Σφαίρες επιρροής yok, σφαίρες επιλογής yes
Δείξε μου το πρόγραμμά σου, να σου πω ποιος είσαι
Κείνο το «Φορολογήστε τα κέρδη, όχι μισθούς και συντάξεις» του Ριζοσπάστη (4-12-12) σε ποιαν κυβέρνηση απευθύνεται;
Οταν κοιτάς το αυγό του φιδιού και δεν βλέπεις το φίδι, μάλλον υποφέρεις (μόνο;) πολιτικά…
Ενας Μπρεχτ δίχως Μπρεχτ
Μόνο τα όπλα της Αντίστασης στην Παλαιστίνη διασφαλίζουν την ύπαρξή της
Χότζα, μουεζίν και ιμαμισί, όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί
♦ Το πρωτοσέλιδο του Ριζοσπάστη (4-12-12) θυμίζει ΣΕΚ και SWP…
♦ Πολύ «φοριέται» το γράμμα ύψιλον: ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΡΙΚΣΣΥ… (είναι «υπεράνω» ταξικού αγώνα ίσως…).
♦ «Πώς καθορίζεται λοιπόν η αξία του εργάτη; Από την αντικειμενοποιημένη εργασία που περιέχεται στο εμπόρευμά του… Αυτό που ανταλλάζει ο εργάτης με το κεφάλαιο είναι η ίδια η εργασία του (στην ανταλλαγή, η ικανότητα διάθεσης της εργασίας του). Την αλλοτριώνει. Αυτό που εισπράττει σαν τιμή είναι η αξία αυτής της αλλοτρίωσης. Ανταλλάζει την αξιοδημιουργική δραστηριότητα με μια προκαθορισμένη αξία, ανεξάρτητα από το προϊόν της δραστηριότητάς του». (Μαρξ, Grundrisse, τ. Β, σ. 239, Στοχαστής).
♦ «Ανθρώπινο» πρόσωπο επιχειρεί να παρουσιάσει η ΔΕΗ (βλ. τηλεοπτική διαφήμιση) εν όψει κι άλλης αβάσταχτης αύξησης τιμολογίου…
♦ «To “λαϊκό έπος” της ρομαντικής ιστορίας της λογοτεχνίας αρχικά δε συνδεόταν καθόλου με τον κοινό λαό. Τα βραβευμένα τραγούδια και τα ηρωικά άσματα που είναι η πηγή του έπους ήσαν η αμιγέστερη ταξική ποίηση που παρήγαγε ποτέ μια κυρίαρχη τάξη. Ούτε δημιουργήθηκαν, ούτε τραγουδήθηκαν, ούτε απλώθηκαν από το “λαό” κι ούτε ήσαν προορισμένα για το λαό ή συντονισμένα με το χαρακτήρα του. Ησαν απόλυτα καλλιτεχνική ποίηση κι αριστοκρατική τέχνη. Ενδιαφερόταν για τα κατορθώματα και τις εμπειρίες μιας πολεμικής ανώτερης τάξης, κολάκευαν τον πόθο της για φήμη και δόξα, καθρέφτιζαν την ηρωική της amour-propre (=φιλαυτία), την τραγικοηρωική της ηθική θεώρηση κι όχι μόνο απευθύνονταν σ’ αυτή σαν στο μοναδικό δυνατό κοινό, αλλά και δανείζονταν τους ποιητές τους απ’ αυτή, στην αρχή τουλάχιστο. Είναι αλήθεια ότι οι παλιοί Τεύτονες, και πριν και σύγχρονα με την αριστοκρατική τούτη ποίηση, είχαν μια κοινοτική ποίηση, ποίηση ιεροτελεστικών μορφών, μαγικών επωδών, αινιγμάτων, αποφθεγμάτων και μικρότερων κοινωνικών λυρικών ποιημάτων – δηλαδή τραγουδιών του χορού, της δουλειάς και χορωδιακών, που εκτελούνταν σε συμπόσια και επικήδειες τελετές. Οι μορφές αυτές συνιστούσαν το κοινό και κατά πολύ μεγάλο βαθμό αδιαφοροποίητο κτήμα όλου του λαού, μολονότι η από κοινού εκτέλεσή τους δεν ήταν απαραίτητο χαρακτηριστικό. Το βραβευμένο τραγούδι και το ηρωικό άσμα, σε αντιδιαστολή με την κοινοτική αυτή ποίηση, φαίνεται ότι πρωτοεφευρέθηκαν στην περίοδο των μεταναστεύσεων. Ο αριστοκρατικός τους χαρακτήρας πρέπει να αποδοθεί στις κοινωνικές αναστατώσεις που συνδέονταν με την επιτυχία της επιδρομής κι έβαλαν τέλος στη σχετική ομοιομορφία των πολιτιστικών συνθηκών της προηγούμενης εποχής. Ακριβώς όπως η δομή της ιδιοκτησίας διαφοροποιήθηκε περισσότερο, σαν αποτέλεσμα των νέων κατακτήσεων, των επεκτάσεων της ιδιοκτησίας και της ίδρυσης νέων κρατών, έτσι και αναπτύχθηκε μια ταξική ποίηση δίπλα στις κοινοτικές μορφές ποίησης και πιθανό η παρώθηση γι’ αυτό να προήλθε από τα νέα στοιχεία της αριστοκρατίας. Η ποίηση τούτη δεν ήταν μονάχα ιδιαίτερο κτήμα ενός προνομιούχου, αποκλειστικού και ταξικά συνειδητού στρώματος της κοινωνίας, αλλά σε αντίθεση με την παλιότερη κοινοτική ποίηση, ήταν και μια λόγια, από άτομο σε άτομο διαφοροποιημένη τέχνη που αποκτήθηκε με την άσκηση, ενώ η δημιουργία επαγγελματιών ποιητών εξυπηρετούσε την άρχουσα τάξη». (A. Hauser – «Κοινωνική Ιστορία της τέχνης» – τ. 1, κεφάλαιο «Οι επικοί ποιητές και το κοινό τους»).
♦ Με το… κάπνισμα στη συνδιάσκεψη του Σύριζα τα ‘βαλε ο (κυρ-) Ηλίας Κανέλης (ΤΑ ΝΕΑ, 4-12-12). Μιλάμε για… βαθειά ανάλυση.
♦ Συνέδριο προκήρυξε ο Περισσός: το «Κ»Κ Κίνας θα είναι προσκαλεσμένο;
Βασίλης
