Οτι η συνηθισμένη απαισιοδοξία ως
Προς τους δεσμούς μας με τη μάζα
Σκεπάζει πολύ συχνά σήμερα αστικές
Ιδέες σχετικά με το ρόλο του προλεταριάτου
Στην επανάσταση («Δύο τακτικές…»)
Un LEXIQUE MACΕDONIEN DU XVIe SIECLE par CIRO GIANELLI avec la collaboration de ANDRΕ VAILLANT – PARIS INSTITUT D’ ETUDES SLAVES DE L’ UNIVERSITΕ DE PARIS – 1958 (η γλώσσα ενός «ανύπαρκτου» έθνους…)
«Οι δολοφονικές σφαίρες των τρομοκρατών είχαν στόχο τη δημοκρατική ομαλότητα, την κάθαρση της δημόσιας ζωής και την απαραίτητη λαϊκή ομοψυχία». Η ΑΥΓΗ, 27/9/1989
> «Την Παρασκευή 23 Φλεβάρη… θα περιοδεύσει η Γιούλη Αγγελοπούλου, μέλος της Τ.Ε. Μενιδίου – Φυλής του ΚΚΕ και δημοτική σύμβουλος Αχαρνών, στις 10 π.μ.… στο Α.Τ. Αχαρνών». Αδέρφια τους – μπάτσοι, πουλιά… (Ριζοσπάστης, 21/2/2018, ΠΟΛΙΤΙΚΗ). Επίσης, «Τετάρτη, στις 9 π.μ., η Διαμάντω Μανωλάκου, μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ και βουλευτής, θα επισκεφτεί τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά για να συζητήσει με τους εργαζόμενους. – Στις 10 π.μ., στο Α.Τ. Ανω Λιοσίων». Οι «εργαζόμενοι» των σωμάτων ασφαλείας ή και «λαός κι αστυνομία, η δύναμη είναι μία»…
> Τα «στελέχη» των ενόπλων δυνάμεων αφορά η «αγάπη» του Περισσού (και η αγωνία του για τον συνδικαλισμό τους…) (βλέπε και άρθρο στο δισέλιδο του Ριζοσπάστη (7-18/2/2018: «Για τους ένστολους»).
> Στις ιταλικές εκλογές, για τη Γερουσία, δικαίωμα ψήφου έχουν ΜΟΝΟ οι άνω των 25 ετών (το καθολικό εκλογικό δικαίωμα εν έτει 2018 πάει περίπατο…).
> «Ενα από τα θέματα είναι το θέμα των δασών, για το οποίο η ΠΕΕΑ έδωσε λύση με την πράξη 35 περί προστασίας, διοίκησης, διαχείρισης δασών και δασικών βοσκοτόπων. Η βασική σκέψη της ΠΕΕΑ ήταν όχι απλώς η διατήρηση των δασών, αλλά και η ανάπτυξη του δασικού πλούτου. Ο ρόλος αυτός ανατέθηκε στην Τοπική Αυτοδιοίκηση σύμφωνα με την πάγια θέση του κινήματος για τον αυξημένο ρόλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης – που είναι όπως έλεγε η εισηγητική έκθεση, “και ο άμεσος ενδιαφερόμενος και δίνουμε το δικαίωμα στο λαό να ικανοποιεί τις ανάγκες του σε δασικά προϊόντα πάνω σε σχέδιο που θ’ αποβλέπει στην ανάπτυξη των δασών και όχι στην καταστροφή τους“. Με τη μεταρρύθμιση αυτή η ΠΕΕΑ δημιούργησε για την Αυτοδιοίκηση σοβαρή οικονομική βάση, χωρίς ουσιαστικά να παραβλάπτονται τα συμφέροντα του κράτους, αφού με τη ρύθμιση αυτή αυξάνονταν τα έσοδα από τα οποία το δημόσιο θα έπαιρνε αυξημένο ποσοστό. Με την ίδια ρύθμιση η ΠΕΕΑ ταυτοποίησε και το δασοτεχνικό προσωπικό αναβαθμίζοντάς το από χωροφύλακα που ήταν και ερχόταν σε καθημερινή αντίθεση με τους αγρότες, σε επιστημονικό τους καθοδηγητή για την προστασία και την εκμετάλλευση του δάσους». (Θανάσης Τσουπαρόπουλος, «Οι λαοκρατικοί θεσμοί της Εθνικής Αντίστασης – ιστορική και νομική προσέγγιση», 1989).
> Θράσος χιλίων πιθήκων: «Αυτή η κυβέρνηση βάζει το καθήκον πάνω από τον εαυτό της. Δεν την κρατά κανείς». Κοτζιάς. Οι προσοχές που χτυπάει μπροστά στους «επιτροπείς» (και όχι μόνο) κινεζοποιώντας κι άλλο την αβάσταχτη οικονομική αιμορραγία της εργατικής τάξης, των πλατιών λαϊκών μαζών, φανερώνει πως ναι! το έργο εφ’ ω ετάχθη το διεκπεραιώνει και με ιδιαίτερο ζήλο, μάλιστα.
> «Ζητώ εγγράφως να δικαστώ» – Μπουμπούκος σε έξαρση – κάτι σαν ιλαρά…
> Ενώ ο εκ της ΠΟΘΑ Κ. Κεχαγιόγλου δήλωσε στην ΑΥΓΗ πως επρόκειτο για «μια πρώτη καλή συνάντηση και αρκετά ελπιδοφόρα», η κυβερνητική εφημερίδα έδωσε τη «μετάφρασή» της: «Κανόνες στις εργασιακές σχέσεις των θεάτρων» – προκοπές, όχι παίξε – γέλασε…
> Σαλμάς: «καθαρά χέρια». Μας θύμισε κάποιον Λαδά…
> Ο Γιουκλείδης δηλώνει: «Πετύχαμε τους δημοσιονομικούς μας στόχους για τρίτη συνεχή χρονιά». Ανερυθρίαστα, στο φως χιλιάδων νεόφτωχων και κατάφτωχων. Μ’λάρ ου γάιδαρς…
> Με φανφάρες η «Στέγαση και εργασία για τους αστέγους» από την κυρία με τα γεμιστά και τον Χουλιαράκη. Οι φονείς συμπάσχουν…
> Τέτοια tempora, τέτοια mores!
> Να υπενθυμίσουμε στον Περισσό ότι οι ΕΠΟΝίτες και οι ΕΠΟΝίτισσες αγωνίστηκαν με το όπλο στο χέρι (και παρά πόδα) για το διώξιμο των χιτλεροφασιστών από τη χώρα σε συνθήκες ασφυξίας…
> Κάποιοι άνεργοι/ες θα μπορέσουν να δουν την (γουάου!) γενική δοκιμή του «Ρωμαίου και Ιουλιέττας» του Γκουνώ. Προσοχή! Οχι στις παραστάσεις! Στη δοκιμή… Καθαράματα.
> Για το άλμα επί κοντώ επαίρεται η ΑΥΓΗ: κοινώς πήδημα (άνευ σιέλου…).
> Και να τα αφιερώματα για τη «διάσπαση του ΚΚΕ» το 1968. Η πρώτη, αυθόρμητη ερώτηση που μας έρχεται στο νου είναι: τι ήταν αυτό που διασπάστηκε;
> Φιδέλ, ο γευσιγνώστης (βλέπε www.monde-diplomatique.gr/?p=1683). Εις υγείαν του κουβανικού λαού…
> Ή όπως εύχεται ο Σπ. Παπαδόπουλος στον εαυτό του και τους συνδαιτυμόνες του σε κατάσταση ευθυμίας: Στην υγειά μας…
> Κι εμείς κυτάμε.
> Τι τους κυτάμε;
> Παλούκι και στουπί!
> Εντάξει, εντάξει! Υπερβολές!
> Οχι και πολύ…
> Αμάν! Γιαβρίμ’!
> Τι είπε ο στόμας του Μπουμπούκου; «Δεν θα κρυφτώ πίσω από παραγραφή» – Τσαμπουκάς εκ του ασφαλούς…
> Δηλαδή, ρε λεμέδες, οι κουκουλομάρτυρες όταν δικάζονται μέλη και ένοπλες οργανώσεις λαϊκής αντιβίας ήταν Ο.Κ.;
> Σιχάματα!
> «Ως “πρωθυπουργός της Μακεδονίας“ προσφώνησε τον Ζόραν Ζάεφ, η Μέρκελ». Προσέξτε «γλωσσική πράξη» από www.tovima.gr/world/article/?aid=944891.
> Τι car Ιόλη – δες είναι: ΕΦΚΑ και οι πωλητές της Σχεδίας. Οδοστρωτήρας δίκιου…
> Κάλπες στη Βουλή (πρόκριμα για τις κοινοβουλευτικές κάλπες;).
> «Υπό αστυνομική επιτήρηση 24 συμβολαιογραφικά γραφεία» – Το ΠΑΜΕ διοργάνωσε διαμαρτυρίες. Μπροστά στους «εργαζόμενους» των σωμάτων ασφαλείας; Αλλά είπαμε, λαός κι αστυνομία η δύναμη είναι μία…
> Fake.
> Τι κουμάσι ήταν ο Χρήστος Λαδάς που εκτελέστηκε το 1947; «Ο νόμος 509/1947, που εισηγήθηκε ο υπουργός Δικαιοσύνης Χ. Λαδάς, προέβλεπε τη διάλυση των οργανώσεων ΕΑΜ, ΚΚΕ και Εθνική Αλληλεγγύη, και το κλείσιμο των γραφείων τους… Επίσης επισείονταν βαριές ποινές (ισόβια και θανατική ποινή) για όσους προσπαθούσαν “διά βιαίων μέσων την ανατροπή του πολιτεύματος ή την απόσπασιν μέρους εκ του όλου της επικρατείας“. Απαγορεύονταν οι συγκεντρώσεις όσων προπαγάνδιζαν τις παραπάνω ιδέες ή πρακτικές και η δημοσιοποίηση, διάδοσή τους από τον Τύπο. Οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι στρατιωτικοί και οι άνδρες των Σωμάτων Ασφαλείας που “προπαγανδίζουν κομμουνιστικάς αρχάς“ απολύονταν οριστικά από την υπηρεσία τους… Η ενίσχυση του νομικού οπλοστασίου συνοδεύτηκε από αύξηση των συλλήψεων και των καταδικαστικών αποφάσεων εναντίον των οπαδών της Αριστεράς. Ετσι, το πρώτο εξάμηνο του 1948 οι καταδικασμένοι από έκτακτα Στρατοδικεία έφτασαν τους 1.547…» («Ελλήνων Ιστορικά», 19 – πολιτικές δολοφονίες).
Βασίλης
