Ο Μάιος μας έφυγε, εμπρός βήμα ταχύ, μέσα εις τον Ιούνιο να κάνουμ’ αποχή
Εκλογές μόνιμης κωλοτούμπας
His Majesty, King Mob
Και όλη τη βδομάδα, έτρωγα φασολάδα
ΣΥΡΙΖΑ: Μένει το μνημόνιο που φεύγει και φεύγει το μνημόνιο που μένει (κατά τις βάσεις του ΠΑΣΟΚ…)
♦ «Ο Κάφκα δεν είναι επαναστάτης. Αν κάνει τους ανθρώπους να συνειδητοποιούν την αλλοτρίωσή τους, αν το έργο του πάει να κάνει την καταπίεση πιο ανυπόφορη μέσω της συνείδησης της καταπίεσης, δεν καλεί σε αγώνα και δεν ανοίγει καμιά προοπτική. Ο ίδιος δεν διακρίνει καμιά λύση, ούτε καν ουτοπική, στο δράμα που αποκαλύπτει. Οταν ξεσπά η Οκτωβριανή Επανάσταση το 1917, δηλώνει: “Οι άνθρωποι στη Ρωσία προσπαθούν να οικοδομήσουν ένα καθολικά δίκαιο κόσμο”. Αλλά αμέσως προσθέτει: “Αυτό είναι μια θρησκευτική υπόθεση”. Οταν στην Πράγα οι εργάτες κατεβαίνουν στο δρόμο, αισθάνεται μια διάχυτη συμπάθεια για τους διαδηλωτές: “Αυτοί οι άνθρωποι έχουν τόση συνείδηση του εαυτού τους και τόση ευθυμία! Εξουσιάζουν το δρόμο και νομίζουν ότι εξουσιάζουν τον κόσμο”. Αλλά και τότε προσθέτει: “Απατώνται!” Δεν πιστεύει στη δύναμη των μαζών και διαβλέπει στο μέλλον του αγώνα τους, σαν αναπόφευκτο πεπρωμένο, τη δικτατορία ενός Βοναπάρτη και μια αναπότρεπτη γραφειοκρατική καταπίεση. Αλλά ο Κάφκα δεν είναι καθόλου αντι-επαναστάτης: τρέφει ένα άγριο μίσος για τις καταπιεστικές αρχές και για την αξίωσή τους να διατηρούν ελέω θεού την εξουσία τους. Διακρίνει τα καπιταλιστικά ενδιαφέροντα που είναι κρυμμένα πίσω από υποκριτικές διατυπώσεις ή θεσμούς: “Πιστεύω ότι η Κοινωνία των Εθνών δεν είναι παρά η μάσκα ενός νέου πεδίου αγώνων. Ο πόλεμος συνεχίζεται, αλλά τώρα χρησιμοποιούν άλλα μέσα. Εχουν αντικαταστήσει τις μεραρχίες της μάχης με τις τράπεζες των εμπόρων. Στη θέση του πολεμικού δυναμικού των βιομηχανιών να εγκατασταθεί η πολεμική ικανότητα των οικονομιών. Η Κοινωνία των Εθνών δεν είναι μια κοινωνία των λαών αλλά μονάχα ένας τόπος για ίντριγκες ή μετασχηματισμό διάφορων κοινοτήτων ενδιαφερόντων”. Στο διήγημα “Οι νέες λάμπες”, όταν θέλει να συμβολίσει το ριζικό διαχωρισμό ανάμεσα στον υψηλό κόσμο και στο χαμηλό κόσμο, είναι αξιοσημείωτο ότι η παραβολή του έχει σα θέμα μια ταξική αντίθεση: την αντίθεση των εκπροσώπων των ιδιοκτητών και του εκλεγμένου αντιπροσώπου των ανθρακωρύχων». (Ρ. Γκαρωντύ: «Για ένα ρεαλισμό χωρίς όρια – Κάφκα, Πικάσσο»). Γιατί πάντα κρίνουμε το καρασυγκεκριμένο και δεν αφαιρού-με από τον συγγραφέα το ελάχιστο «δίκιο» του…
♦ Αυγή, 27-5-12 (Δ. Χρήστου): «Η ειρηνική επανάσταση λαού – Συριζα» (ο οποίος λαός) «πεισμώνει, αντιδρά και αντιστέκεται. Θέλει την πατρίδα του πίσω και ΔΕΧΕΤΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΘΥΣΙΕΣ δίκαια κατανεμημένες στον κάθε πολίτη». (Τα κεφαλαία δικά μας). Προπάντων ειρηνική (είναι ακριβά φαίνεται τα τζάμια), λαός που είναι «ζόρικος» (λίγος Μινχάουζεν δεν βλάπτει) και… το κλου της βραδιάς: θυσίες. Διαβεβαιώσεις στην αστική τάξη ότι δεν κινδυνεύει (εξάλλου θα υπάρχουν και τα… αριστερά ΜΑΤ), παραμύθιασμα των ψηφοφόρων για τη δύναμη που έχει το… χαρτάκι και, τέλος, όλο το αποκρουστικό πρόσωπο της εξουσίας: αφαίμαξης συνέχεια. ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ ΚΑΙ ΘΡΑΣΙΜΙΑ!
♦ Πείρα από κει που «κυβέρνησε η Αριστερά» καταθέτει ο Ριζοσπάστης (27-5-12). Αυτό που επιμόνως «ξεχνάει» είναι η ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ συμμετοχή σε δύο αστικές κυβερνήσεις και η δήλωση υποταγής στο αστικό καθεστώς για να νομιμοποιη- θούν.
♦ Να και το «ταξικό μίσος» (μην πειράζετε τα τζάμια…) από το Μ. Μαΐλη («Ρ», 27-5-12) και η «ψήφος στο ΚΚΕ για να μείνει ορθό και ενισχυμένο» (τι έγινε, μεγάλε; Σας ψειρίζουνε τα κουκιά και σκούζετε;).
♦ Πιστοί Χριστιανοί: «Καλή πρωτοβουλία – Στον Οσιο Λουκά κοντά στο μαρτυρικό Δίστομο, η φετινή επέτειος του ΟΧΙ τιμήθηκε με μια εξαιρετικά σημαντική χριστιανο-πολιτιστική εκδήλωση το βράδυ της 27ης Οκτώβρη… Παρών ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Λιβαδειάς… Από το Ριζοσπάστη παραβρέθηκε ο Γ. Μωραΐτης, μέλος της Συντακτικής Επιτροπής». (Ριζοσπάστης, Σάββατο, 10 Νοέμβρη 1990). Υπόδειγμα θρησκευτικής προσήλωσης…
♦ Ο δαίμων του τυπογραφείου μπέρδεψε τα άπαντα του Στάλιν (δαίμονας είναι αυτός…): δεν επρόκειτο για την 20ή σελίδα αλλά για τις σελίδες 107-108, 109, 113 και δεν ήταν το «Γράμμα στο σ. Σατανόφσκι»…
♦ «Οι εργάτες που ανήκουν στην UGT ψήφισαν τους δι- κούς της ανθρώπους. Ομως οι αναρχοσυνδικαλιστές ψήφισαν τους μεσοαστούς φιλελεύθερους. Και υπήρχαν δύο λόγοι: καταρχήν η απύθμενη έχθρα που χώριζε σοσιαλιστές και συνδικαλιστές, λόγω της αντιπαλότητάς τους για το ποιος θα καθοδηγεί την εργατική τάξη, και δεύτερο, καθώς οι αναρχικοί πάντα διακήρυσσαν την περιφρόνησή τους προς το δικαίωμα της ψήφου, δεν διέθεταν δικό τους πολιτικό μηχανισμό. Οταν λοιπόν ετέθη το ζήτημα των εκλογών… προτίμησαν να ψηφίσουν τους ρεπουμπλικάνους της μεσαίας τάξης των οποίων οι φιλελεύθερες απόψεις ευθυγραμμίζονταν περισσότερο με την αντιμαρξιστική θέση των Ισπανών συνδικαλιστών παρά με τις ορθόδοξες και δογματικές αντιλήψεις των σοσιαλιστών». (Σαλβαδόρ ντε Μαδαριάγα: «Ιστορία της σύγχρονης Ισπανίας», 1988 – περιέχεται στο βιβλίο του Arthur H. Landis «Ισπανία – Η ανολοκλήρωτη επανάσταση» – 1975).
Βασίλης
