Κόντρες

Aσορτί με το τηλεοπτικό κλίμα οι εμφανίσεις και φωτογραφίσεις των υποψήφιων τοπικών αρχόντων. Εκπομπές μαγειρικής σερβίρει από το πρωί μέχρι το βράδυ η τηλεόραση, πώς θα μπορούσαν να μην ακολουθήσουν το style οι υποψήφιοι; Ετσι, ο Μιχαλολιάκος φωτογραφήθηκε με τον Σαμαρά μπροστά από τα εδέσματα στου Μπλεμί το ουζερί στον Πειραιά, ενώ πιο σεμνή η Δούρου φωτογραφίστηκε στην κουζίνα της μαμάς της με το κεντητό τραπεζομάντιλο και τις πιατέλες με τα κουλουράκια.
 

Ξεφτίλα είπατε; Υπερβολές… Επαφή με το λαό το λένε… Οι υποψήφιοι πρέπει να δείχνουν οικείοι, δικά μας παιδιά, λαϊκά…

 

Την ώρα που οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα και την Κύπρο μιλούν γενικά και αόριστα για μάχη που πρέπει να δοθεί στις νέες συνομιλίες και –στην καλύτερη περίπτωση– για κινδύνους που πρέπει να αποσοβηθούν, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου τις ξεμπροστιάζει με μια μνημειώδη δήλωση, η οποία δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας. Δήλωσε αναφερόμενος στο κείμενο της προκαταρκτικής συμφωνίας Αναστασιάδη-Ερογλου: «Δεν πρόκειται για ένα απλό ανακοινωθέν. Στο κείμενο αυτό υπάρχουν όλες οι παράμετροι της ειρήνης. Αν κάποια ημέρα φθάσουμε σε λύση στην Κύπρο, στο κείμενο αυτό έχουν απαριθμηθεί μία προς μία όλες οι παράμετροι αυτής της λύσης». Μ’ άλλα λόγια, το τουρκικό καθεστώς πανηγυρίζει γιατί αντί ενός τυπικού ανακοινωθέντος για επανέναρξη των συνομιλιών με όλα τα θέματα ανοιχτά, έχει υπογραφεί ένα προσχέδιο συμφωνίας, το οποίο ικανοποιεί απόλυτα την τουρκική πλευρά, καθώς επικυρώνει τα τετελεσμένα της κατοχής και νομιμοποιεί το σχέδιο Ανάν ως μονόδρομο.

 

«Δεν διεκδικούμε τίποτα αλλά μας ενδιαφέρουν τα κριτήρια και οι συνθήκες διαμόρφωσης του ψηφοδελτίου ώστε να ανταποκρίνεται στο πολιτικό σχέδιο της ανασυγκρότησης του ευρύτερου χώρου» δήλωσαν οι 58, διαμηνύοντας προς το ΠΑΣΟΚ ότι πρώτα θα ρυθμίσουν αυτό το ζήτημα και μετά θα πάνε για Συνδιάσκεψη.

Αφόρητα φτηνιάρηδες… Ολ’ αυτά τα θυμήθηκαν μετά την καθιέρωση του σταυρού στις ευρωεκλογές και θέλουν να μας πείσουν ότι δεν τους ενδιαφέρει να πάρουν έναν ευρωβουλευτή (άρα να διαπραγματευθούν με το ΠΑΣΟΚ πόσες φίρμες θα βάλει στους υποψήφιους), αλλά η… ανανέωση του «χώρου».

 

Το παράδοξο δεν είναι που ο Ματέο Ρέντσι, βοηθούμενος από το συνδικάτο των βιομηχάνων, αλλά και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, εκπαραθύρωσε τον Λέτα για να γίνει αυτός πρωθυπουργός. Το παράδοξο –για τα ελληνικά δεδομένα– είναι πως ενώ στο πολιτικό σύστημα γίνεται της κακομοίρας, ο ιταλικός καπιταλισμός προχωρά ατάραχος. Σα να μη συμβαίνει τίποτα. Ούτε τα σπρεντ των ιταλικών ομολόγων αυξήθηκαν ούτε το χρηματιστήριο γνώρισε αναταραχές. Αυτή είναι η διαφορά μιας ιμπεριαλιστικής χώρας, όπως η Ιταλία, από μια εξαρτημένη καπιταλιστική χώρα, όπως η Ελλάδα.

 

Ο πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς πήγε στο Ισραήλ και το ‘παιξε μάγκας, ρωτώντας τους βουλευτές στην Κνεσέτ, αν είναι αλήθεια πως ένας Ισραηλινός δικαιούται τετραπλάσιο νερό από έναν Παλαιστίνιο που ζει στην ίδια περιοχή (η αλήθεια είναι πως η σχέση είναι 20:1). Κάποιοι φασίστες έφυγαν από τη συνεδρίαση, ενώ ο Νετανιάχου άρχισε μια απολογητική, αδυνατώντας να παραθέσει οποιοδήποτε στοιχείο. Φυσικά, ο Σουλτς (και κάθε Σουλτς) ξέρει πολύ καλά τι συμβαίνει. Πέταξε μια κουβέντα προσβλέποντας σε αραβικές ψήφους στις ευρωπαϊκές χώρες. Μπόρεσε να το κάνει γιατί είναι πολιτικός από τη Γερμανία και όχι από κάποια Ελλάδα, της οποίας πρωθυπουργοί και υπουργοί πηγαίνουν στο Ισραήλ για να γλείψουν τους σιωνιστές.

 

Δήλωσε ο Μ. Γλέζος («Νέα», 15-16.2.14): «Το χρήμα αντιπροσωπεύει και ανταλλάσσει αξίες. Ο εργαζόμενος με την εργασία του παράγει αγαθά. Συνεπώς η θεοποίηση του χρήματος, αυτού ή εκείνου του νομίσματος, του ευρώ ή της δραχμής ή της λίρας ή του δολαρίου, αποπροσανατολίζει και δημιουργεί σύγχυση για τη λύση των προβλημάτων της οικονομίας».
 

Αφού το θέμα είναι άνευ σημασίας, τότε γιατί τα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ορκίζονται στο ευρώ και κάθε ιδέα για έξοδο της Ελλάδας απ’ αυτό θα οδηγούσε στην καταστροφή; Δεν ξέρουν μήπως αυτές τις απλές οικονομικές αλήθειες που περιγράφει ο Γλέζος; Ασφαλώς και τις ξέρουν. Οταν όμως λένε «μόνο στο ευρώ» δεν αναφέρονται στο νόμισμα υπό τη στενή του έννοια, αλλά στο σύνολο των οικονομικών σχέσεων που υπάρχει πίσω από το ευρώ. Ο ελληνικός καπιταλισμός έχει συνδέσει τις τύχες του με την ΕΕ και το ευρώ, γι’ αυτό δεν διανοείται ότι μπορεί να επέλθει ρήξη στις σχέσεις του με την Ευρωζώνη. Τα συμφέροντα του ελληνικού καπιταλισμού υπηρετεί ο ΣΥΡΙΖΑ και γι’ αυτό δε θέλει ν’ ακούσει για έξοδο από την Ευρωζώνη.

 

«Το σχήμα μνημόνιο – αντιμνημόνιο έχει εξαντλήσει τα όριά του», έγραψε στην «Αυγή» ο Βασίλης Πάικος! Σωστός ο αρθρογράφος, πήρε το μήνυμα και ανέλαβε να εκλαϊκεύσει τη γραμμή. Βουδούρης σήμερα, Κατσέλη, Τζάκρη και όποιο άλλο «μνημονιακό» καλόπαιδο αύριο. Πόσο πιο νιανιά να τους το κάνει; «Αρκεί να θυμηθούμε ότι τότε, το 2010 ή και το 2011, πολλοί, πάρα πολλοί Ελληνες (καθώς και πολλοί, πάρα πολλοί πολιτικοί) πίστεψαν πως δεν υπήρχε άλλη από τη μνημονιακή λύση. Ε, λοιπόν, κάποιοι απ' αυτούς στη συνέχεια, και μάλιστα σύντομα, είδαν τη φαιά πραγματικότητα, αναγνώρισαν έμπρακτα την πλάνη τους και εντάχθηκαν σε λογική προοδευτικής στρατηγικής»!
 

Πιο πρακτικός ο Θ. Καρτερός, αρθρογράφος επίσης της «Αυγούλας», εισηγείται την ιδέα του… αριστερό ISO: «Θα ήταν ίσως χρήσιμο για την πολιτική συμμαχιών του ΣΥΡΙΖΑ να υπάρξει μια τυποποίηση των προϋποθέσεων που απαιτούνται για να πιστοποιηθεί κάποιος ως υποψήφιος συνεργαζόμενος. Κάτι σαν αριστερό ISO. Ετσι που να ελέγχεται διαφανώς και χωρίς καυγάδες το πολιτικό μητρώο και η συνέπειά του»! 

 

Γράφει ο Πολ Κρούγκμαν (New York Times – Καθημερινή) για τους μακροχρόνια ανέργους στις ΗΠΑ: «Κυμαίνονται σε επίπεδα ρεκόρ. Ιστορικά, οι μακροχρόνια άνεργοι – δηλαδή εκείνοι που μένουν εκτός αγοράς εργασίας επί 27 εβδομάδες ή και περισσότερο – κυμαίνονται στο 20% της συνολικής ανεργίας. Σήμερα αντιστοιχούν στο 35,8%. Οι μακροχρόνια άνεργοι είναι δύσκολο να βρουν μια νέα θέση εργασίας. Οι υποψήφιοι για μια νέα θέση εργασίας είναι τριπλάσιοι. Το επιχείρημα ορισμένων Ρεπουμπλικανών ότι οι μακροχρόνια άνεργοι δεν προσπαθούν αρκετά για να βρουν δουλειά είναι εξωπραγματικό… κινείται στη σφαίρα της φαντασίας. Διότι εάν η ανεργία είναι υψηλή επειδή υπάρχει κόσμος που δεν επιθυμεί να εργαστεί, τότε γιατί δεν έχουν αυξηθεί οι μισθοί;».
 

Αφιερώνεται εξαιρετικά στον Τσίπρα, τον Μηλιό, τον Σταθάκη που προσπαθούν να παραμυθιάσουν τον ελληνικό λαό με τους ύμνους προς την… κεϊνσιανή-επεκτατική οικονομική πολιτική που ακολουθεί ο Ομπάμα.

 

Τι συνδέει τον Μπουτάρη με τον Τζιτζικώστα (πέρα από τη μακρινή συγγένεια); Η Χρυσή Αυγή! Ο Τζιτζικώστας είναι αυτός που κάλεσε τους νεοναζί στην παρέλαση της 28ης Οκτώβρη και ο Μπουτάρης είναι αυτός που πήρε παραδάκι από τους νεοναζί για να προστατεύσει τις… αρκούδες (όταν ξέσπασε σάλος, αναγκάστηκε να το επιστρέψει). Αυτά τα δύο τακίμια αλληλοϋποστηρίζονται τώρα, με τον μεν Μπουτάρη να εκφράζεται ανοιχτά υπέρ του Τζιτζικώστα, τον δε Τζιτζικώστα να αρνείται να υποστηρίξει τον Καλαφάτη που κατεβαίνει ως νεοδημοκράτης αντίπαλος του Μπουτάρη. Ειδικά ο Μπουτάρης χτύπησε φλέβα, καθώς η οικογένεια Τζιτζικώστα έχει μεγάλη διείσδυση στους βασιλόφρονες της Θεσσαλονίκης.

 

Αυτά που δεν θέλουν ή δεν μπορούν να πουν η Μέρκελ με τον Σόιμπλε βγαίνει και τα λέει ο Ρεν, μιλώντας σε γερμανικές εφημερίδες. Με τι στόχο; Να του δώσουν οι Γερμανοί κάποιο πόστο στην Ευρωένωση, γιατί από πλευράς Φινλανδίας είναι μάλλον δύσκολο να του δοθεί τρίτη θητεία στην Κομισιόν. Δουλεύει, λοιπόν, σαν αχθοφόρος της γερμανικής πολιτικής, γλείφει οτιδήποτε το γερμανικό και περιμένει.

 

Στα χαμόγελα και στην ψεύτικη αισιοδοξία είναι «μανούλα» ο Τσίπρας, όμως άμα δεις προσεκτικά το περιεχόμενο της ομιλίας του στο «Ακροπόλ» δεν μπορείς να μη διακρίνεις έναν εκνευρισμό. Οταν ζητά από τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ «να μην υποκύπτουμε στην τόσο γοητευτική για εμάς εσωστρέφεια», δείχνει ότι φοβάται την εσωκομματική κριτική. Κι όταν διαπράττει τη χοντράδα να πει πως όσοι λένε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πασοκοποιείται θέλουν ψυχίατρο, δείχνει ότι φοβάται τον αντίχτυπο που έχει αυτή η κριτική στις γραμμές των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, ιδιαίτερα εκείνων που ψάχνονται λίγο.

 

Ο υπουργός Οικονομικών της Αργεντινής ανακοίνωσε νέο τρόπο υπολογισμού του πληθωρισμού, σύμφωνα με τον οποίο ο πραγματικός πληθωρισμός την τελευταία εφταετία ήταν τέσσερις φορές μεγαλύτερος απ’ αυτόν που ανακοίνωνε η κυβέρνηση Κίρσνερ. Μαζί με την αναθεώρηση του πληθωρισμού, όμως, ήρθε και η αναθεώρηση των ρυθμών ανάπτυξης. Ολοι οι δείκτες αύξησης του ΑΕΠ, αυτοί που θαύμαζαν ο Τσίπρας και οι άλλοι συριζαίοι θα πληθωριστούν και θα αναθεωρηθούν (προς τα κάτω, φυσικά). Μήπως έχουν να κάνουν κανένα σχόλιο από Κουμουνδούρου μεριά;