Αλεθε, μύλο μου άλεθε,/ βγάλε ταλεύρια σου ψιλά,/ τα πίτουρά σου τραγανά, να τρώσι οι χωροφύλατσοι,/ κι’ ο νωματάρχης το στσυλί,/ που κάθεται ‘ς την αγκωνή (μανιάτικο, Ν. Πολίτου, «Δημοτικά τραγούδια»)
Πέντε νέες απολύσεις στο Ριζοσπάστη (οι καπιταλιστές δεν κρύβονται…)
Θέατρο σκιών σε δικαστικές αίθουσες
Σιχαμένη κάστα
«Αυτή η πολύχρονη κυοφορία δεν καθιστά το πρόγραμμα "τελικό". Στοιχεία ελλείψεων, καθυστερήσεων, ακόμα και λαθών θα αντιμετωπιστούν στο μέλλον, με διορθωτικές παρεμβάσεις. Η προγραμματική δουλειά δεν τελειώνει ποτέ, γιατί πάντα συνεχίζεται το ξεπέρασμα των σχετικών πλανών, γιατί πάντα η ζωή "τροποποιεί" ορισμένες από τις αρχικές "προβλέψεις", γιατί πάντα οι κομμουνιστές ωριμάζουν και βλέπουν από καλύτερη σκοπιά κάποιες από τις θέσεις τους» (Μάης 1993)
Ενα, Κόντρα και να τσούζει, σιχαμερή κάστα
Δεκέμβρης ’08, Σεπτέμβρης ’13: Δεν ξεχνάμε. Συνεχίζουμε
♦ Δεν χρειάζομαι ταφόπετρα, εγώ./ Αλλά αν εσείς χρειάζεστε μια για μένα/ θα ήθελα κει πάνω να γραφτεί:/ «Εκανε προτάσεις. Εμείς/ πράξη τις κάναμε»./ Μια τέτοια επιγραφή θα ‘ταν τιμή για όλους μας. (Μπ. Μπρεχτ, «Δεν χρειάζομαι ταφόπετρα»). Στη μνήμη του Γιώργου Αντώνου.
♦ Ο Geronimo στον Τράγκα ή ο Τράγκας στον Geronimo; Η όλη φάση καθόλου Groovy…
♦ If you’re going to Aη-Φραγκίσκo
♦ Η κυβέρνηση δείχνει την… έμπρωκτη αλληλεγγύη της σε εργαζομένους και άνεργους.
♦ Ο Χιονάτος και οι εφτά νάνες (μια άλλη βερσιόν – κρύο και έλλειψη θέρμανσης γαρ).
♦ Ηδη είδαμε εν είδει ειδών, ηδείας, ειδικάς, ιδικάς δίκας (παρήχηση δικαιοσύνης).
♦ Τιτλάρα: «Μια ελεύθερη γυναίκα, πέρα από ταμπέλες και όρια» (ΕφΣΥΝ, 18-11-13). Ποια; Η (σοσιαλδημοκράτισσα) Β. Γεωργακοπούλου. «Ελεύθερη γυναίκα» η (αξιόλογη) συγγραφέας Ντόρις Λέσινγκ. «Ταμπέλες και όρια», τι άλλο, ο κομμουνισμός (η Ντ. Λέσινγκ υπήρξε μέλος του ΚΚ Βρετανίας επί τετραετία, 1952-56). Ολόκληρο άρθρο για να στηρίξει η Β.Γ. παγκοσμίως γνωστά πράγματα (ο ευρωκομμουνισμός ψόφησε, μα το πνεύμα των Τούρκων καλά κρατεί…). Για το ότι κράτησε το επώνυμο του κομμουνιστή συζύγου της πληροφορία γιοκ.
♦ Και σιγά-σιγά τα ΜΜΕ «σπρώχνουν» τη «χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα». (Αλήθεια, φέτος δεν θα κάψουμε το «δέντρο του μαλάκα»;).
♦ Παροράματα (ή ημαρτημένα): drunk=drank
♦ «Ο Κομμουνισμός είναι αριθμητικά ακίνδυνος. Καθίσταται όμως επικίνδυνος όταν βρίσκονται κόμματα μειωμένης εθνικής αντιστάσεως, πρόθυμα να συνεργασθούν μαζί του. – Ο εκλογικός αγών, ως μη ώφειλε, κατέσθη αγών του Εθνους κατά του κομμουνισμού – Ο αγών κατά του κομμουνισμού εις την Ελλάδα είναι αγών φυλετικής και εθνικής υπάρξεως». Ο «εθνάρχης» Κων/νος Καραμανλής (Φλεβάρης ’56, Πάτρα – Καθημερινή, 18-2-56 – 1959). Σε αυτόν δεν απέτισε φόρο τιμής ο Τσίπρας;
♦ Το γαμόγελο του κλασιδιάρη.
♦ Δηλη(σ)τηριασμός ακινήτων.
♦ Οδός Πευκών (ο τόνος στο ωμέγα…) (Ειδήσεις STAR, 3-12-13). Αρα, τα πεύκα, των πευκών, τα μήλα, των μηλών… (αχ, αχ).
♦ «Τραγωδία» σύμφωνα με την κρατική τηλεόραση (3-12-13, Σαν σήμερα) το καπιταλιστικό έγκλημα στην πόλη Μποπάλ της Ινδίας πριν 39 χρόνια (φυσικός αυτουργός UCAR, Union Carbide).
♦ «Σοσιαλιστική νησίδα στον καπιταλιστικό ωκεανό» – Le Monde Diplomatique (Δεκέμβρης 2013) για Βενεζουέλα…
♦ Δεν κρατήθηκε και τόριξε το… «αντισταλινικό» του ο δημοσιοκάφρος που μετέδιδε το παιχνίδι Σαχτιόρ – ΠΑΟΚ (στο Καζακστάν). Ετσι, σαν ποντίκι που χέζει κι εξαφανίζεται…
♦ «32 εκ. εργαζόμενοι της ΕΕ εκτίθενται στους καρκινογενείς παράγοντες. Οι καρκίνοι, το άσθμα και τα νευροψυχιατρικά προβλήματα είναι μερικές από τις ασθένειες που μπο- ρούν να προκληθούν από τις 100.000 χημικές ουσίες και βιολογικούς παράγοντες που διακινούνται στην αγορά της ΕΕ. Οι επικίνδυνες αυτές ουσίες είναι υπεύθυνες… και για τις επαγγελματικές ασθένειες από τις οποίες πάσχουν 7 εκ. άτομα». Αυτά έλεγε η Α. Διαμαντοπούλου στο 8ο συνέδριο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κοινωνικής Ασφάλισης (I.S.S.A.), στο «Δημόκριτο», 19-21/5/2003. Στην «ονειρεμένη ζωή» της ΕΕ που και η ίδια και το κόμμα της και όλα τα ευρωλιγούρια προσπαθούν να πείσουν την εργαζάνεργη κοινωνία ότι είναι «η καλύτερη κοινωνία που υπήρξε ποτέ» – κατά τον homo (…) Pretenderius.
♦ «Ο λαός βρήκε μια λέξη και την πιπιλίζει ολοένα: "Λαοκρατία"… Ο λαός ν’ ανέβει, ο λαός να γίνει αφέντης, να πάψουν οι κακοί ν’ αδικούν το λαό… Μα συνάμα ο λαός βρίσκει και το ΚΚΕ που το εγκολπώνεται και το αγαπά για…, μα γιατί το νιώθει το ΚΚ δικό του, το βλέπει πάντα κοντά του, το ακούει να μιλά τη γλώσσα του, αισθάνεται μαζί του βαθιά ψυχική συγγένεια. Του παραδίδεται λοιπόν μ’ εμπιστοσύνη τυφλή, έτσι που μας ξεσκεπάζεται ξαφνικά, σε τού-τη την απότομη στροφή της ιστορίας, μια πρωτεύουσα κόκκινη». Αυτά έγραφε ο Γ. Θεοτοκάς στις 14-10-1944 (Τετράδια Ημερολογίου 1939-1953), ο οποίος κάθε άλλο παρά συμπαθούσε το επαναστατικό ΚΚΕ [κι ας λέει ότι ο λαός «εγκολπώνεται (το ΚΚΕ) και το αγαπά, όχι για την κοσμοθεωρία του… ούτε για το πρόγραμμά του»]. Εμείς απλώς θα κραυγάσουμε: Ζήτω ο Κόκκινος Δεκέμβρης (του ‘44)!
♦ Φυσικά και δεν συμφωνούμε με τον Τ. Κωστόπουλο (Εφ. ΣΥΝ, 4-12-13) ότι «η ακρότατη μορφή της ταξικής πάλης» είναι «ανεπίκαιρη πλέον». Εκτός αν εννοεί ότι υπάρχει ο Σύριζα ο οποίος θα κανονίσει για μας…
♦ Εδώ δεν έχουμε το μαμ, ο Αλέξης λέει για… χαμάμ.
♦ «Κοπρανθρώπους» χαρακτηρίζει ο Ν. Μπελογιάννης τους φασίστες (Ι. Μεταξάς) που κυβέρνησαν τη χώρα επί πέντε ολόκληρα χρόνια. Αδικο; Οι πολιτικοί απόγονοί τους τήρησαν την παράδοση: Κουραδόμαγκες.
♦ Τι δήλωνε μεταξύ άλλων (σε συνέντευξή του, στο περιοδικό ΕΛΙΝΥΑΕ, Απρίλης-Μάης-Ιού-νης 2013, τ. 14) ο Θ. Παπαλεξόπουλος, πρώην πρόεδρος του καπιταλιστοσυνδικάτου ΣΕΒ; «Ισως η πρώτη επένδυση για ασφαλείς και σύγχρονες συνθήκες εργασίας σε ένα εξαιρετικά δυσμενές περιβάλλον ή σε παμπάλαιο εργοστάσιο να απαιτήσει σοβαρή αρχική δαπάνη». Στο –τότε– σόου του ΠΑΣΟΚ βγήκε ο αρχικαπιταλιστής να συμπληρώσει τους άμεσα υπεύθυνους για τις δολοφονίες εργατών (κρατική εξουσία+καπιταλιστές) αναφερόμενος βέβαια σε τεράστιο μέρος των τόπων δουλειάς. Η πραγματικότητα (πριν και μετά τη συνέντευξή του – βλ. και Ολυμπιακούς Αγώνες 2004) δεν συνάδει με τις «αγαθές προθέσεις» του ίδιου και οποιουδήποτε καπιταλιστή.
♦ Γι’ άλλη μια φορά να διαβαστεί το άρθρο της ΜΑΛΕΠ για το ζήτημα της κατοικίας στον καπιταλισμό. Λέει.
♦ Το αντίπαλον δέος και η φασιστική δικτατορία (που ασμένως αποδέχτηκε η αστική τάξη): «1959 σύνολο απεργών 194.700, 1960 395.000, 1961 515.000, 1962 818.000, 1963 998.900, 1964 880.700, 1965 1.364.250, 1966 1.568.860» – Β. Νεφελούδη, «Οι εργατικοί αγώνες το 1966», «Ελληνική Αριστερά», τ. 42, Ιανουάριος 1967. «Ελλάδα. 1960 66,6 – 1961 72,3 – 1962 105,5 – 1963 271,7 – 1964 252,9 – 1965 316,7 – 1966 519,7. Απεργιακοί δείκτες σε Ελλάδα και ΕΟΚ 1960-1966 (αριθμός απεργίας ανά χίλιους μισθωτούς)», Σπ. Σακελλαρόπουλος, «Τα αίτια του απριλιανού πραξικοπήματος», σελ. 317.
♦ Αυτήν την αστική δημοκρατία που έχει σε υπόληψη η κ. Π . Ρηγοπούλου (ΕφΣΥΝ, 4-12-13): «Ο φασισμός, ο ναζισμός και τα πανταχόθεν παράγωγά τους… Θάλλουν και επαίρονται, διότι η αστική δημοκρατία αυτοκτονεί επιτελώντας η ίδια μέρος του έργου καταστροφής που αυτοί επαγγέλονται. Το σύστημα δρα σπασμωδικά, με εμφανείς τάσεις αυτοκαταστροφής. Μένει σε εμάς να αντέξουμε». Ως τις εκλογές, ίσως;
Βασίλης
