Que se jodan (οι άνεργοι στην Ισπανία – οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν το λένε, απλά το εφαρμόζουν…)
Οριζόντια μέτρα: μας κόβουν το λαιμό (que se jodan…), κάθετα μέτρα (que se jodan… κοινώς, στα paparia τους)
Δεν «ζητείται ελπίς», ζητείται κίνηση
♦ «Ο Βόυτσεκ είναι η πρώτη σύγχρονη τραγωδία. Η δεύτερη και τελευταία είναι το Κεφάλαιο του Μαρξ. Ολα τ’ άλλα είναι παραλλαγή τους. Ο Μπύχνερ, 22 χρονών τότε, είδε σε βάθος: Μοίρα του ανθρώπου είναι το κοινωνικό περιβάλλον· αυτό τον καθορίζει και τον κατευθύνει αυτό τον γεννάει και τον σκοτώνει. Ο Βόυτσεκ είναι το έργο μιας ήττας, της αποτυχημένης επανάστασης του 1830. Ο Μπύχνερ δε μπόρεσε να δει πέρα από την ήττα. Η ανησυχία ήταν παντοτινή, του κόσμου όλου και για πάντα. Ο άνθρωπος χωρίζεται σε καταπιεστές και καταπιεζόμενους, αλλά έτσι θα μείνει παντοτινά, δεν πρόκειται ν’ αλλάξει. Ομως, ύστερα από μερικά χρόνια ο Μαρξ θ’ αποδείκνυε την ιστορική βεβαιότητα αυτής της αλλαγής. “Η ιδιοφυΐα του Μπύχνερ θολώθηκε από την ήττα”, ωστόσο “οι εικόνες που μας πρόσφερε του κόσμου μας είναι η πραγματική ουσία του”. Μέσα από μια απλή ιστορία απιστίας, ζηλοτυπίας και φόνου (τόσο πανάρχαιο θέμα) πέρασε όλο το κλίμα μιας εποχής – αυτής που συνεχίζεται ακόμη. Και να σκεφτεί κανείς πως τότε μόλις άρχιζε η αστική περίοδος της ιστορίας και είχε να επιδείξει ακόμη πολλά τα καλά και τα ωφέλιμα. Ο Μπύχνερ όμως είδε πίσω απ’ αυτά, πέρα εκεί που κρυβόταν η ουσία και η ποιότητα αυτής της τάξης: αρπαχτική, απάνθρωπη, άρρωστη στη φιλοχρηματία της». (Βόυτσεκ, Ανοιχτό Θέατρο – 1972, από το πρόγραμμα της παράστασης του διασκευαστή και σκηνοθέτη Γιώργου Μιχαηλίδη).
♦ Και στου καύσωνα το καμίνι, κόπηκε το νερό στο πάρκο απ’ τον… Καμίνη.
♦ Ε, δεν κρατήθηκε ο Ριζοσπάστης (18.7.12): «Και αστυνομικοί διαμαρτυρήθηκαν χτες στην πρωτεύουσα της Ισπανίας για τις νέες περικοπές…». Ενστολα παιδιά του λαού είναι κι αυτοί…
♦ Εν ψυχρώ διαγραφή εκπαιδευτικών από τη λίστα αναπληρωτών.
♦ Φωτοβολταϊκά σε Λύκειο του Αη Γιάννη Ρέντη; Τόση φροντίδα για τους εφήβους, πια;
♦ «Χαλυβουργία: Ολοι περιμένουν την απόφαση του Μάνεση», avgi.gr, 18.7.12. Χαρακτηριστικά εκφραστικός τίτλος…
♦ Για σιγά, ρε παίδες της «Αυγής» (avgi.gr, 18.7.12): «Στο κόκκινο ο ευρωπαϊκός Νότος”. Πού πήγαν οι διθύραμβοι;
♦ Νάτος και «Γλωσσαμύντορας» ο… Βύρων (με τη… γράνα).
♦ Πολύ large ο πρόεδρος Βαγγέλης: «Οποιος θέλει να κάνει κόμμα μπορεί να κάνει».
Το δε, το δεν και το μηδέν, το πόθεν και το πότε, δύο φορές το διατί και τρεις το ουδαμόθεν.
♦ Επισκεπτόμενος το Καμπ Μπάστσν, την κύρια βρετανική βάση στην επαρχία Χέλμαντ του Αφγανιστάν, ο βρετανός πρωθυπουργός Κάμερον, χαιρέτισε και επικρότησε το ρόλο του στρατού στους Ολυμπιακούς Αγώνες (του Λονδίνου). Λονδίνο, Αφγανιστάν, ένας και αδιαίρετος πόλεμος του ιμπεριαλισμού.
♦ Απότι φαίνεται (και) στη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων απαγορεύονται οι απεργίες στη Βρετανία. («Αλλη μια απειλή για τους ολυμπιακούς αγώνες από την απόφαση των υπαλλήλων του υπουργείου Εσωτερικών να προχωρήσουν σε απεργία» – Independent.co.uk, 18.7.12).
♦ «Εγκλωβισμένη» κατά Τσίπραν (18.7.12) η κυβέρνηση. Μήπως, δηλαδή, χρειάζεται «χείρα βοηθείας» για να απε-γκλωβιστεί;
♦ Πώς πέφτει «κατά τέταρτο μήνα στη σειρά» η ανεργία στη Βρετανία. Μα… με περισσότερες θέσεις εργασίας για τους άνω των 65. Δουλειά μέχρι θανάτου, δηλαδή.
♦ Τρικομματική κυβέρνηση, αλλά unicolor στα αντεργατικά μέτρα.
♦ Φασιστικό έμεσμα με την υπογραφή Γιάννης Ξανθούλης στην Ελευθεροτυπία, 7.7.12 (απεργιακή ! έκδοση των εργαζομένων) – πάντως ΚΑΙ διακοπές θα πάει ο εν λόγω κύριος ΚΑΙ δεν πεινάει…
♦ Στο ίδιο «απεργιακό» φύλλο μαθαίνουμε τις απόψεις του υπουργείου Προ Πο με πρώτο θέμα το «Κοντρόλ στις διαδηλώσεις» φυσικά, του Γ. Μαρνέλλου…
♦ Ψυχραιμία κάποιοι, όταν βάζετε στην ίδια θέση το στρατό και τις FARC…
♦ Tόκανε ξεκάθαρο η κ. υπουργός «Βαριάς Βιομηχανίας» (=Τουρισμός): πρώτα και κύρια «κοινωνική ειρήνη»…
Βασίλης
