Μέσα στους πανηγυρισμούς και τους χορούς της νύχτας της Κυριακής γράφτηκε και το σύνθημα της φωτογραφίας. Για να θυμίζει πως, εκτός από τους αδίστακτους πολιτικούς απατεώνες του ΣΥΡΙΖΑ, συνυπεύθυνοι για την εξαπάτηση και την προδοσία του ελληνικού λαού είναι και ορισμένοι αριστεροί και αναρχικοί μαϊντανοί, που έσπευσαν να συνταχθούν στην ουρά της συγκυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου, προσφέροντας στον ΣΥΡΙΖΑ το αριστερό άλλοθι που τόσο χρειαζόταν.
Η πολιτική είναι μια κατεξοχήν πρακτική υπόθεση. Πολλές φορές, ακόμη και οι συμβολισμοί της έχουν άμεση πρακτική στόχευση. Αλλες φορές, συμβολισμοί και πρακτική δράση συγχωνεύονται σε βαθμό που να μην μπορείς να διακρίνεις αν κάτι έχει απλώς συμβολική σημασία ή αποτελεί άμεση πρακτική δράση.
Μια απ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι οι πρώτες κινήσεις του Τσίπρα αμέσως μόλις έγινε γνωστή η με μεγάλη διαφορά νίκη του «όχι» στο δημοψήφισμα. Οι δυο πρώτες κινήσεις του, μια προς το εξωτερικό και μια προς το εσωτερικό, είχαν και συμβολική σημασία, αλλά αποτελούσαν και πρακτική πολιτική δράση.
Επικοινώνησε με τον Ολάντ και μεταξύ των άλλων του ανακοίνωσε ότι διώ-χνει τον Μπαρουφάκη από υπουργό Οικονομικών, παρουσιάζοντας αυτή την κίνησή του ως επιβεβαίωση του ότι ποτέ από το μυαλό του δεν πέρασε η ιδέα της ρήξης, γι’ αυτό και με 61% των έγκυρων ψηφοδελτίων στο τσεπάκι του δε διστάζει να διώξει τον υπουργό του, ικανοποιώντας ένα αίτημα που είχε διατυπωθεί από πολλούς.
Η δεύτερη κίνηση ήταν να επισκεφτεί τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και να δρομολογήσει τη συνάντηση των πολιτικών αρχηγών, η οποία μετά από μερικές ώρες θα κατέληγε σε ένα κείμενο πολιτικής συμφωνίας, η οποία ταύτιζε το «όχι» με το «ναι».
Με «άκυρο» ξεκίνησε ο Περισσός, με «άκυρο-λευκό-αποχή» κατέληξε. Το είπε ο ίδιος ο Κουτσούμπας την Παρασκευή, σε τηλεοπτική του εμφάνιση. «Ακυρο, λευκό, αποχή πιστεύουμε θα είναι ένα πολύ δυναμικό ποσοστό και πρέπει έτσι να εκφραστεί ο ελληνικός λαός, δηλαδή να γυρίσει την πλάτη σε αυτό που του λένε όλα τα άλλα κόμματα» δήλωσε. Ετσι, είπαν την… τοξική λέξη «Αποχή», αυτοί που μια ζωή δε δέχονται την αποχή ως πολιτική στάση, αλλά προσπαθούν να τη σκεπάσουν με τόνους από λάσπη. Φοβούμενοι, όμως, ότι μπορεί το Ακυρο να μην περάσει ως γραμμή ούτε στους ψηφοφόρους τους, έκαναν την ανάγκη φιλοτιμία και είπαν να «απλωθούν» και προς τη μεριά της Αποχής, για να είναι… πολιτικά κατοχυρωμένοι.
Πανικός
Αν προεκλογικά κινήθηκαν με την κουτοπονηριά της τελευταίας στιγμής, μετεκλογικά ο Περισσός έπαθε πανικό και έκανε κωλοτούμπα μέσα σε ελάχιστες ώρες. Λίγο μετά τις 7 το απόγευμα, όταν το μοναδικό «στοιχείο» ήταν τα γκάλοπ (ούτε καν exit poll), που έδιναν πολύ μικρή διαφορά ανάμεσα στο «όχι» και στο «ναι» (γύρω στις τέσσερις μονάδες), τα στελέχη του Περισσού στα τηλεοπτικά πάνελ (π.χ. η Κανέλλη στο Mega) στέκονταν στην ερμηνεία που εκ των προτέρων έχει δώσει η κυβέρνηση στο «όχι» και στον μνημονιακό Αρμαγεδδώνα που έρχεται.
Κατά τις 9 το βράδυ, όταν πια έγινε φανερό ότι το «όχι» κερδίζει με τεράστια διαφορά, η γραμμή άλλαξε. Αρχισαν πια να μιλούν μόνο για τα λαϊκά προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν και για τα οποία όλος ο λαός ενωμένος πρέπει να αγωνιστεί. Το ότι έρχεται σίγουρα νέος μνημονιακός Αρμαγεδδώνας και πως αυτός ο κόσμος που εξαπατήθηκε και ψήφισε «όχι» σε λίγες μέρες θα αισθάνεται προδομένος, έφυγε τελείως από τις τοποθετήσεις των στελεχών του Περισσού (ακόμη και της Κανέλλη, που έκανε μια θεαματικότατη κωλοτούμπα).
Το λόγο αυτής της κωλοτούμπας μπορούμε να τον αντιληφθούμε. Οπορτουνιστικά σκεφτόμενος και συμπεριφερόμενος ο Περισσός προσπάθησε να χαϊδέψει τ’ αυτιά των ψηφοφόρων του «όχι». Η επιμονή σε αρχές, ακόμη και σε αυτονόητες αλήθειες (όπως το πώς ερμηνεύει η κυβέρνηση το «όχι») ποτέ δεν ήταν… το φόρτε αυτού του κόμματος.
Στις 7 το απόγευμα οι εταιρίες δημοσκοπήσεων έδιναν διαφορά του «όχι» από το «ναι» μεταξύ δύο και τεσσάρων εκατοστιαίων μονάδων και μετά από δυο ώρες η πραγματική διαφορά ξεπερνούσε τις είκοσι μονάδες. Το Βατερλό τους είχε συντελεστεί. Προφανώς, ο κόσμος που πήρε μέρος στις τηλεφωνικές δημοσκοπήσεις τους (γιατί δεν έκαναν καν exit poll, αλλά τηλεφωνικές δημοσκοπήσεις σε δείγματα χιλίων ατόμων) τους δούλευε κανονικότατα.
Παρά ταύτα, οι εκπρόσωποι των εταιριών παρέμειναν στα τηλεοπτικά πλάνα και ανέλυαν τα… ποιοτικά στοιχεία της ψήφου. Πόσοι έφυγαν από τη ΝΔ προς το «όχι», πόσοι από τον ΣΥΡΙΖΑ προς το «ναι», πώς ψήφισαν οι διάφορες ηλικιακές ομάδες κτλ. Δε χρειάζεται να είναι κανείς στατιστικολόγος για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτά τα λεγόμενα ποιοτικά στοιχεία είναι άχρηστα, αφού στηρίζονται σε μια βάση εκκίνησης (ψήφος) που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα.
Και την επομένη, το συνδικάτο τους (ΣΕΔΕΑ) ανακοίνωσε ότι η μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε «κατέγραψε μεν την κυρίαρχη τάση» (!), «αλλά δεν μπόρεσε να εκτιμήσει το εύρος της τελικής διαφοράς» (έπεσαν έξω 20 μονάδες και λένε ότι απλώς «δεν μπόρεσαν να εκτιμήσουν το εύρος»!).
Η τελευταία προβοκάτσια του Μπαρουφάκη ως υπουργού, λίγο πριν ανακοινώσει επίσημα ότι ο Τσίπρας του έδωσε τα παπούτσια στο χέρι, ήταν η δήλωση στον ανταποκριτή της βρετανικής Telegraph, ότι το ελληνικό κράτος μπορεί κάλλιστα να εκδώσει παράλληλο νόμισμα και ν’ αντιμετωπίσει την πίεση από τους δανειστές του. Την ώρα που ο Τσίπρας τηλεφωνούσε στον Ολάντ (και ποιος ξέρει σε ποιους ακόμη) και προσπαθούσε να τον πείσει ότι το «όχι» το έχει ήδη πετάξει στα σκουπίδια, μετατρέποντάς το σε «ναι», ο Μπαρουφάκης τον προβοκάριζε με φλυαρίες περί παράλληλου νομίσματος. Φλυαρίες τις οποίες μάλιστα κάθε άλλο παρά διέψευσε, βάζοντας «κύκλους» του να δηλώσουν ότι ήταν… μια θεωρητική συζήτηση.
Βράδυ Κυριακής, ακούσαμε όλοι σε γενική τηλεοπτική μετάδοση από το Ζάππειο τον Καμμένο να λέει, κατακεραυνώνοντας τους δανειστές, ότι θέλουν να εξοντώσουν την ελληνική οικονομία και γι’ αυτό πρότειναν να αυξηθεί ο συντελεστής φορολογίας κερδών από το 26% στο 29%. Η αλήθεια είναι πως η αύξηση του συντελεστή κερδών στο 29% είναι πρόταση της κυβέρνησης, η οποία μάλιστα καμάρωνε ότι μ’ αυτό το μέτρο κάνει ανακατανομή των βαρών σε βάρος του κεφαλαίου. Είναι επίσης γνωστό, ότι οι δανειστές αντιπρότειναν (και το δέχτηκε η κυβέρνηση με την επιστολή Τσίπρα της 30ής Ιούνη), η αύξηση να είναι στο 28%.
Οπότε το ερώτημα για τον Καμμένο είναι αν δεν έχει ιδέα για το τι διαπραγματεύεται το Μαξίμου ή αν εν γνώσει του έλεγε ψέματα, για να δείξει πόσο φίλος του κεφαλαίου είναι.
Καλά, κανένας δεν διαβάζει τα μηνύματα που γράφει ο Κάστρο ώστε να τον προστατέψει από τη γελοιοποίησης ή μπερδεύτηκαν στο copy-paste και κόλλησαν στην προς Τσίπρα επιστολή κάποιο απόσπασμα που προοριζόταν γι’ αλλού; Οπως και να ‘χει, η συγχαρητήρια επιστολή του Φιδέλ Κάστρο προς τον «εντιμότατο σύντροφο Αλέξη Τσίπρα», εκτός από τα συγχαρητήρια «για τη λαμπρή πολιτική σας νίκη», περιλαμβάνει και το εξής εκπληκτικό παραλήρημα (εντελώς στα ξεκούδουνα): «Η Κούβα αναγνωρίζει το θάρρος και τις επιχειρησιακές ικανότητες των ρωσικών στρατευμάτων, που, ενωμένες με τις δυνάμεις του ισχυρού συμμάχου τους, της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, και με αυτές άλλων εθνών της Μέσης Ανατολής και της Ασίας, επιχειρούσαν πάντα να αποφεύγουν τον πόλεμο αλλά ποτέ δεν επέτρεψαν η στρατιωτική επιθετικότητα να περάσει χωρίς μια απάντηση πειστική και συντριπτική»!
Προπαντός η κονόμα
Πέταξε από τη χαρά του ο βρετανός εκδότης του Μπαρουφάκη μόλις έμαθε την αποπομπή του από τον Τσίπρα. Εσπευσε αμέσως να επανεκδώσει ένα βιβλίο του Μπαρουφάκη και άνοιξε «σελίδα» στο twitter με τίτλο «MinisterofAwesome» («και γαμώ τους υπουργούς» θα το μεταφράζαμε στη σύγχρονη νεοελληνική αργκό). Ο εκπρόσωπος Τύπου του Μπαρουφάκη δήλωσε στη «Wall Street Journal» ότι το αφεντικό του δεν είχε καμιά ανάμιξη στην ανακοίνωση του εκδότη του και το στιλ της δεν τον εκφράζει.
Εμείς να θυμίσουμε ότι ο Μπαρουφάκης είχε δηλώσει παρόμοια πράγματα και για τη lifestyle φωτογράφιση στο γαλλικό «Paris Match», αλλά αναγκάστηκε να το βουλώσει όταν η διεύθυνση του περιοδικού ανακοίνωσε πως το σχετικό αίτημα είχε υποβάλει ο γάλλος εκδότης του Μπαρουφάκη, στο πλαίσιο της προώθησης της γαλλικής μετάφρασης του βιβλίου του, και πως ο Μπαρουφάκης με τη σύζυγό του φωτογραφίστηκαν με μεγάλη ευχαρίστηση στο ίδιο τους το σπίτι.
Από την ιμπεριαλιστική συγχορδία που έσπερνε το φόβο στον ελληνικό λαό την προηγούμενη βδομάδα δε θα μπορούσε να λείψει ο πρώην διοικητής της ΕΚΤ Ζαν-Κλοντ Τρισέ, ο οποίος δήλωσε σε συνέντευξή του στη «Μοντ»: «Το καθαρό Οχι οδηγεί στην άμεση καταστροφή. Ο έλληνας πρωθυπουργός λέει ότι το Οχι του δίνει τη δυνατότητα να διαπραγματευθεί μια πιο ευνοϊκή συμφωνία. Με την αξιοπιστία της Ελλάδας όμως να έχει πληγεί σε δραματικό βαθμό από τις προηγούμενες περιπέτειες, η αποδυνάμωση της συμφωνίας από οικονομική και δημοσιονομική πλευρά ενέχει τον κίνδυνο να μην πειστεί κανένας και να μην αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη».
Η δήλωση Τρισέ έχει δύο σκέλη. Το πρώτο σκέλος δε διαφέρει σε τίποτα από τον εκβιασμό που ασκούσαν όλα τα στελέχη του ιμπεριαλιστικού ιερατείου της ευρωζώνης στον ελληνικό λαό. Το δεύτερο σκέλος, όμως, δεν στερείται ενδιαφέροντος. Είναι μια προειδοποίηση στον Τσίπρα, ότι και να κερδίσει το δημοψήφισμα, κάθε άλλο παρά ροδοπέταλα θα βρει στο δρόμο του προς τις Βρυξέλλες. Αντίθετα, θα βρει αγκάθια. Και βέβαια, ο Τρισέ επιβεβαιώθηκε, αν και θεωρούμε πως και οι Τσιπραίοι δεν είχαν πλέον καμιά αμφιβολία γι’ αυτό που τους περιμένει. Το δημοψήφισμα δεν το έκαναν για να ενισχυθούν στη διαπραγμάτευση με τους ιμπεριαλιστές δανειστές, αλλά για να πάρουν εν λευκώ εξουσιοδότηση από τον ελληνικό λαό να του «φορέσουν» το Μνημόνιο-3, κατοχυρώνοντας ταυτόχρονα τη συνέχιση της κυβερνητικής τους θητείας.
Σαν πεισμωμένες συμπεθέρες αντέδρασαν ο Γιούνκερ και ο Ντεϊσελμπλούμ, αμέσως μόλις έμαθαν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Είχαν εκτεθεί ανεπανόρθωτα, βλέπετε, μάλλον δίνοντας πίστη στις διαβεβαιώσεις διάφορων στην Αθήνα ότι μπορεί να βγει και το «ναι», και τους ήρθε κομματάκι ξινό το 61%. Οπότε, ο μεν Ντεϊσελμπλούμ έκανε λόγο για «λυπηρή απόφαση», ο δε Γιούνκερ εξαφανίστηκε και έβαλε τους κολαούζους του να δηλώσουν ότι «διαβουλεύεται για το ελληνικό θέμα με τους δημοκρατικά εκλεγμένους ηγέτες των υπόλοιπων 18 μελών της ευρωζώνης». Αφού ήπιαν το ξυδάκι τους, ξεπείσμωσαν και από Δευτέρα έπιασαν δουλειά σα να μην έτρεξε τίποτα.
