«Η ελευθερία του αστού συγγραφέα, του καλλιτέχνη, της ηθοποιού είναι εξάρτηση από τον μπεζαχτά, από την εξαγορά, από την συντήρηση, μόνο που η εξάρτηση αυτή είναι συγκαλυμμένη (είτε σκεπάζεται υποκριτικά)» (Κομματική οργάνωση και κομματική φιλολογία)
Κιλιμάντζαρο ο Στουρνάρας, kill the mangiare για το λαό
Ας πάνε κι εκείνοι για να βρουν την «κόκκινη μηλιά» τους, να πάνε και στον… Χίτλερ τους μα δίχως τη μιλιά τους… (Ε, μα, πια)
Καλά, μην απολογείστε, μικροαστοί «κινηματίες», δεν σας κατηγόρησε κανείς. Εσείς είστε οι καλοί (οι αβιτρίνωτοι) – και δεν έχει υπάρξει ανάληψη ακόμα…
Πέφτουν οι απολύσεις σα χαλάζι στο Ριζοσπάστη (ΚΑΙ ξεκαθάρισμα ΚΑΙ εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής – ατομικές συμβάσεις)
Εισίν γαρ δίκης οφθαλμοί οι τα πανθ’ ορώσι(ν)
♦ Streaming διά του αρραβώνος.
♦ Καλώς ήλθατε στην οικογένειά μας το ένα κανάλι, καλώς ήλθατε στη δική μας το άλλο. Μόνο ο δον Κορλεόνε λείπει (;).
♦ Δ. Παπαδημούλης: «Εμείς δεν είμαστε βολικοί» (avgi.gr, 2-11-13). Ακριβώς. Είσαστε υπέρ-βολικοί για τον καπιταλισμό, παίδες.
♦ Μας «εντυπωσίασε» ο Ριζοσπάστης (2-11-13) με το ρεπορτάζ του (;) για την επίθεση σε γραφεία της Χ.Α. …
♦ Αυτοδιαχειριζόμενο σεξ (;)…
♦ Περίεργο θα ήταν να μην γλειφόταν το ΝΑΡ για εκλογές. (ΠΡΙΝ, 2-11-13, «Ωρα για απλή αναλογική;»).
♦ Η χρησιμότητα της Χ.Α. για τον καπιταλισμό: «Προβοκάτσια! Δώδεκα σφαίρες κατά της δημοκρατίας» – μέσω της επίθεσης στη ΧΑ βάλλεται η δημοκρατία… (τους). Οσο για τη λέξη προβοκάτσια, τα Νέα πρόλαβαν πολλούς αριστερούληδες.
♦ Στουρνάρας ο καλλικάντζαρος: Καλλικάντζαρους έλεγαν τους αφέντες οι φτωχοί στη Σάμο.
♦ Σήμα κατατεθέν της φυλλάδας Κουρή (4-11-13): «Κόντρα σε όλους. Κόντρα σε όλα» – αν σας θυμίζει Χρ. Αυγή, «Ενάντια σε όλους», σωστά θυμηθήκατε.
♦ Εκθεση ιδεών για απελπισμένους ψηφοφόρους το άρθρο της Αυγής: «Υπερασπιζόμενοι το κοινό καλό».
♦ Νάτο και το «ζουμί»: «Εκλογές στην Αυτοδιοίκηση, μία μάχη για την κοινωνία» («αν δεν υπάρξουν μέχρι τότε συνολικότερες ανατροπές» = βουλευτικές με Σύριζα ή κάτι τέτοιο κυβέρνηση). Τάδε συνέγραψεν εις Αυγήν η βουλευτίνα Λάρισας του Σύριζα κ. Ηρώ Διώτη. Οποία θέρμη για τις κάλπες… όμως την εργαζόμενη – άνεργη κοινωνία την καίει η έλλειψη θέρμανσης (ανάμεσα στ’ άλλα) κι όχι οι προεκλογικές φανφάρες.
♦ Μάλλον τάχει μπερδέψει (;) ο αναγνώστης του «Εργατικού Αγώνα» μιλώντας για «όσα συμβαίνουν στον ιστορικό Ριζοσπάστη». Ως εάν ο Περισσός και ο σημερινός Ριζοσπάστης έχουν καμιά σχέση με το επαναστατικό ΚΚΕ (προ 6ης «πλατιάς» ολομέλειας). Οσο για τους στίχους του Βάρναλη, εννοείται πάμε πάσο.
♦ Α. Εμπειρίκος: «Ζεμφύρα ή το μυστικόν της Πασιφάης».
♦ Ωραίο το ανέκδοτο: «Κομισιόν: Για την Ελλάδα τα χειρότερα πέρασαν» (tanea.gr, 5-11-13).
♦ Πρωτογενές «πλεόνασμα», δηλαδή αίμα περίσσειο – μετά την άγρια αφαίμαξη…
♦ Το «Ευαγγέλιο» του Σύριζα στην απεργιακή προκήρυξή του (5-11-13): «Για τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους που ρημάζει τις ζωές μας». Μεγαλύτερου, μικρότερου, μικρομεσαίου, τέλος πάντων προεκλογική καμπάνια είναι ό,τι θένε λένε. Ομως για την υποτίμηση της εργατικής δύναμης γιοκ. Η μόνιμη απάντηση είναι «Δεν θα σταματήσουν, αν δεν τους διώξουμε», που ξυπνάει τις μνήμες και δίνει πάσα για συμπεριφορά εποχής «αγανακτισμένων». Μία μούντζα, μία ψήφος…
♦ Καπνίζοντες – καπνιζόντων: Καπνοί-ζώντες, καπνοί-ζώντων.
♦ Και κλάααμα το ΠΡΙΝ για τον Ν. Μπογιόπουλο. Χοντρό δάκρυ, όπως και στην περίπτωση Γ. Δελαστίκ – Καθημερινής.
♦ «Από πλευράς βιοτικού επιπέδου, μολονότι το βασικό μεροκάματο του 1938 κάλυπτε λιγότερο απ’ το 40% των οικογενειακών αναγκών, χάρη στο ψηλότερο μέσο μεροκάματο, καλύπτονταν γύρω στα 47% των αναγκών απ’ αυτό – Το ποσοστό αυτό δεν είναι βέβαια και τόσο ικανοποιητικό, με αποτέλεσμα, στα 1939, να τρέφεται κανονικά (με πάνω από 2.500 θερμίδες την ημέρα) μόνο το 35% του πληθυσμού μας». (Π. Γουλιέλμου: «Νεοελληνική πραγματικότητα», 1974). Ενα, ελάχιστο δείγμα των «επιτευγμάτων» της φασιστικής δικτατορίας του Ι. Μεταξά.
♦ Καθόλου καλή η ιδέα του Ριζοσπάστη (3-11-13) να βγει με πρωτοσέλιδο «Με αποφασιστικότητα στη γραμμή της ανασύνταξης» και στη φωτό να φιγουράρει το… «Συνδικάτο Οικοδόμων», από τα χείριστα παραδείγματα εκφυλισμού του εργατικού κινήματος τα τελευταία 20 χρόνια…
♦ «Η θεωρία του ολοκληρωτισμού θεμελιώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’20 και αποτέλεσε την πρώτη χρονικά ολοκληρωμένη αντίληψη των σοσιαλιστών για το φασισμό. Εκφράστηκε κατ’ αρχήν με την άποψη του Kautsky ότι υφίσταται ψυχική συγγένεια μεταξύ του αριστερού κα του δεξιού ριζοσπαστισμού, δηλαδή του μπολσεβικισμού και του φασισμού, εφόσον και οι δύο είναι καθεστώτα που στηρίζονται σε μαζικά κινήματα. Για την κατανόηση των κυρίαρχων πολιτικών αντιθέσεων της εποχής του Μεσοπολέμου η θεωρία του ολοκληρωτισμού χρησιμοποίησε σχεδόν αποκλειστικά το σχήμα της αντίθεσης δημοκρατίας και δικτατορίας. Αποτέλεσμα ήταν να προβληθούν με έμφαση οι ομοιότητες μεταξύ της "προλεταριακής" και της φασιστικής δικτατορίας στο πολιτικό επίπεδο… παράλληλα όμως εντοπίζονταν οι διαφορές τους ως προς το ταξικό τους περιεχόμενο και τους κοινωνικούς τους στόχους. Σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση αυτής της θεωρίας έπαιξε το γεγονός ότι η αντιπαλότητα των "εξτρεμιστών της αριστεράς και της δεξιάς" αντικειμενικά μετατρεπόταν σε σύμπνοια στο πλαίσιο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, με την οποία οι γερμανοί σοσιαλδημοκράτες ταυτίζονταν ψυχολογικά. Αυτό οφειλόταν στο ότι είχαν συμβάλει αποφασιστικά στη δημιουργία της και είχαν επανέλθει στην κυβέρνηση το 1928. Η θεωρία του ολοκληρωτισμού βρήκε απήχηση κυρίως στη δεξιά πτέρυγα της διεθνούς σοσιαλδημοκρατίας, ενώ αποτελούσε σημείο αναφοράς επωνύμων της ηγεσίας της ΣΕΔ, όπως ο Kautsky και ο Friedrich Adler. Ουσιαστικά υποχρέωνε τους σοσιαλιστές να διεξάγουν διμέτωπο αγώνα κατά του φασισμού και εναντίον του κομμουνισμού». (Γ. Ψαλλίδας: «Η Σοσιαλιστική Διεθνής ερμηνεύει το φασισμό», «Τα ιστορικά», τ. 10, Ιούνιος,1989) – σ.σ. ο Γ.Ψ. διετέλεσε στέλεχος της ΚΝΕ και της Πανσπουδαστικής μεταδικτατορικά.
♦ «Ο μπολσεβικισμός και ο φασισμός είναι αδέρφια» – Ο. Weis, πρόεδρος του SPD, στο συνέδριο του κόμματος το 1931 – Αφιερωμένο σε όλα τα φυράματα που ταυτίζουν τα «δύο άκρα»…
♦ Φασίστας, όπως Φαήλος.
♦ «Θα πάρουμε τα όπλα και θα βγούμε στο βουνό» – Κασιδιάρης, NEWSBOMB, 1-10-13. Σιγά, μη σκίσετε το τάνγκα.
♦ Αυτό που παρέλειψε να αναφέρει η διεύθυνση του Ριζοσπάστη (πρώτη σελίδα, 3-11-13), είναι ότι εκτός από τη «νέα μορφή» εφάρμοσε και τις «νέες» εργασιακές σχέσεις… Οσο για τα αποσιωπητικά μετά τη «νέα μορφή», ε, γι’ αυτό ακριβώς μπήκαν, για ν’ αποσιωπήσουν.
♦ Δεν είναι μόνο η αβρότητα (ΠΡΙΝ, 3-11-13, «Ριζοσπάστης – με αφορμή μια απομάκρυνση»), έως και «φιλία» του συντάκτη, αλλά και το (εξωφρενικά ανιστόρητο) απόσπασμα: «Ναι, ο "Ρ" δεν είναι μια τυχαία εφημερίδα. Η ιστορία του είναι η ιστορία του ΚΚΕ και των αντιφάσεών του, συνδεδεμένη με τους αγώνες δεκαετιών της εργατικής τάξης… Από τον "Ρ" πέρασαν πένες που άφησαν εποχή όπως ο Κώστας Καραγιώργης, … ο Νίκος Φιλικός». Ετσι λοιπόν, ο σημερινός «Ρ» είναι μια φυσική συνέπεια εκείνης της εποχής; Να κάνουμε λάθος, αλλά σχέση χορτάτου μας μυρίζει…
Βασίλης
