Κόντρες

Το διαβάσαμε στην «Ελευθεροτυπία», σε ανάλυση που ήθελε να παρουσιάζεται σαν σοβαρή: «Κυβερνητικά στελέχη αλλά και συνεργάτες του κ. Παπανδρέου μάς έλεγαν ότι συνεκτιμήθηκαν και συναθροίστηκαν στην απόφαση για να μη ζητήσει πρόωρες εκλογές τα εξής: Το ΠΑΣΟΚ διατηρεί την πρώτη θέση σε πανελλαδικό ποσοστό. Η μείωση των δυνάμεών του είναι σημαντική. Ομως στην Ιπποκράτους επισημαίνουν ότι η ψήφος στις αυτοδιοικητικές εκλογές δεν έχει ευθεία σύγκριση με την ψήφο στις εθνικές εκλογές».
 

Μονά-ζυγά δικά τους, δηλαδή. Προεκλογικά έβαλαν στον κόσμο το δίλημμα να ψηφίσει καθαρά με πολιτικά κριτήρια, υπέρ ή κατά της κυβέρνησης, σαν να ψηφίζει σε βουλευτικές εκλογές. Ο κόσμος ψήφισε, όπως ψήφισε, κόντρα στην κυβέρνηση σε κάθε περίπτωση, κι αυτοί τώρα λένε ότι η ψήφος δεν συγκρίνεται με την ψήφο στις εθνικές εκλογές. Κι ο… αντικειμενικός δημοσιογράφος μεταφέρει την άποψή τους, σαν παπαγαλάκι, χωρίς να σημειώνει καν την κραυγαλέα αντίφαση στη συμπεριφορά των κυβερνητικών.

 

Ακόμα και την ύστατη ώρα, την ώρα που πήγαιναν να ψηφίσουν με καλεσμένα από τα πριν τα ΜΜΕ, πολλοί υποψήφιοι «άρχοντες» έστρεψαν τα βέλη τους κατά της αποχής.
 

«Το μόνο που έχω τώρα να πω είναι ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να απέχουν ή να ψηφίζουν λευκό ή άκυρο. Οσο κι αν είμαστε οργισμένοι ή απελπισμένοι πρέπει να διαλέγουμε έστω το μη χείρον», είπε ο Ψαριανός.
 

«Στα εκβιαστικά διλήμματα της κυβέρνησης, στη χειροτέρευση της ζωής μας, οι εργαζόμενοι μπορούν ν’ απαντήσουν με τη συμμετοχή τους σήμερα στις εκλογές», είπε ο Σοφιανός.
 

Η Πορτάλιου κάλεσε «τους πολίτες να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα παρά τις πιθανές απογοητεύσεις από το πολιτικό σύστημα, γιατί τα επίδικα των εκλογών είναι πολύ σημαντικά».
 

Ο Καμίνης προέτρεψε «τους Αθηναίους να έρθουν να ψηφίσουν και ειδικότερα τους νέους».
 

Την απάντησή τους την πήραν το βράδυ, όταν έγινε ο λογαριασμός. Οι μισοί ψηφοφόροι τούς διεμήνυσαν ότι δεν γουστάρουν να γίνουν πελάτες τους.

 

Καρέ-καρέ κατέγραψε το «Πρώτο Θέμα» τη συνάντηση του Γ. Παπανδρέου με τον Γ. Μπόμπολα στον VIP χώρο του «Πεντελικού». Ο Μπόμπολας έφτασε συνοδευόμενος από τον Χυτήρη, ο οποίος προφανώς έκλεισε το ραντεβού, ο Παπαδρέου πήγε και έφυγε μόνος του, ενώ Χυτήρης και Μπόμπολας παρέμειναν λίγο ακόμη και έφυγαν παρέα.
 

Ποιο να ήταν το αντικείμενο της έντονης (έτσι την περιγράφει η εφημερίδα) συζήτησης που είχαν ο Παπανδρέου με τον μεγαλοεκδότη και μεγαλοεργολάβο; Δεν το γνωρίζουμε. Είμαστε, όμως, σίγουροι ποιος υπαγόρευε σε ποιον. Αλλωστε, αν ο πρωθυπουργός θέλει κάτι, έχει τη θεσμική ευχέρεια να το πράξει. Ενώ ο καπιταλιστής πρέπει να περάσει από την κυβέρνηση, υπαγορεύοντας τους όρους του. «Θα του κάνω μια προσφορά που δεν θα μπορεί να την αρνηθεί», όπως έλεγε ο Ντον Κορλεόνε στο «Νονό» του Κόπολα.

 

Πώς στήνεται μια προπαγάνδα με γκεμπελίστικο τρόπο. Κάνεις μια διαρροή, ότι τάχα πας για αναβολή του δεύτερου γύρου των τοπικών εκλογών, ώστε να γίνουν μαζί με βουλευτικές εκλογές. Οι πάντες γνωρίζουν, ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει, γιατί θα ισοδυναμεί με μείζον συνταγματικό πραξικόπημα. Κάνουν, όμως, πως δεν καταλαβαίνουν και δίνουν βάση στη διαρροή, αρχίζοντας τις αναλύσεις. Εσύ το διαψεύδεις (ατύπως), λες όμως (πάντα ατύπως) ότι κάποια στιγμή εξέτασες το ενδεχόμενο. Αυτοί δεν αρκούνται στη διάψευση, αλλά συνεχίζουν, φωνάζοντας συνταγματολόγους και ζητώντας τη γνώμη τους. Τότε βγαίνει ο αρμόδιος υπουργός (ο ίδιος που οργάνωσε τη διαρροή) και δηλώνει πως τέτοιο θέμα ουδέποτε υπήρξε, ουδέποτε εξετάστηκε. Ετσι, φτάνεις μέχρι τη μέρα των τοπικών εκλογών με την απειλή των πρόωρων βουλευτικών εκλογών στην κορυφή της πολιτικής ατζέντας, έτσι που ο εκβιασμός να γίνει όσο το δυνατόν πιο κραυγαλέος και να τρομάξει όσο γίνεται περισσότερους νοικοκυραίους.

 

Πρωτότυπος ο τρόπος της καραμπόλας, που επέλεξε ο δάμαλος για να δώσει απαντήσεις σε όσους τον κατηγορούν ότι δεν μιλάει για την περίοδο της πρωθυπουργίας του. Φώναξε στο γραφείο του το προεδρείο των εμπόρων (ΕΣΕΕ), που ήθελε να του ζητήσει να μιλήσει σε μια εκδήλωσή τους (συνήθως αυτά ρυθμίζονται με αλληλογραφία με τη γραμματέα). Εστησε κουβεντούλα μαζί τους, είχε απαντήσεις για όλα (ακόμα και για το πότε θα μιλήσει) και δεν τους δέσμευσε να μη τα πουν στους δημοσιογράφους. Βγήκε, λοιπόν, ο Κορκίδης και μετέφερε χαρτί και καλαμάρι τις απόψεις Καραμανλή για τα θέματα που τον αφορούν. Εδώ που τα λέμε, από τον Αντώναρο καλύτερα τα κατάφερε σε ρόλο «εκπροσώπου του τέως προέδρου». Στις επόμενες εκλογές τον βλέπουμε υποψήφιο βουλευτή της ΝΔ.
 

ΥΓ: Για να μη το πάρει πάνω του ο Κορκίδης, σημειώνουμε ότι την έκανε κι αυτός τη γκάφα του. Γι’ αυτό και εξαναγκάστηκε σε διόρθωση: «Σχετικά με σημερινά δημοσιεύματα του Τύπου και ρεπορτάζ αναφορικά με τη συνάντηση του Προεδρείου της ΕΣΕΕ με τον π. Πρωθυπουργό κ. Κώστα Καραμανλή, ο Πρόεδρος της ΕΣΕΕ κ. Βασίλης Κορκίδης δήλωσε τα εξής: “Στην ιδιαίτερα φιλική συνάντησή μας με τον π. Πρωθυπουργό κ. Κώστα Καραμανλή κανείς από τους παρευρισκόμενους δεν άκουσε τον π. Πρωθυπουργό να χαρακτηρίζει το Μνημόνιο “αναγκαίο κακό”».

 

Ο Γιάννης Κακουλίδης είναι εδώ και χρόνια ένας από τους σταθερούς καλεσμένους των εκλογικών τηλεοπτικών πάνελ. Μόνο που αυτή τη φορά συμμετείχε όχι με την ιδιότητα του στιχουργού-συγγραφέα, αλλά με την ιδιότητα του στελέχους της ΔΗΑΡΙ του Φώτη Κουβέλη. Στο στούντιο του Alter, λοιπόν, τον ακούσαμε να επαίρεται για το αποτέλεσμα της ΔΗΑΡΙ και να συμπληρώνει με έμφαση: «Είμαστε η αριστερά της ευθύνης και ζητάμε μερίδιο, να συνδιαχειριστούμε. Η Δημοκρατική Αριστερά δεν θεωρεί ότι νόμος είναι το δίκιο του εργάτη μόνο, είναι και του επιχειρηματία». Σωστός ο τύπος. Αλλωστε, πρέπει να υποστηρίξει και το ατομικό του συμφέρον. Διότι ο κ. Κακουλίδης δεν προσπορίζεται τα προς το «ζην» από τους στίχους που κάποτε έγραψε ή από τα βιβλία που αραιά και που εκδίδει, αλλά από τη διαφημιστική του εταιρία, η οποία –ως καπιταλιστική επιχείρηση σε συνθήκες κρίσης– ψάχνει το… δίκιο της.

 

Ενώ στην Ελλάδα ήμασταν απασχολημένοι με την ανάλυση των αποτελεσμάτων των τοπικών εκλογών, στη Γερμανία, στο Μόναχο συγκεκριμένα, κλιμάκιο της εξεταστικής επιτροπής της Βουλής για το σκάνδαλο Siemens «εξέταζε» το σημερινό μεγάλο αφεντικό της Siemens, τον πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρίας Π. Λέσερ, ο οποίος απάντησε στα γραπτά ερωτήματα που του υποβλήθηκαν ότι δεν ξέρει τίποτα για τα «μαύρα ταμεία» της εταιρίας που διευθύνει. Πότε ανέλαβε ο Λέσερ; Το 2007, όταν η Siemens, σε συνεργασία με αμερικάνικη δικηγορική φίρμα που της επέβαλε το χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης έκανε την εσωτερική εκκαθάριση αυτής της υπόθεσης, κλείνοντας συμβιβασμό με τις αμερικάνικες εποπτικές αρχές.
 

Η κατάθεση Λέσερ επιβεβαίωσε (για πολλοστή φορά), ότι για τους Γερμανούς η υπόθεση αυτή έχει κλείσει, όμως η Βουλή των Ελλήνων, με διακομματική συναίνεση, επιμένει στο καραγκιοζιλίκι της δήθεν έρευνας. Οταν δεν τους είπαν κουβέντα ο Σίκατσεκ, ο Κουτσενρόιτερ, ο Χριστοφοράκος, τι περίμεναν να τους πει το σημερινό αφεντικό της εταιρίας; Ομως, εγκλωβισμένοι στην ίδια τους την τακτική, επιμένουν να ξεφτιλίζονται διεθνώς, περιμένοντας τη στιγμή να κλείσουν την υπόθεση.

 

Το 40% των ψηφοφόρων (που ξεπερνά το 50% στα μεγάλα προλεταριακά κέντρα) γύρισε την πλάτη στο πολιτικό σύστημα, έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια εκβιασμούς και διλήμματα (που δεν τα έβαζε μόνο ο Παπανδρέου) και αρνήθηκε να επικυρώσει με τη συμμετοχή του την εκλογική φάρσα. Από το 60% που πήγε να ψηφίσει, ο ένας στους δέκα περίπου έριξε λευκό ή άκυρο, οι έξι στους δέκα ψήφισαν ενάντια στην κυβέρνηση και μόλις τρεις στους δέκα ψήφισαν τους κυβερνητικούς υποψήφιους. Στο σύνολο των ψηφοφόρων, το ποσοστό του κυβερνώντος κόμματος δεν ξεπερνά το 20%.
 

Αν η κυβέρνηση είχε μείνει στην αρχική της γραμμή, ότι η ψήφος είναι «αυτοδιοικητική», θα μπορούσαν τώρα να γίνουν επαμφοτερίζουσες αναλύσεις. Ομως, ο ίδιος ο πρωθυπουργός έδωσε στις τοπικές εκλογές δημοψηφισματικό χαρακτήρα. Και εισέπραξε μόνο ένα 20% υπέρ της πολιτικής του. Πιο σαφής, πιο καθαρή, πιο κραυγαλέα αποδοκιμασία δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Κι όμως, σαν να μη συνέβη τίποτα, ο Παπανδρέου εμφανίστηκε το βράδυ της Κυριακής σε εθνικό δίκτυο και μ’ ένα παραληρηματικό διάγγελμα είπε πως θα συνεχίσει να κυβερνά, χωρίς καν ν’ αλλάξει τίποτα στην πολιτική του. Ερμήνευσε την ψήφο σαν σήμα για να συνεχίσει να κυβερνά όπως πρώτα. «Σήμερα το εκλογικό αποτέλεσμα επιβεβαίωσε αυτή την αλλαγή, οι πολίτες και σήμερα αυτήν την αλλαγή ζητούν», είπε!
 

Ανεξάρτητα από τις υπόλοιπες παραμέτρους που έχει μια ανάλυση για την πρωθυπουργική συμπεριφορά, εκείνο που πρέπει πρωτίστως να σημειωθεί είναι πως αυτή είναι μια δικτατορική συμπεριφορά, που θυμίζει ελέω θεού μονάρχες. Κι όμως, ουδείς από τους φλυαρούντες στα τηλεοπτικά πλατό (μεγαλοδημοσιογράφους, εκπροσώπους κομμάτων, παράγοντες και παραγοντίσκους) αισθάνθηκε την ανάγκη να σημειώσει, ότι ο Παπανδρέου, βάσει των παραμέτρων που ο ίδιος είχε θέσει προεκλογικά, πλέον κυβερνά δικτατορικά. Οι μεν δημοσιογράφοι εξέφραζαν τη χαρά και την ανακούφισή τους για το ότι δεν θα γίνουν πρόωρες εκλογές, οι δε εκπρόσωποι των κομμάτων της αντιπολίτευσης καμάρωναν για τα κέρδη τους. Η σταθερότητα του συστήματος και οι ιδιαίτερες κομματικές ανάγκες ενός εκάστου τους ενώνουν στην υποβάθμιση της πολιτικής ουσίας, που συμπυκνώνεται στη φράση του Μαρξ για τη δικτατορία του κεφάλαιου.