Βοστόνη: εξόντωση «ενόχων»…
Γαλάτες εσαεί!
Live your American dreams in Greece
Τα ήθη, τα πλήθη, το παραμύθι
Τα σύνδρομα ήττας 60 περίπου ετών (τα βήματα, η στρουθοκάμηλος και ο… εξωγήινος)
Δυο-δυο στη μπανιέρα δυο-δυο (λόγω κρίσης)
Δείπνο με φασόλια, ρεβύθια, φακές, όσπρια γενικώς και δυο κεριά (να μην λείψει κι ο ρομαντισμός)
ΔΕΗ: το ηλεκτροσόκ συνεχίζεται
♦ Πάντως του Περισσού το FBI και η CIA του κάνανε τη χάρη: παρουσίασαν αποτελέσματα.
♦ Και έσονται δύο εις Sacram μίαν.
♦ Οπου γάμος και χαρά και ο… Βασίλης πρώτος (ο φα, λα, ντο, μι).
♦ Ζητούνται επαναστάτες για ταξική εργασία. Επείγει.
♦ Κάποτε μας έμπαινε με τον πόντο. Τώρα με το μέτρο.
♦ Εδώ δεν θα ‘χουμε εστία (σπίτι) οσονούπω και ο ντεμέκ καβγάς για τον ΦΠΑ της εστίασης (από την πτώση του οποίου άμεσα θα ωφεληθούν κάτι μεσαίοι έχοντες και κατέχοντες…).
♦ Αυτό-διαχείριση. Ναι, αλλά μόνο στο σεξ…
♦ «The Working World»: για να σταματήσει, επιτέλους, το «αυτοδιαχειριστικό» δούλεμα.
♦ Καιρός ήταν (από καιρό) να χαρακτηριστεί ο Περισσός ως αυτό που πραγματικά είναι: ένα αστικό κόμμα που προβάλλει ηχηρά συνθήματα και κλεμμένα σύμβολα.
♦ Κι έχεις και κάποιους επαναστάτες που βρίσκουν την ολοκλήρωσή τους στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φ(λ)όρουμ και προσβλέπουν σε κάποια «αριστερή πλειοψηφία στα πανεπιστήμια» (στο κατώφλι, μάλιστα) έχοντας τρελαθεί (και) με τις φοιτητικές εκλογές (βλ. σχετικό άρθρο Κόντρας, Π.Γ.).
♦ Να θυμίσουμε ότι το τραγούδι του ΕΛΑΣ άρχιζε «με το ντουφέκι μου στον ώμο» και όχι «με ψηφοδέλτια στα χέρια»…
♦ G. Gershwin: An American in Paris.
♦ ΜΚΟ: μας κοροϊδεύουν όλες.
♦ Σύμφωνα με τον Μπρένταν Μάρτιν, λοιπόν, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού είναι η αυτοδιαχείριση…
♦ Ακούγεται παράλογο/ το μοσχάρι, άλογο/ μα στον κατάλογο/ υπάρχει κι άλλο ανάλογο.
♦ «Συνεπώς, η πρώτη πράξη της επανάστασης πρέπει να είναι ένα διάταγμα για την κατάργηση του κράτους, όπως το έκανε κιόλας ο Μπακούνιν στις 28 Σεπτεμβρίου στη Λυών, μ’ όλο που η τέτοια κατάργηση του κράτους είναι αναγκαστικά μια πράξη αυταρχική» (Μαρξ-Ενγκελς: «Η Συμμαχία της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας και η Διεθνής Ενωση Εργατών»).
♦ Εξακολουθούν να είναι σύντροφοι του Περισσού οι του ΑΚΕΛ. «Ο φίλος ο Κουτσούμπας» για τον Κυπριανού, ο γραμματέας του Περισσού (τα παλιόπαιδα τ’ ατίθασα…).
♦ Και πώς γίνεται να συντάσσονται αυτή τη στιγμή οι έμποροι του Περισσού («Αγωνιστική Συνεργασία Εμπόρων» στην ΕΣΕΕ) με τους εργαζόμενους (λόγω της πρόθεσης της κυβέρνησης να καταργήσει την αργία της Κυριακής), πολύ δε περισσότερο να ζητάνε από το συνδικαλιστικό τους όργανο «κοινή πάλη με τους εργαζόμενους» (!!!) Αφεντικά και δούλοι, ένα γίναμ’ ούλοι;
♦ ΚΑΙ με επιστημονικό συνέδριο μπορείς να κάνεις στον Μπρεχτ τόσες απονευρώσεις ώστε να χάσει τα δόντια του…
♦ «Βήμα για την ανασυγκρότηση του κινήματος» (Ριζοσπάστης, 21-4-13), «Στο κατώφλι μιας αριστερής πλειοψηφίας στα Πανεπιστήμια» (ΝΕΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ, 20-4-13). Η εκλογοποίηση των πάντων, οι αστοί, οι μικροαστοί και οι… παιδικές επαναστάσεις τους.
♦ Φυσικά, η είδηση της κοινής στρατιωτικής άσκησης Κύπρου – Ισραήλ «θάφτηκε» από τον Ριζοσπάστη (στήλη «Γύρω από τον κόσμο», λέξεις 30).
♦ Παλιά ρεβιζιονιστική-ευρωκομμουνιστική πουτάνα ο Ναπολιτάνο κάνει και τερτίπια.
♦ Προφανώς δεν κατατάσσεται στα επείγονται ζητήματα επιβίωσης του ελληνικού λαού ο υποβιβασμός της ΑΕΚ (αν και μας είναι συμπαθής η ομάδα…).
♦ Την Margaret Thatcher («Milk Snatcher») ανέλαβε (ανεπιτυχώς) να υπερασπίσει στην τελευταία της κατοικία ο Α. Δρυμιώτης (Καθημερινή, 21-4-13), και όχι τυχαία (21-4-13) ολοκληρώνει το πόνημά του με την ανάγκη ύπαρξης μιας Θάτσερ για την Ελλάδα.
♦ Σύριζα: συνασπισμός ζωροαστρών [ή ζορό (γκαν γκαν) και άστρων].
♦ Πλακέτα απονεμήθηκε στους μπάτσους – βασανιστές που συνέλαβαν τους 4 αγωνιστές στο Βελβεντό. Εκτός απ’ αυτήν υπάρχει και τ…πλακα.
♦ «Θέλουμε Μεταξάδες, όχι Σαμαράδες» Χρυσαυγή. Η πουτάνα (αυτού του είδους) χαίρεται και δεν κρύβεται.
♦ Ποια λέξη λείπει από το ρεπορτάζ της Καθημερινής (21-4-13) για τις γερμανικές αποζημιώσεις; Η λέξη ναζί…
♦ Τελικά η Ρεάλ δεν Μπορούσ(ια)ε.
Βασίλης
