αποκτά αυτόματα ένα μεγάλο κενό πολιτικής. Γιατί η ΝΔ δεν μπορεί να βγει και να κατηγορήσει τον Τσίπρα σα γερμανόδουλο, ούτε να χρησιμοποιήσει αντιμνημονιακή ρητορική. Οταν βγαίνει ο ίδιος ο Σόιμπλε και μοιράζει συγχαρητήρια στον Τσίπρα, δηλώνοντας ότι «η χώρα πάει καλύτερα», ο πυρήνας της νεοδημοκρατικής προπαγάνδας γίνεται θρύψαλα.
♦ Τους ξεροψήνει
Στη συνέντευξη στον Παπαχελά, ο Σόιμπλε, παρά το αβαντάρισμα στον Τσίπρα, δεν έκανε ρούπι πίσω στη ρητορική για το χρέος. Δεν περιορίστηκε μόνο στο να επαναλάβει το κλασικό μότο «αυτή τη χρονική στιγμή δεν τίθεται τέτοιο θέμα» (νέων μέτρων για το χρέος), αλλά πήγε ένα βήμα παραπέρα: «Η συνεννόηση του Eurogroup ήταν σαφέστατη. Tα μέτρα που οφείλαμε να εφαρμόσουμε βραχυπρόθεσμα τα εφαρμόσαμε. Για την περίπτωση κατά την οποία μετά το πέρας του προγράμματος θεωρηθεί απαραίτητο να ληφθούν περαιτέρω μέτρα, έχουμε ήδη καθορίσει τα επόμενα βήματα. Θεωρούμε όμως ότι δε θα καταστεί αναγκαίο να ληφθούν και άλλα μέτρα. Ο επικεφαλής του ESM Ρέγκλινγκ είπε πρόσφατα ότι η Ελλάδα βρίσκεται επί του παρόντος σε μια εξέλιξη που κατά την άποψη του δεν καθιστά αναγκαία την λήψη μέτρων, αυτός είναι και ο στόχος του προγράμματος».
Ο Σόιμπλε ξέρει πολύ καλά ότι χωρίς νέα αναδιάρθρωση του χρέους το ελληνικό κράτος θα χρεοκοπήσει, όμως στέλνει το μήνυμά του: όσες συναντήσεις και να κάνει ο Τσίπρας με τη Λαγκάρντ, όσες δηλώσεις και να κάνει ο Τραμπ, από τον γερμανικό «πάγκο» θα περάσετε. Κι εμείς θα σας βάλουμε τους όρους για τη νέα αναδιάρθρωση του χρέους.
♦ Το σαμάρι και όχι τον γάιδαρο
Δύο πρώην γενικοί γραμματείς υπουργείων, ο Κωστής Παπαϊωάννου (Δικαιοσύνης) και ο Βασίλης Παπαδόπουλος (Μεταναστευτικής Πολιτικής) με άρθρο τους στην ΕφΣυν τάσσονται κατά της υποψηφιότητας Μουζάλα για τη θέση επιτρόπου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης, διότι «η θητεία του υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής δεν μπορεί να αποτιμηθεί ως προάγουσα τον σεβασμό των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων». Τον κατηγορούν ότι επέμεινε στην απαρέγκλιτη εφαρμογή της Συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας και «απέρριψε κάθε υπόδειξη εθνικού και διεθνούς οργάνου σχετικά με τις επιπτώσεις της στα ανθρώπινα δικαιώματα», ότι «ήρθε σε ευθεία αντίθεση με τις πάγιες αρχές του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου» και ότι το πρακτικό έργο του κάθε άλλο παρά θετικό υπήρξε, γεγονός που πιστοποιείται και από «σειρά από εκθέσεις ελληνικών και διεθνών οργανώσεων και οργανισμών».
Ενώ, όμως, παραδέχονται ότι η πολιτική Μουζάλα είναι πολιτική της κυβέρνησης (γράφουν: «Αντιλαμβανόμαστε ότι η στήριξη της “Συμφωνίας“ ΕΕ-Τουρκίας αποτελεί κεντρική πολιτική επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, προς την οποία ομονοούν περισσότερο ή λιγότερο οι πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης»), την ίδια στιγμή καλούν «την ελληνική κυβέρνηση να επανεξετάσει την επιλογή της ως προς τη συγκεκριμένη πρόταση για κάλυψη της θέσης του επιτρόπου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης». Δηλαδή, καλούν την κυβέρνηση να πάει κόντρα σ' αυτό που οι ίδιοι χαρακτηρίζουν «κεντρική πολιτική επιλογή της»! Τελικά, με ποιον τα έχουν; Με την κυβερνητική πολιτική στο προσφυγικό ή με το πρόσωπο του Μουζάλα; Χτυπάνε το σαμάρι και όχι τον γάιδαρο.
♦ Μπόχα
Αυτή η ιστορία με τον ισπανό πρέσβη βρομάει από μακριά… δεξιά διαπλοκή. Ανακάλυψε ξαφνικά ότι η Αθήνα δεν αντέδρασε στην αποσχιστική κίνηση της Καταλωνίας. Μπούρδες! Οσο αντέδρασαν άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, αντέδρασε και η ελληνική. Ακολούθησε την επίσημη ευρωενωσίτικη θέση, ότι πρόκειται για εσωτερικό ζήτημα της Ισπανίας, με παράλληλη αναφορά στο ισπανικό σύνταγμα (που απαγορεύει την απόσχιση οποιασδήποτε από τις «αυτόνομες» περιοχές της Ισπανίας). Τι παραπάνω θα έκαναν οι Τσιπραίοι, θα οργάνωναν διαδηλώσεις στην πλατεία Συντάγματος υπέρ της ενότητας της Ισπανίας;
Ο τύπος φαίνεται πως είναι πωρωμένος δεξιός (πιο δεξιός και από τον Ραχόι, ίσως απ' αυτούς που νοσταλγούν την εποχή του «καουντίγιο» Φράνκο) και βρήκε την ευκαιρία να βγάλει τα απωθημένα του, συνεντευξιαζόμενος σε μια δεξιά εφημερίδα.
Οι συριζαίοι, πάντως, το έπαιξαν «μια στο καρφί και μια στο πέταλο». Ο μεν Κοτζιάς έκανε τη γνωστή σκληρή δήλωση κατά του ισπανού πρέσβη, η δε πολιτική γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήρισε «αντισυνταγματικές και τυχοδιωκτικές τις ενέργειες της καταλανικής κυβέρνησης Πουτζντεμόντ», χωρίς να παραλείψει να κριτικάρει την πολιτική της «σιδηράς πυγμής» με την οποία αντέδρασε η κυβέρνηση Ραχόι. Ταυτόχρονα διακήρυξε ότι «είμαστε αντίθετοι στην απόσχιση της Καταλονίας, παραμένοντας, ταυτόχρονα προσηλωμένοι στην ανάγκη αποκλιμάκωσης της κρίσης μέσω του διαλόγου της ισπανικής κυβέρνησης με τις καταλανικές αρχές στη βάση των συνταγματικών προβλέψεων».
♦ Αισχροί και γελοίοι
«Η ιστορία είναι ένας ανοιχτός διάλογος» μας… διδάσκει ο σκηνοθέτης Παντελής Βούλγαρης από το πρωτοσέλιδο της «Εποχής». Αφήνοντας στην άκρη αυτή καθαυτή την παπάρα του Βούλγαρη, ρωτάμε: αυτός ο διάλογος περιλαμβάνει και τη μετατροπή των 200 εκτελεσμένων στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, την Πρωταμαγιά του 1944, από κομμουνιστές σε «Ελληνες»;
Ελληνες ήταν έτσι κι αλλιώς οι 200 εκτελεσθέντες κομμουνιστές, όμως οι ναζί ήξεραν πολύ καλά με ποια ιδιότητα αυτοί ήταν κρατούμενοι. Δεν τους συνέλαβαν οι κατακτητές, αλλά τους παραδόθηκαν σιδηροδέσμιοι από το φασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Από αυτή τη δεξαμενή αντλούσαν αγωνιστές που τους εκτελούσαν σαν αντίποινα. Και δεν το έκρυψαν ποτέ. Ούτε όταν εκτέλεσαν 54 στο Κούρνοβο, ούτε όταν εκτελέστηκαν οι 200 στην Καισαριανή. «Την 27.4.1944 κομμουνιστικαί συμμορίαι παρά τους Μολάους κατόπιν μιας εξ ενέδρας επιθέσεως εδολοφόνησαν ανάνδρως ένα Γερμανόν στρατηγόν και τρεις συνοδούς του. Πολλοί Γερμανοί στρατιώται ετραυματίσθησαν. Ως αντίποινα διατάχτηκε: Ο τυφεκισμός 200 Κομμουνιστών την 1.5.1944», έγραφε η ανακοίνωση του γερμανού στρατιωτικού διοικητή, που δημοσιεύτηκε στις 30 Απρίλη του 1944, μια μέρα πριν από την εκτέλεση.
Οι αναθεωρητές της ιστορίας είναι ταυτόχρονα αισχροί και γελοίοι.
