♦ Αποκαλυπτήρια
Οι πάντες χαρακτήρισαν αντιλαϊκά τα πρόσφατα μέτρα της κυβέρνησης, ιδιαίτερα το πάγωμα των μισθών των δημόσιων υπαλλήλων και όλων των συντάξεων. Οι πάντες πλην μιας: της «τσαρίνας» της οικονομίας του ΠΑΣΟΚ, Λούκας Κατσέλη, η οποία χαρακτήρισε τα μέτρα… προεκλογικά! Παραείναι χοντρό για να το χαρακτηρίσει κανείς λάθος. Ετσι, η μόνη εξήγηση που μπορεί να δοθεί είναι πως η Κατσέλη αποκάλυψε, χωρίς να το θέλει, τους μύχιους πόθους του ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ επί της ουσίας δεν διαφωνεί με τη διαχείριση της κρίσης που κάνει η κυβέρνηση. Αντίθετα, σπρώχνει τη ΝΔ να πάρει όσο γίνεται περισσότερα αντιλαϊκά μέτρα, να μείνει όλο το κρίσιμο διάστημα στην εξουσία, να φορτωθεί όλο το πολιτικό κόστος, ώστε όταν έρθει το ίδιο στην εξουσία να διαχειριστεί ένα σύστημα που ήδη θα έχει διαμορφώσει η ΝΔ, με τη δικαιολογία ότι δε μπορεί να κάνει τίποτα, διότι παρέλαβε «καμμένη γη».
♦ Λογική χούντας
Ρωτήθηκε ο Δένδιας (αξιοσημείωτο είναι ότι η ερώτηση έγινε από συντάκτρια της κρατικής τηλεόρασης, γνωστή για τα «γαλάζια» αισθήματά της), τι θα γίνεται με πολίτες που φορούν ένα μαντίλι στο πρόσωπό τους, προκειμένου να προστατευθούν από τα χημικά που η Αστυνομία ρίχνει αφειδώς σε μια διαδήλωση, ενώ οι ίδιοι δεν έχουν καμιά συμμετοχή σε συγκρούσεις, καταστροφές κ.λπ. Η απάντησή του ήταν στη λογική της χούντας. Επειδή ο «μέσος δικαστής» δεν είναι ο «μέσος ηλίθιος», αυτή η κατηγορία των συλληφθέντων θα πηγαίνει στα δικαστήρια και θα αθωώνεται! Προσέξτε, δεν μπήκε στον κόπο να αποκλείσει το ενδεχόμενο συλλήψεων άσχετων ανθρώπων, αλλά παρέπεμψε στη δικαστική δικαίωσή τους.
Τι σημαίνει αυτό για έναν πολίτη που θα συλληφθεί «από το σωρό»; Σύλληψη, εξευτελισμός, ταλαιπωρία, διανυκτέρευση στην Ασφάλεια. Αναζήτηση και πληρωμή δικηγόρου. Αυτόφωρο την άλλη μέρα, χάσιμο του μεροκάματου. Ενδεχομένως προφυλάκιση το τριήμερο της αναβολής που θα ζητήσει (ο ίδιος ή κάποιος συγκατηγορούμενός του). Δίκη σε δυο-τρεις μέρες, χάσιμο και άλλου μεροκάματου. Ενδεχόμενη αναβολή 15 ημερών, ξανά δίκη, χάσιμο νέου μεροκάματου. Κινητοποίηση συγγενών και φίλων για να τον στηρίξουν, ταλαιπωρία, απώλεια χρημάτων, αγωνία κ.λπ. κ.λπ.
Ο Δένδιας είναι δικηγόρος, επομένως τα ξέρει όλα αυτά. Τι αποκάλυψε με την απάντησή του; Τη στυγνή, σχεδόν φασιστική, λογική μιας κυβέρνησης που είναι αποφασισμένη να επιβάλει τη σιωπή του τρόμου, χρησιμοποιώντας τα πιο απροκάλυπτα μέσα αστυνομικοδικαστικής καταστολής.
ΥΓ: Παραπάνω, πήραμε ως δεδομένο ότι οι δικαστές θα καταλάβουν την περίπτωση του συγκεκριμένου άσχετου και θα τον απαλλάξουν. Κάτι που κάθε άλλο παρά ως δεδομένο πρέπει να θεωρείται. Οχι μόνο γιατί οι ΜΑΤάδες μοιράζονται και τοποθετούνται ως μάρτυρες για να καταθέσουν ότι είδαν τον καθένα από τους συλληφθέντες τουλάχιστον να πετά πέτρες, αλλά και γιατί οι δικαστές, όταν η συγκυρία το απαιτεί, ξέρουν να συμπεριφέρονται πιο φανατικά από τους ΜΑΤάδες. Απόδειξη οι δεκάδες προφυλακίσεις για τα Δεκεμβριανά και ιδιαίτερα η σκευωρία κατά μαθητών στη Λάρισα, που βρίσκονται κατηγορούμενοι για δημιουργία… «τρομοκρατικής» οργάνωσης.
♦ Τσόντα του συστήματος
Μια ολόκληρη σελίδα συνέντευξη του προέδρου της ΑΔΕΔΥ Σ. Παπασπύρου στον «Κόσμο του Επενδυτή» του προηγούμενου Σαββατοκύριακου, πληθώρα καταγγελιών της κυβερνητικής πολιτικής και ούτε μια λέξη για σχεδιασμένους και σκληρούς συνδικαλιστικούς αγώνες. Η μόνη αναφορά είναι ονειδιστική: «στεγνές συνδικαλιστικές μορφές». Τι πρέπει να κάνουν τα συνδικάτα; Να μετατραπούν σε ουρά του ΠΑΣΟΚ, βοηθώντας το να αναρριχηθεί στην εξουσία: «Τα συνδικάτα πρέπει να δυναμώσουν την πρότασή τους για μια εναλλακτική πολιτική λύση»!
Δεν εκπλησσόμαστε. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία είναι βασικό δεκανίκι του συστήματος, μια αστική δύναμη που έχει καθήσει στο σβέρκο των εργαζόμενων. Μετατρέποντας το όποιο κίνημα σε εργαλείο της πολιτικής λειτουργίας του συστήματος, του προσφέρει εχέγγυα σταθερότητας σε μια περίοδο που μεγαλώνει η ανησυχία των κυρίαρχων κύκλων για εξεγερτικά φαινόμενα τύπου Δεκεμβριανών.
♦ Πάντα ευρωλάγνοι
«Λαύρος» κατά των ηγετών της ΕΕ ο Αλ. Αλαβάνος, στην «Αυγή» της περασμένης Κυριακής. Οχι για τον καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό της χαρακτήρα, αλλά διότι «η ηγεσία της Ευρώπης είναι ανύπαρκτη», διότι «δεν υπάρχει ευρωπαϊκή πολιτική για την κρίση». Και πού οφείλεται η κρίση; Οχι στις ίδιες τις δομές, στην ίδια τη λειτουργία του καπιταλισμού, αλλά «στα γιγαντιαία παπατζίδικα κόλπα των τραπεζικών ομίλων». Υποδεικνύονται και πολιτικά υπεύθυνοι, μέσα από μια άκρατου λαϊκισμού κραυγή: «Ως εδώ με τον Μπαρόζο και τον Τρισέ», οι οποίοι «δεν είχαν καν την ειλικρίνεια του Γκρίνσπαν να πουν ότι πήραν τη ζωή τους λάθος»! Μια μέρα μετά, ο κ. Αλαβάνος έγινε πιο σαφής, παριστάνοντας τον… Γιωργάκη και καταγγέλλοντας ότι η ΕΕ «ακολουθεί μια γραμμή αυτοκαταστροφής», που «οδηγεί τις οικονομίες των χωρών-μελών στην ξέρα»!
Η πραγματικότητα, βέβαια, δείχνει τα ακριβώς αντίθετα απ’ αυτά που ισχυρίζεται ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Αποκαλύπτει τη λειτουργία του καπιταλισμού και τις βασικές του αντιφάσεις ως αίτια της κρίσης, που δεν ήρθε ως αποτέλεσμα κάποιων λαθεμένων πολιτικών αποφάσεων ή της δράσης των περιβόητων golden boys, που βολεύουν μια χαρά ως αποδιοπομπαίοι τράγοι. Η πραγματικότητα αποκαλύπτει ότι η ΕΕ και τα κράτη-μέλη της έχουν πολιτική για την κρίση. Ασκούν διαχείριση με τρόπο ώστε να μεταφέρουν όλα τα βάρη στις πλάτες των εργαζόμενων και να διευκολύνουν το κεφάλαιο να επανέλθει σε ομαλές συνθήκες αναπαραγωγής του. Ομως, οι οπορτουνιστές τύπου ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν να πείσουν τους εργαζόμενους ότι δεν φταίνε οι καπιταλιστικές δομές, αλλά κάποιες πολιτικές και κάποια πρόσωπα και πως μέσα στο καπιταλιστικό πλαίσιο μπορεί να υπάρξει διέξοδος προς όφελος των εργαζόμενων.
♦ Τσιράκια
Αρθρογράφοι με στενές σχέσεις με την Ιπποκράτους (πρώην Χαρ. Τρικούπη) δημοσιεύουν συστηματικά πληροφορίες περί «μυστικών δείπνων» στελεχών του ΠΑΣΟΚ, όπως η Κατσέλη, ο Χρυσοχοΐδης, η Διαμαντοπούλου, η Β. Παπανδρέου) με ομάδες καπιταλιστών «για ανταλλαγή απόψεων και αλληλοενημέρωση». Μεταφέρουν δε απόψεις «πράσινων» στελεχών, σύμφωνα με τις οποίες πριν από δυο-τρία χρόνια οι καπιταλιστές απαξιούσαν ακόμα και να πάνε σε εκδηλώσεις του ΠΑΣΟΚ για την οικονομία, ενώ τώρα είναι αυτοί που οργανώνουν τα «μυστικά δείπνα» και στριμώχνονται για να βρουν μια θέση στο τραπέζι.
Τα πράγματα, βέβαια, δεν είναι ακριβώς έτσι. Σιγά μη πλακώνονται οι καπιταλιστές για να φάνε με τους Πασόκους. Οτι πάνε σε δείπνα, όμως, πρέπει να είναι αληθινό. Γιατί, όμως, τα δημοσιοποιούν, όπως έκαναν μ’ αυτό του Γιωργάκη στη βίλα του Καραμούζη της Eurobank; Γιατί θέλουν να δείξουν ότι οι εκπρόσωποι του μεγάλου κεφάλαιου έχουν προγραμμένη τη ΝΔ και τον Καραμανλή και στρέφονται τώρα προς το ΠΑΣΟΚ. Από την πλουτοκρατία αντλούν δύναμη και όχι από το λαό, όπως φωνάζουν από τα μπαλκόνια. Και πλέον, δεν ντρέπονται να το δείχνουν.
♦ Εχθρός του κινήματος
Ερποντας, γλείφοντας και με τα κέρατά της, η νέα διοίκηση της ΠΟΣΔΕΠ (Πασόκοι, δεξιοί Συνασπισμένοι και μερικοί Νεοδημοκράτες) σπεύδει να δώσει τα διαπιστευτήριά της στην κυβέρνηση και το σύστημα. Ναι στο νόμο-πλαίσιο, ναι στην κατάργηση του ασύλου, ναι στη «Μπολόνια», όχι ακόμα και στην εθιμοτυπική 24ωρη απεργία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Η ΠΟΣΔΕΠ είναι πλέον εχθρός του φοιτητικού κινήματος και ως τέτοιος πρέπει να αντιμετωπιστεί. Τα διάφορα λαμόγια του «εκσυγχρονισμού» νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν «παιχνίδι» μόνα τους, κερδίζοντας πόντους που είχαν χάσει τα προηγούμενα χρόνια, εξαιτίας των απανωτών φοιτητικών κινητοποιήσεων και της θετικής ή ουδέτερης στάσης που κρατούσε απέναντί τους η προηγούμενη ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ. Συμπεριφέρονται με την αλαζονεία του νικητή και μ’ ένα ρεβανσιστικό πνεύ-μα, που πρέπει να το πληρώσουν. Το λόγο έχει το φοιτητικό κίνημα.
♦ Είναι συνυπεύθυνοι
«Είναι άλλο πράγμα η κριτική που κάναμε στους κουκουλοφόρους και άλλο πράγμα να αποδεχτούμε τέτοιους στρατηγι- κούς σκοπούς που έχει η κυβέρνηση. Στρατηγικοί σκοποί που άλλωστε είναι θωρακισμένοι και στο πλαίσιο της ΕΕ», δήλωσε προ ημερών η Αλ. Παπαρήγα (Ριζοσπάστης, 19.3.09). Εντρομη η ηγεσία του Περισσού, σπεύδει να βγάλει την ουρά της έξω από τα νέα, φασιστικού τύπου, νομοθετικά μέτρα που ετοιμάζεται να προωθήσει η κυβέρνηση Καραμανλή.
Στη συνείδηση της νεολαίας, όμως, η ηγεσία και τα στελέχη αυτού του κόμματος έχουν ήδη καταγραφεί ως συνυπεύθυνοι. Οι κραυγές τους ενάντια στους «κουκουλοφόρους», οι κατασκευασμένες καταγγελίες τους για «ξένα κέντρα», που υποκίνησαν και συντόνιζαν τις οργισμένες κινητοποιήσεις του Δεκέμβρη, το λάσπωμα κάθε εξεγερτικής δράσης, η ταύτιση με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ δεν ξεχνιούνται όσες υποκριτικές φωνούλες κι αν ακουστούν τώρα ενάντια στα νέα μέτρα.
♦ «Μετρομανία»
«Σταματήστε την μετρομανία», είπε ο υπουργός Οικονομίας Παπαθανασίου, απευθυνόμενος προς τα ΜΜΕ, σε πρόσφατη τηλεοπτική εμφάνισή του. Ακόμη και στις ρητορικές εξάρσεις τους παπάρες λένε τα κυβερνητικά στελέχη, γιατί δεν έχουν τίποτ’ άλλο να πουν, γιατί ξέρουν ότι κανένας δεν τους πιστεύει. Τα ΜΜΕ δεν κάνουν τίποτ’ άλλο από το να επαναλαμβάνουν αυτά που λέγονται από επίσημα χείλη. Οταν βγαίνουν πότε ο Αλμούνια και πότε ο Γιούνκερ και μιλούν για την ανάγκη λήψης νέων μέτρων, ποιος θα πιστέψει τον Παπαθανασίου; Οταν βγαίνουν πότε ο ίδιος και πότε ο Καραμανλής και δηλώνουν ότι δεν θα παρθούν νέα μέτρα «εκτός αν προκύψει κάτι έκτακτο» και ταυτόχρονα συμπληρώνουν με νόημα πως «τίποτα δεν είναι σίγουρο, διότι η κρίση ανατρέπει τα πάντα», ποιος θα τον πιστέψει όταν λέει με στόμφο ότι «τα μέτρα με βγάζουν και δεν θα χρειαστούν άλλα»;
Εχει, όμως, και τα θετικά της για το σύστημα η «μετρομανία» κι αυτό σίγουρα το έχει δει το επιτελείο της κυβέρνησης. Καθώς αναπτύσσεται σε συνθήκες «κοινωνικού κενού», βοηθάει τη στρατηγική του φόβου, βοηθάει στην ανάπτυξη παραλυτικών φαινομένων, αντί για την ανάπτυξη αντιστάσεων.
