♦ «Κόκκινες γραμμές»
Υπάρχουν «κόκκινες γραμμές» στη διαπραγμάτευση με την τρόικα; «Ακούω από διάφορες πλευρές για “κόκκινες γραμμές”. Για μένα κόκκινη γραμμή είναι η σωτηρία της χώρας και η διασφάλιση ενός ασφαλούς μέλλοντος για τους πολίτες της», δήλωσε ο Παπαδήμος στην πρώτη συνεδρίαση του υπουργικού συμβούλιου για το 2012. Και δεν ήταν τυχαία η δήλωσή του. Ο γίγαντας Χρ. Παπουτσής, όμως, έχει άλλη γνώμη: «Δεν υπάρχει διαπραγμάτευση χωρίς κόκκινες γραμμές», δήλωσε σε συνέντευξή του στην «Ισοτιμία» της 21ης Γενάρη. Και συνέχισε: «Για το ΠΑΣΟΚ κόκκινη γραμμή είναι το κοινωνικό κράτος, η κοινωνική αλληλεγγύη … Ακόμη και σε αυτές τις τρομερά δύσκολες συνθήκες πρέπει να εξαντλούμε τα περιθώρια για την υποστήριξή τους». Σε τόσο ηλίθιους νομίζει ότι απευθύνεται;
♦ Ψέμα και πραγματικότητα
Μια που καταπιαστήκαμε με τον Παπουτσή, δεν μπορούμε να μη σχολιάσουμε και την εμφανώς στημένη τελευταία ερώτηση της συνέντευξης. Ρωτάει ο δημοσιογράφος: «Στο κέντρο της Αθήνας και σε γειτονιές της, βλέπουμε, το τελευταίο διάστημα, λιγότερους αλλοδαπούς. Τι έγιναν οι υπόλοιποι;». Και απαντά ο Παπουτσής: «Ή απελάθηκαν ή έφυγαν οικειοθελώς…». Κι αρχίζει στη συνέχεια ν’ απαριθμεί τα κατορθώματά του στον τομέα της καταπολέμησης της «λαθρομετανάστευσης».
Ποια είναι η αλήθεια; Αυτή που βλέπουμε καθημερινά στους δρόμους και τις πλατείες. Δεκάδες χιλιάδες εξαθλιωμένοι μετανάστες «σταλίζουν» στους δρόμους και τις πλατείες, τρέφονται από τα συσσίτια ή από τα σκουπίδια, κοιμούνται στα παγκάκια ή στοιβάζονται σε άθλια διαμερίσματα που τους νοικιάζουν με το κεφάλι διάφοροι που βρήκαν την ευκαιρία να τα κονομήσουν. Οχι μόνο δεν μειώνονται οι μετανάστες και πρόσφυγες, αλλά αυξάνονται, γιατί κάθε μέρα αρκετοί περνούν τα σύνορα και παραδίνονται στις ελληνικές αστυνομικές αρχές. Πολλοί δεν ξέρουν ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε μια απέραντη ανοιχτή φυλακή της ΕΕ, στην οποία θα πρέπει να τελειώσει το όνειρό τους να πάνε σε κάποια ευρωπαϊκή χώρα. Αλλοι το ξέρουν, αλλά παίρνουν το ρίσκο να έρθουν, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα καταφέρουν να δραπετεύσουν απ’ αυτή τη φυλακή. Ο Παπουτσής, βέβαια, για τους δικούς του λόγους, θέλει να εμφανίζει ως μειωνόμενο τον αριθμό των μεταναστών. Η πραγματικότητα, όμως, τον διαψεύδει και θα εξακολουθεί να τον διαψεύδει, γιατί η καταστολή δεν μπορεί να σταματήσει τα καραβάνια των ανθρώπων που φεύγουν από τις ζώνες της έσχατης φτώχειας και παίρνουν το δρόμο της μετανάστευσης προς τη Δύση.
♦ Zόρια
Από τότε που ανέλαβε υπουργός Οικονομικών του Παπανδρέου, ο Βενιζέλος έχει χαράξει μια στρατηγική μετατροπής της ΝΔ σε συνδιαχειριστή και συνένοχο της μνημονιακής πολιτικής. Το πέτυχε, καταρχήν, με το σχηματισμό της συγκυβέρνησης Παπαδήμου. Βλέπει, όμως, ότι αυτός μεν εκτίθεται, αφού βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των παζαριών με την τρόικα και τους ευρωενωσίτες, ενώ ο Σαμαράς το παίζει συμπολιτευόμενη αντιπολίτευση και εμφανίζεται σαν ο «καλός» που βάζει φρένο στους Πασόκους. Με εσωτερικές, ελλαδικές διαδικασίες δεν μπορεί ν’ αναγκάσει τον Σαμαρά να βγει στην πρώτη γραμμή. Τι του μένει; Να βάλει τους ευρωενωσίτες να τον αναγκάσουν, όπως έγινε και με την περιβόητη υπογραφή νομιμοφροσύνης, την οποία αναγκάστηκε τελικά να βάλει ο Σαμαράς.
Τώρα, λοιπόν, ο Βενιζέλος εισηγήθηκε στο Eurogroup και όπως φαίνεται έγινε δεκτό, να υπάρξουν νέες δεσμεύσεις των Σαμαρά-Καρατζαφέρη, όχι μόνο επί της νέας συμφωνίας, αλλά και επί της πολιτικής που θ’ ακολουθήσει όποια κυβέρνηση προκύψει μετά τις εκλογές. Ο Βενιζέλος, όμως, δεν κρατιέται. Είναι τόση η αγωνία του, που βγαίνει και αποκαλύπτει μόνος του ότι αυτός είναι ο εμπνευστής των νέων δηλώσεων νομιμοφροσύνης. Και πέφτει σε επίπεδο γελοιότητας. Δήλωσε, αίφνης, την περασμένη Τρίτη από τις Βρυξέλλες: «Πρέπει να δεσμευθούμε όλοι μαζί. Πρέπει το βάρος να κατανεμηθεί δίκαια. Μόνο έτσι θα έχουμε διασφαλίσει ότι οι θυσίες του ελληνικού λαού πιάνουν τόπο». Οταν μιλά για δίκαιη κατανομή του βάρους αναφέρεται στα κόμματα της συγκυβέρνησης και στις πολιτικές ηγεσίες ευρύτερα. «Οχι εγώ να τρώω τα σκατά κι εσείς το μέλι», λέει κυρίως στον Σαμαρά. Τις θυσίες του ελληνικού λαού, όμως, γιατί τις ανακατεύει; Θ’ αλλάξει μήπως τίποτα για τον ελληνικό λαό, αν το βάρος του λεγόμενου πολιτικού κόστους μοιραστεί αναλογικότερα ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ;
♦ Πράσινα καραγκιοζιλίκια (1)
Σαν τη βιβλική Εύα βγαίνουν ένας-ένας οι Πασόκοι και αναφωνούν: «Δεν φταίω εγώ, ο όφις με εξαπάτησε». Το χορό άνοιξε η Κατσέλη, που δήλωσε στην εκπομπή του Πρετεντεράκου, ότι το Μνημόνιο δεν πρόλαβε να το διαβάσει, καθώς το είδε μόνο για κάνα τρίωρο πριν πάει στη Βουλή να το ψηφίσει. Ακολούθησε ο ατελείωτος Χρυσοχοΐδης με μια ξεκαρδιστική δήλωση: «Ναι, επαναλαμβάνω ότι το μνημόνιο δεν το διάβασα. Δεν ασχολήθηκα, όχι με το κείμενο, αλλά ούτε καν με τις διαδικασίες της δήθεν διαπραγμάτευσης. Αυτό δεν το δήλωσα ούτε το είπα με καμάρι. Πολύ περισσότερο δεν το λέω για να αποσείσω ευθύνες από πάνω μου. Ισα-ίσα το αντίθετο. Το θεωρώ από τα σημαντικότερα λάθη της πολιτικής μου διαδρομής (σ.σ. θυμίζουμε ότι μέχρι προχθές δήλωνε ότι ο ίδιος δεν έκανε κανένα λάθος, απλά έφτασε «στα όρια του πολιτικού λάθους»). Γιατί δεν εκτίμησα σωστά την κρισιμότητα των στιγμών και απορροφήθηκα με το μερικό, το έργο μου σαν υπουργός, αντί να ασχοληθώ με το μείζον, την ευθύνη μου σαν μέλος της ηγεσίας της χώρας». Κι αφού προσέθεσε διάφορα για τη «συλλογικότητα» που χρειάζεται πλέον, κατέληξε: «Είμαι αποφασισμένος να δώσω όλες τις δυνάμεις μου σ’ αυτό».
Δεν νομίζουμε να χρειάζονται σχόλια.
♦ Πράσινα καραγκιοζιλίκια (2)
Η Κατσέλη, όμως, προφανώς επειδή πήρε τα μηνύματα από το «περιβάλλον» Παπανδρέου, με το οποίο διατηρεί άριστες σχέσεις, αναγκάστηκε την επομένη να προβεί σε διορθωτική δήλωση, απαντώντας σε… «αναφορές και δημοσιεύματα σε blogs». Και τι είπε (σαν να μην την ακούσαμε στην εκπομπή του Πρετεντεράκου); Οτι το «ασφυκτικό χρονικό πλαίσιο ωρών που είχε τεθεί εξαιτίας της ανάγκης ολοκλήρωσης των διαπραγματεύσεων προκειμένου η χώρα να κάνει χρήση του Μηχανισμού Στήριξης» αφορούσε τις διατάξεις του Μνημόνιου που επεξεργάστηκε η ίδια για τον τομέα ευθύνης της και όχι συνολικά το Μνημόνιο. Γιατί «πριν την ψήφισή του για το σύνολο των όρων του αρχικού Μνημονίου και των μέτρων που αυτό περιελάμβανε, έγινε διεξοδική συζήτηση τόσο στο Υπουργικό Συμβού-λιο όσο και στη Βουλή, κατά την οποία όλοι εκθέσαμε τις απόψεις μας». Οσο για τον εαυτό της, αναφέρθηκε σε διαφωνίες που έχει εκφράσει για συγκεκριμένες διατάξεις. Ετσι, ο Χρυσοχοΐδης δέχτηκε μια ακόμη μεγαλοπρεπέστατη χλαπάτσα.
♦ Απατεώνες
Δήλωση του προέδρου της ΓΣΕΕ, εργατοπατέρα Παναγόπουλου: «Περιμένω ο Πρωθυπουργός, ο οποίος έχει απόλυτη γνώση ότι η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας δεν εξαρτάται από το κόστος εργασίας, να ορθώσει ανάστημα και να κόψει κάθε διάθεση και κάθε όρεξη σε οποιονδήποτε θέτει στο τραπέζι τέτοια ζητήματα».
Δεν μας εκπλήσσει ο όρος «κόστος εργασίας» στο στόμα ενός εργατοπατέρα. Αλλο θέλουμε να σχολιάσουμε. Ο Παπαδήμος έχει αναφερθεί δημόσια, περισσότερες από μία φορές, στην ανάγκη να μειωθούν με διάφορους τρόπους οι μισθοί (το περιβόητο «κόστος εργασίας). Και επίσημα, από το βήμα της Βουλής, απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση του Τσίπρα (αναλυτικά γράψαμε στο προηγούμενο φύλλο της «Κ»). Ποιον προσπαθεί να κοροϊδέψει ο Παναγόπουλος, δηλώνοντας ότι «περιμένει» από τον Παπαδήμο «να ορθώσει ανάστημα» γιατί «έχει απόλυτη γνώση»; Δεν είναι αυτό προσπάθεια ωραιοποίησης της συγκυβέρνησης και του ίδιου του Παπαδήμου και καλλιέργεια αυταπατών και ελπιδοφόρας αναμονής στους εργαζόμενους;
♦ Χωρίς τον ξενοδόχο
Εχει κανένα νόημα που διάφοροι, όπως η Διαμαντοπούλου, ο Λοβέρδος, αρθρογράφοι του αστικού Τύπου, τάσσονται υπέρ μιας λύσης συγκυβέρνησης και μετά τις εκλογές; Ολοι αυτοί λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο, ο οποίος εν προκειμένω είναι ο Σαμαράς. Ο Σαμαράς που μπορεί να βρει χιλιάδες επιχειρήματα κατά αυτής της λύσης, επειδή δικαιούται κι αυτός να δοκιμάσει να κερδίσει την αυτοδυναμία. Αν δεν έχει αυτοδυναμία, τότε θα πάει σε λύση κυβέρνησης συνεργασίας, αλλά και πάλι θα επιδιώξει να είναι πρωθυπουργός ο ίδιος και όχι κάποιος Παπαδήμος. Αλλωστε, αυτός θα πάρει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Τυχαίο είναι, μήπως, ότι φανατικά υπέρ των κυβερνήσεων συνεργασίας τάσσονται οι χαμένοι του παιχνιδιού, όπως τα δυο στελέχη του ΠΑΣΟΚ που προαναφέραμε και η Μπακογιάννη; Δηλαδή, άνθρωποι που ενδιαφέρονται για την προσωπική πολιτική τους επιβίωση, γιατί κανένας δεν ξέρει αν θα ξαναείναι στα βουλευτικά έδρανα μετά τις εκλογές.
♦ Ενας λοχίας…
Τη δόξα του φασίστα Σάββα Κωνσταντόπουλου, που προδικτατορικά στηλίτευε την «φαυλότητα των πολιτικών» και ζητούσε «έναν λοχία να σώσει τη χώρα», ζήλεψε ο «πολύς» Χρήστος Γιανναράς. Στην επιφυλλίδα του στην «Καθημερινή» της περασμένης Κυριακής, αφού διαπιστώσει ότι «η παραίτηση από την εθνική κυριαρχία, η μεθοδική της πρακτόρευση, ομολογήθηκε δημόσια, γνωστοποιήθηκε από τα μέσα ενημέρωσης», μέμφεται τους πάντες (πλην του εαυτού του, φυσικά) και πρώτα-πρώτα τον ελληνικό λαό. Και μέσα σ’ όλα, πετάει, δήθεν αδιάφορα, και τούτο: «Kαμία αντίδραση ούτε από τις ηγεσίες των Eνόπλων Δυνάμεων, των κυρίως εντεταλμένων να προασπίζουν, με ετοιμότητα αυτοθυσίας, την εθνική κυριαρχία»!
Τι ακριβώς περίμενε από τους στρατηγούς ο Γιανναράς; Να βγουν και ν’ αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας στο όνομα της φιλοπατρίας; Μάλλον αυτό, αν και δεν το διακηρύσσει καθαρά. Τ’ αφήνει να σέρνεται, να μπαίνει στη δημόσια συζήτηση, να καταγράφεται. Ισως σε επόμενη φάση το πει πιο καθαρά. Αυτός ο υπερτιμημένος φελλός, που εκλέχτηκε σκανδαλωδώς καθηγητής στην Πάντειο, ήταν πάντοτε ένας θρησκευόμενος κρυφοφασίστας.
