ως πότε, σύντροφοι, με τα σκατά;
Ακούσατε, ακούσατε: Ο Πάνος ο Καμμένος
όλα από την κάρτα του τα πλήρωσε! Τι θέ'τε;
Γιατί διαμαρτυρόσαστε, γιατί κατηγορείτε;
Ο άνθρωπος είν' άρχοντας, δικαίωμα δεν δίνει.
Κι όλοι αυτοί που βρίσκονται κει πάνω, έτσι κάνουν
σκέφτονται το κοινό καλό και όχι την κονόμα
πληρώνουν απ' την τσέπη τους, απ' το υστέρημά τους
να βοηθήσουν θέλουνε κι όχι να τη βολέψουν.
Το λέν' τα τσόνια στα κλαδιά, το λένε κι οι γαλιάντρες
όλοι το παραδέχονται, το λέει κι η ιστορία.
Η στήλη (και όχι μόνο) είχε αρχίσει να ανησυχεί. Πέρασε τόσος καιρός κι ούτε μια συνάντηση, ένα γεύμα με νηστίσιμα ή μη, ένα ευλογημένο καφεδάκι ή έστω ένα τέιον βρε αδερφέ. Για τον θεοσεβούμενο πρωθυπουργό ο λόγος και τον εκ θεού πιστό (και με τις δύο έννοιες της λέξης) φίλο του. Ομως ήρθε η επίσκεψη του αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας Αναστάσιου στο μέγαρο Μαξίμου και πήγε η καρδιά μας στη θέση της (η άλλη μισή παραμένει στη μητρόπολη του κομμουνισμού, την καπιταλιστική Κίνα). Ο Αναστάσιος βρέθηκε στη χώρα του Αλέξη για τη διεθνή διάσκεψη «Θρησκευτικός και πολιτιστικός πλουραλισμός και ειρηνική συνύπαρξη στη Μέση Ανατολή», που διοργανώνεται υπό την αιγίδα του υπουργείου Εξωτερικών. Ο Αλέξης δεν ακολούθησε τον προσκεκλημένο του σ' αυτή. Και τι να πει; Εδώ δεν ξέρει γεωγραφία και ιστορία, θα ξέρει θρησκευτικά, αριστερός (τι γελάτε ρε;) άνθρωπος (τι γελάτε ρε;);
«Μισώ τους αδιάφορους. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους. Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα. Αυτό που συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει. Μισώ τους αδιάφορους και γι’ αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ’ αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι’ αυτό που έκανε και ειδικά γι’ αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου» (Antonio Gramsci).
Τον Ακη τονε πιάσανε, ξανά τον μπουζουριάζουν
χίλιοι τον πάνε από μπροστά και δυο χιλιάδες πίσω
και άλλοι τόσοι σέρνουμε τη… διαζευγμένη Βίκυ
με το μεγάλο δάχτυλο, το υπερυψωμένο
-ενδεικτικό μίας γενιάς και μιας νοοτροπίας-
τζάμπα μαγκιάς, αφού ξανά τις κλάψες θα αρχίσει…
«Η ιστορία δε θα συγχωρήσει τους επαναστάτες για τη χρονοτριβή τους όταν μπορούσαν να είναι νικητές σήμερα (και σίγουρα θα είναι νικητές σήμερα), ενώ διακινδυνεύουν να χάσουν πολλά αύριο, στην πραγματικότητα, διακινδυνεύουν να χάσουν τα πάντα. Εάν καταλάβουμε την εξουσία σήμερα, την καταλαμβάνουμε όχι σε αντίθεση με τα Σοβιέτ αλλά για λογαριασμό τους. Η κατάληψη της εξουσίας είναι δουλειά της εξέγερσης· ο πολιτικός σκοπός της θα γίνει σαφής μετά από την κατάληψη. Θα ήταν μια καταστροφή, ή μια καθαρή τυπικότητα, να περιμένουμε τη διστακτική ψηφοφορία της 25ης του Οκτώβρη. Ο λαός έχει το δικαίωμα και είναι δεσμευμένος με το καθήκον να αποφασίσει τέτοια ζητήματα όχι με μια ψηφοφορία, αλλά με τη δύναμη· στις κρίσιμες στιγμές της επανάστασης, ο λαός έχει το δικαίωμα και είναι δεσμευμένος με το καθήκον να δίνει κατευθύνσεις στους αντιπροσώπους του, ακόμη και στους καλύτερους αντιπροσώπους του, και να μην τους περιμένει. Αυτό αποδεικνύεται από την ιστορία όλων των επαναστάσεων· και θα ήταν ένα απέραντο έγκλημα εκ μέρους των επαναστατών αν επρόκειτο να αφήσουν την ευκαιρία να χαθεί, ξέροντας ότι η σωτηρία της επανάστασης, η προσφορά της ειρήνης, η σωτηρία της Πετρούπολης, η σωτηρία από την πείνα, η μεταβίβαση της γης στους αγρότες εξαρτώνται από αυτούς» (Βλαντίμιρ Ιλίτς Λένιν, 24.10.1917).
Κοκκινοσκουφίτσα
