Ισως αρπάξεις απ’ τη γη μου και την τελευταία σπιθαμή.
Ισως ταΐσεις στις φυλακές τη νιότη μου,
Ισως μου κλέψεις την κληρονομιά του παππού μου –πιθάρια, έπιπλα και σκεύη-,
Ισως καθίσεις πάν’ απ’ το χωριό μας σαν εφιάλτης τρόμου,
Εχθρέ του ήλιου,
Αλλά δεν παζαρεύω.
Κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θ’ αντιστέκομαι.
> Σιωναζιστές δολοφόνοι.
> Ή η «καλύτερη δημοκρατία στη Μέση Ανατολή».
> Οι δολοφονίες των Παλαιστίνιων «δώρο» του Ισραήλ στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ.
> Γάζα πολύπαθη και Γάζα ματωμένη.
> Και η κυβέρνηση των δοσιλόγων για άλλη μια φορά παρατάσσει τους πραιτωριανούς της για την προστασία της πρεσβείας του σιωναζιστικού μορφώματος.
> Πάντα στο όνομα των καλών (και θερμών) σχέσεων Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ.
> Νίκη στα όπλα της παλαιστινιακής αντίστασης!
> Γιατί οι ξεριζωμένοι Παλαιστίνιοι διεκδικούν το δικαίωμα στην Αλ Αουντα και θα το κατακτήσουν!
> Με την αλληλεγγύη των λαών όλου του κόσμου.
> «Η υπόλοιπη κυβέρνηση αποτελούνταν αποκλειστικά από αστούς πολιτικούς, που εκπροσωπούσαν τη νομιμότητα του συμμαχικού αγώνα. Ωστόσο, προερχόμενοι από το πολιτικό σύστημα του μεσοπολέμου, οι πολιτικοί αυτοί δυσκολεύονταν να παρακολουθήσουν τις οξείες κοινωνικές και πολιτικές ανακατατάξεις και αντιθέσεις που είχαν σημαδέψει τα τριάμισι χρόνια της Κατοχής. Τους έθελγε οτιδήποτε συμβόλιζε την παραδοσιακή εξουσία και ιεραρχία, και τους ενδιέφερε να αναθερμάνουν τις σχέσεις τους με τους κρατικούς αξιωματούχους που είχαν παραμείνει στη χώρα. Θεώρησαν, λοιπόν, ότι όφειλαν –για να μην γίνουν οι Ελληνες “Κερένσκ”- να ενωθούν με τις αντιεαμικές δυνάμεις που είχαν ήδη κινητοποιηθεί για να αντιμετωπίσουν το φάσμα της κομμουνιστικής επανάστασης. Ετσι, οι άνδρες των Ταγμάτων Ασφαλείας Πελοποννήσου μεταφέρθηκαν αρχικά στις φυλακές του Ναυπλίου και, στη συνέχεια, απέναντι, στις Σπέτσες, όπου “δεν είχε πατήσει το πόδι του” ο ΕΛΑΣ. Μεταξύ 11ης και 13ης Οκτωβρίου, η Αστυνομία προέβη χωρίς εντάσεις στη σύλληψη των δοσιλόγων υπουργών που είχαν παραμείνει στη χώρα. Κατά τ’ άλλα, στην πρωτεύουσα, η μεταβίβαση εξουσίας διεξήχθη ομαλά, σαν μια οικογενειακή υπόθεση: χαρακτηριστικά, ο απερχόμενος πρωθυπουργός Ράλλης εξέδωσε ανακοινωθέν παραίτησης στις 12 Οκτωβρίου, πληροφορώντας τον αρχηγό της Αστυνομίας ότι την επομένη θα ήταν διαθέσιμος για να τον συλλάβουν. Σημείωση 39. Κάποια χαρακτηριστικά στιγμιότυπα της νοοτροπίας των φιλελεύθερων αστών πολιτικών στις αρχές Οκτωβρίου του 1944: οι υπουργοί Κ. Ρέντης και Σ. Βενιζέλος που παραιτήθηκαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την κατανομή των εδρών στο κυβερνητικό σχήμα· ο Θ. Τσάτσος ο οποίος δήλωνε συγκινημένος που μπορούσε να φοράει την τιμημένη στολή του Ελληνα αξιωματικού. Ο Π. Κανελλόπουλος κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για την παράδοση του Τάγματος Ασφαλείας της Τρίπολης υπό τη διοίκηση του Διον. Παπαδόγκωνα που ξαναβρίσκει “τους παλιούς πολιτικούς του φίλους” και κάνει λόγο για τους “πατριώτες αξιωματικούς” των Ταγμάτων Ασφαλείας» (Δ. Κουσουρής, «Δίκες των δοσίλογων, 1944-1949», σελίδες 108-109).
> Εδώ να θυμίσουμε την αφίσα της Εθνικής Αλληλεγγύης: «Λαϊκά δικαστήρια για τους προδότες – Προστατευτικά ιδρύματα για τα θύματα».
> «Η θέση των αστυνομικών δεν είναι απέναντι στο λαό που διεκδικεί» – ούτω πως οι μπάτσοι ή «εργαζόμενοι των σωμάτων ασφαλείας» μετατρέπονται σε «παιδιά του λαού». Τάδε έφη Ν. Καραθανασόπουλος, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Περισσού και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του στην ετήσια Γενική Συνέλευση της «Ενωσης Αξιωματικών Αστυνομίας Αττικής». Εδώ να θυμηθούμε και το σύνθημα «Λαός κι αστυνομία, η δύναμη είναι μία» (ή, ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τον εβγάλαμε).
> Στην ίδια ομιλία του ο Καραθανασόπουλος είπε: «Δεν μπορεί να υπάρχει μέσα στην Αστυνομία ένας επιπλέον σούπερ κατασταλτικός μηχανισμός, όπως τα ΜΑΤ. Τα ΜΑΤ, δηλαδή, πρέπει να καταργηθούν και γενικότερα όλοι οι αστυνομικοί ποτέ, και τώρα και στο μέλλον, να μη σηκώσουν γκλομπς ενάντια στο λαό που αγωνίζεται». Και, όπως είναι γνωστό, η αστική τάξη τείνει ευήκοον ους στα κελεύσματα του «Κ».Κ.Ε.
> Αλήτες είναι τα ΜΑΤ κι οι ασφαλίτες!
> Yeah!
> Φοιτητικές εκλογές. Χα!
> Τη σύσφιγξη των σχέσεων κυβέρνησης Συριζανέλ-Ισραήλ δεν τη βλέπει ο αρθρογράφος Σπ. Μαριτίνας, www.avgi.gr, 16 Μαΐου 2018. «Το Ισραήλ δεν αισθάνεται να απειλείται μόνο από τις σφεντόνες αλλά και από το Twitter».
> Η κυβέρνηση «επανεξετάζει» το τέλος 2% σε κινητά (που, όμως, το εφαρμόζει άψογα…).
> Και, συ, πλήρωνε, σύνηθες υποζύγιο.
> «Παλαιστίνη: πού είναι η διεθνής κοινότητα;». Αγωνιώδες το ερώτημα στην www.avgi.gr, 16/5/2018. Η διεθνής ιμπεριαλιστική κοινότητα, για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους.
> Διεθνής Αμνησία.
> Θυμόσαστε το σύνθημα «Κανένας μόνος του στην κρίση» και τα επακόλουθά του; Ε, λοιπόν, πλέον έχουμε και την κυβερνητική www.avgi.gr, 16/5/2018, που προτείνει ανάλογη λύση: «Οργανώσεις παραγωγών νέου τύπου – Κανένας μόνος του δεν μπορεί να αντέξει στον παγκόσμιο ανταγωνισμό». Τα ψεύτικα, τα λόγια τα μεγάλα.
> «Οι πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ισραήλ είναι καλά κρυμμένες στην έρημο του Νεγκέβ, κοντά στην πόλη Ντιμόνα. Και ο Νετανιάχου προφανώς θεωρεί ότι μόνο αυτός δικαιούται να κατέχει πυρηνικό εξοπλισμό». Γ. Καρτάλης, www.tovima.gr, 13/5/2018.
> «Αλλαγή Συντάγματος Σκοπίων και απελευθέρωση των δύο Ελλήνων αξιωματικών» – Κ. Μητσοτάκης στο Ε.Λ.Κ. Ακριβώς έτσι και η θέση του Περισσού… «αυτούς που αποτελούνε τον εθνικό κορμό», που λέει και το τραγούδι.
> «Κτήνη» ο χαρακτηρισμός του Τραμπ για μετανάστες. Μάλλον κοίταγε τον καθρέφτη…
> Σαρδόνιο μειδίαμα: «Εκδήλωση για συσπείρωση του ΣΥΡΙΖΑ» – πώς λέγαμε κάποτε, «την κουτάλα της αλλαγής»…
> Ομοιος ομοίω αεί πελάζει.
> Εξ ου και οι «πράσινες» παρουσίες στην κυβέρνηση.
> «Φανταστείτε όμως ότι ένας δουλοκτήτης, που έχει 100 δούλους, πολεμάει μ’ ένα δουλοκτήτη, που έχει 200 δούλους, για ένα πιο “δίκαιο” ξαναμοίρασμα των δούλων. Είναι φανερό ότι η χρησιμοποίηση σε μια τέτοια περίπτωση της έννοιας “αμυντικός” πόλεμος ή “υπεράσπιση της πατρίδας” θα ήταν πλαστογραφία της ιστορίας και στην πράξη θα σήμαινε καθαρή εξαπάτηση του απλού λαού, του μικροαστού, του αμόρφωτου ανθρώπου από τους επιτήδειους δουλοκτήτες… » Β.Ι. Λένιν, «Σοσιαλισμός και Πόλεμος».
> Από 20% σε 5% ο φόρος τηλεοπτικών διαφημίσεων. Ε, να μην υπάρξει και «δωράκι» για τους βαρόνους;
Βασίλης
