«Αναβλήθηκε για Τρίτη φορά η οικοδομική άδεια για τις βίλες του Πόρτο Καρράς» – και ο Πάχτας, ως θρασίμι, τολμάει και μιλάει, ακόμη…
Ισα, μωρή μπαχατέλα…
Και η νηνεμία συνεχίζεται (ποια μπάνια του λαού;)
Pizza fan: γεύση θανάτου
Εργάτες Μανωλάδας: ΚΑΙ μαχαιρωμένοι Και απελαυνόμενοι
Χώρος του βιβλίου: ΔΕΝ πάνε μαζί αφεντικά κι εργάτες (όση αυτοδιαχείριση κι αν βάζει κανείς…)
Οκλα-χώμα
♦ «Εξετάζοντας κανείς αναδρομικά όλα όσα συνέβησαν από το 1917 ως το θάνατο του Στάλιν το 1954…» έγραψε ο Αν. Βιστωνίτης στο ΒΗΜΑmagazino στης 12-5-13.
♦ Μπορεί τους εργαζόμενους να τους έχει γράψει στ’ αρχ…αία του το Ε.Κ. Χαλκιδικής (συνθήκες εργασίας, μισθοί, επιδόματα και όλα τα συναφή) αλλά έκανε μήνυση κατ’ αγνώστων για επεισόδια στην Ιερισσό. (Their master’s voice).
♦ Λοιπόν, σας λέω, ο κ. Βιστωνίτης φαίνεται κρυπτοσταλινικός: αφού κατόρθωσε να κάνει το Στάλιν να ζήσει ΚΑΙ μετά το θάνατό του, ε, χαλάλι του η τραλαλαλογία του άρθρου του…
♦ Καλό «χαμπέρι» απ’ τη Στρούγκα.
♦ Εθνικό θέατρο: εμείς κι εμείς και η παρέα μας.
♦ Κινητοποίηση των εργαζομένων μετρό στην «πλούσια» Σουηδία.
♦ Ο Σύριζας κι ο ΣΕΒ έχουν μεγάλο Iurv.
♦ «"Η αλήθεια και η πλάνη, όπως και όλες οι κατηγορίες της νόησης που κινούνται σε διαμετρικές αντιθέσεις, έχουν απόλυτη ισχύ μόνο μέσα σε μια εξαιρετικά περιορισμένη περιοχή, όπως το είδαμε κιόλας και όπως θα μπορούσε να καταλάβει και ο κ. Ντύρινγκ αν είχε γνωρίσει κάπως τα πρώτα στοιχεία της διαλεκτικής, που πραγματεύονται ακριβώς την ανεπάρκεια όλων των διαμετρικών αντιθέσεων. Μόλις αρχίσουμε να εφαρμόζουμε την αντίθεση αλήθειας και πλάνης έξω από τα όρια της στενής περιοχής που αναφέραμε, η αντίθεση αυτή θα γίνει σχετική και έτσι ακατάλληλη για έναν ακριβή επιστημονικό τρόπο έκφρασης. Αν όμως επιχειρήσουμε να την εφαρμόσουμε έξω από τα όρια αυτής της περιοχής, σαν να έχει απόλυτη ισχύ, καταλήγουμε σε ολοκληρωτική χρεοκοπία: και οι δύο πόλοι της αλήθειας μετατρέπονται ο καθένας στο αντίθετό του, η αλήθεια γίνεται πλάνη και η πλάνη αλήθεια"… "Η ανθρώπινη νόηση είναι, λοιπόν, από τη φύση της ικανή να μας δώσει και μας δίνει την απόλυτη αλήθεια, που σχηματίζεται από το άθροισμα σχετικών αληθειών. Κάθε βαθμίδα ανάπτυξης της επιστήμης προσθέτει νέους κόκκους σ’ αυτό το άθροισμα απόλυτης αλήθειας, τα όρια όμως της αλήθειας κάθε επιστημονικής θέσης είναι σχετικά και πάντα ευρύνονται, πότε στενεύουν με τη συνεχή ανάπτυξη των γνώσεων". "Την απόλυτη αλήθεια –γράφει ο Ι. Ντίτσγκεν στο έργο του «Αναδρομές»– μπορούμε να τη δούμε, να την ακούσουμε, να την οσφρανθούμε, να την ψηλαφίσουμε και αναμφισβήτητα να τη γνωρίσουμε, όμως δεν μπαίνει ολόκληρη (geht nicht anf) στη γνώση". "Είναι αυτονόητο ότι η εικόνα δεν εξαντλεί το αντικείμενο, και ο ζωγράφος μένει πίσω από το μοντέλο του… Πώς μπορεί η εικόνα να «συμπίπτει» με το μοντέλο; Κατά προσέγγιση, ναι". "Τη φύση και τα μέρη της μπορούμε έτσι να τα γνωρίσουμε μόνο σχετικά, γιατί το καθένα απ’ αυτά τα μέρη, αν και αποτελεί ένα σχετικό κομμάτι της φύσης, κατέχει ωστόσο και τη φύση του απόλυτου, τη φύση του φυσικού όλου αυτού καθεαυτό (des Naturgansen an sich) που δεν εξαντλείται με τη γνώση… Από πού ξέρουμε, λοιπόν, ότι πίσω από το φαινόμενο της φύσης, πίσω από τις σχετικές αλήθειες βρίσκεται μια καθολική, απεριόριστη, απόλυτη φύση, που δεν αποκαλύπτεται εντελώς στον άνθρωπο;… Από πού πηγάζει αυτή η γνώση; Μας είναι έμφυτη. Μας είναι δοσμένη μαζί με τη συνείδηση". "Η τελευταία αυτή άποψη είναι μία από τις ανακρίβειες του Ντίτσγκεν, που ανάγκασαν τον Μαρξ, σ’ ένα από τα γράμματά του προς τον Κούγκελμαν, να μιλήσει για τη σύγχυση που παρουσιάζεται στις απόψεις του Ντίτσγκεν. Μόνο όταν γαντζώνεται από τέτοιες όχι σωστές περικοπές μπορείς να μιλάς για ξεχωριστή φιλοσοφία του Ντίτσγκεν, διαφορετική από τον διαλεκτικό υλισμό. Ο ίδιος όμως ο Ντίτσγκεν διορθώνει τον εαυτό του στην ίδια σελίδα: «Αν λέω ότι η γνώση της ατέλειωτης, απόλυτης αλήθειας μας είναι έμφυτη, ότι είναι μια και μοναδική η γνώση a priori, δεν είναι λιγότερο σωστό ότι και η εμπειρία επιβεβαιώνει αυτήν την έμφυτη συνείδηση»"». («Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός»).
Βασίλης
