♦ «Βελτιώσεις στην ανταγωνιστικότητα βιώνουμε κυρίως σε Ελλάδα και Ιρλανδία. Εκεί έχει μειωθεί το κόστος εργασίας από το 2009 περισσότερο από 10%». Το έγραψε ο Σόιμπλε σε άρθρο του στην «Βελτ αμ Ζόνταγκ». Δε θα σταθούμε στη χρήση του όρου κόστους εργασίας, διότι είναι φυσιολογική για έναν αστό πολιτικό. Ποτέ οι αστοί δε θα παραδεχτούν ότι η εργατική δύναμη είναι που δημιουργεί νέες αξίες, τον πλούτο δηλαδή. Πάντοτε θα λογαριάζουν την εργατική δύναμη σαν κόστος, για να κρύψουν την ουσία της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Θα σταθούμε στην άμεση σύνδεση της «ανταγωνιστικότητας» προς τους εργατικούς μισθούς και τις εργασιακές σχέσεις (αυτά αποδίδει ο όρος «κόστος εργασίας»), που κάνει ο Σόιμπλε. Τσακίστε τους εργάτες για να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα, αυτό είναι το μήνυμα που εκπέμπει η καπιταλιστική Ευρώπη. Είναι αυτό που εμείς αποδώσαμε με τον όρο «κινεζοποίηση», για να δείξουμε την τάση κίνησης των μισθών και των εργασιακών σχέσεων προς το χαμηλότερο επίπεδο που παρατηρείται στον παγκόσμιο καπιταλισμό.
♦ Τις παλινωδίες του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τον σταθερό προσανατολισμό της περί τον Τσίπρα ηγετικής ομάδας προς μια συντηρητική προσαρμογή, η οποία εξελίσσεται από το 2009, περιέγραψε σε άρθρο του στα «Νέα» ο Δ. Μητρόπουλος. Αφού αναφέρει ότι το 2008 «το ΚΚΕ πέτυχε να χρεώσει στον ΣΥΡΙΖΑ τους κουκουλοφόρους», συνεχίζει: «Τρία χρόνια αργότερα, στην κατάληψη της Νομικής του 2011, το είχαν μάθει το μάθημά τους. Οι τσιπραίοι είχαν τότε ανοιχτή γραμμή με τον υπουργό Εσωτερικών Ραγκούση, προσπαθώντας να συμβάλουν στην εκτόνωση της κρίσης, ενώ ο άλλος μισός ΣΥΡΙΖΑ ήταν στα κάγκελα». Τη μισή αλήθεια λέει ο αρθρογράφος, ίσως γιατί τη μισή γνωρίζει. Οι τσιπραίοι κατάφεραν να χτυπήσουν πισώπλατα την απεργία πείνας των 300 μεταναστών όχι μόνοι τους (γιατί δεν μπορούσαν, δεν είχαν καμιά επιρροή), αλλά μέσω εκείνων που «ήταν στα κάγκελα» και στο τέλος λειτούργησαν σαν Δούρειος Ιππος, αποδεικνύοντας πως η στροφή δεν αφορούσε μόνο τον Τσίπρα και την παρέα του, αλλά τον ΣΥΡΙΖΑ ως σύνολο.
♦ Ενοχλήθηκε το ΠΑΣΟΚ, επειδή το ΔΝΤ στην έκθεσή του αναφέρει πως αν δεν πιαστούν οι δημοσιονομικοί στόχοι θα πρέπει να γίνουν νέες περικοπές μισθών και συντάξεων. Μπορεί αυτό να αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο του Μνημόνιου, όμως δεν πρέπει να το υπενθυμίζουμε κιόλας!
♦ Δεν έφερε γούρι στο Die Linke ο Τσίπρας. Πήρε μέρος στην προεκλογική του συγκέντρωση στην Κάτω Σαξωνία, όμως οι κάλπες έδειξαν συντριβή του αδελφού κόμματος. Εχασε τη μισή εκλογική του δύναμη, περιορίστηκε στο 2,9% και έμεινε εκτός Βουλής του κρατιδίου. Αυτή είναι η μοίρα των ενδιάμεσων. Ενίοτε φουσκώνουν και μετά ξεφουσκώνουν. Και να φανταστείτε ότι η γερμανική σοσιαλδημοκρατία δεν είναι και στα καλύτερά της.
