Στο ΙΚΑ, στωικά, δίμηνη αναμονή
Το κόμμα που σήμερα λένε ΚΚΕ, είναι το κόμμα του χαφιέ
Η 5η φάλαγγα του Περισσού, ως 5η φάλαγγα αντιμετωπίζεται πλέον
Στη «σύναξη» του επίσημου πολιτικού σκηνικού «κατά της βίας» και οι ποικιλώνυμοι ισοαποστασίτες και φλώροι
Ποιος πρωτοστάτησε στην Αντίσταση ‘41-’44 στην Ελλάδα; Το ΕΝΟΠΛΟ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ
Πώς μπορείτε να βάζετε στο ίδιο τσουβάλι τα ΚΝΑΤ και τον Περισσό με το τότε ΚΚΕ που ηγήθηκε τρίχρονης ένοπλης επανάστασης;
♦ Πώς αντιμετωπίζει την κρίση η Εκκλησία; Μα με… μπίζνες (την καθαυτή… πνευματική απασχόληση).
♦ Τι λέει η «Κίνηση 136» για το νερό στη Σαλονίκη; «Το νερό που πίνουμε, ο αέρας που αναπνέουμε, το δικαίωμα στην τροφή, την υγεία, την στέγη και την εκπαίδευση δεν πωλούνται». Και παρακάτω: «Η κυβέρνηση πουλάει την ΕΥΑΘ, εμείς την αγοράζουμε». (Μόνο προς 136 ευρουλάκια ο καθένας. Κι έτσι, «μαγικά», λύθηκε το θέμα της ιδιωτικοποίησης. Μόνο καταθέτοντας τον οβολόν σου –αν έχεις πλέον– αποχτάς δικαίωμα στο νερό. Εμείς κάπως αλλιώς θα χαρακτηρίζαμε κάτι τέτοιες κινήσεις, με τρεις νότες: la-mo-ya…).
♦ «Το θαλάσσιο μέτωπο της Αθήνας είναι το κλειδί για να μεταφερθεί όλη η πόλη – Η οικονομία χρειάζεται την αξιοποίηση του Ελληνικού». Τίτλος συνέντευξης του αρχιτέκτονα κ. Σ. Πολλάλη στην Καθημερινή, 16-10-11. Και ξέρουμε τι κλειδί είναι αυτό: ανοίγει την πόρτα για την κατανάλωση «φιλέτου» και κλειδώνει τη μαζική πρόσβαση στη θάλασσα. (Καθείς εφ ω ετάχθη…).
♦ Να συγχαρούμε τον κ. Γ. Ελαφρό (στέλεχος του ΝΑΡ στην Καθημερινή) αφού στο ρεπορτάζ του για την Κοιλάδα των Τεμπών (16-10-11) όλοι συμμετέχουν – «νοικοκυρεμένα»…
♦ Καλά, μιλάμε για γέλια το ρεπορτάζ του Ριζοσπάστη (κείμενο και φωτογραφίες), 25-10-11. Μόνο Κνίτες το χάφτουν…
♦ Τσουτσέκια της Ελληνοφρένειας, ενωμένα…
♦ «Δέκα χρόνια ιμπεριαλιστικού πολέμου – Αφγανιστάν» (Ριζοσπάστης, 16-10-11), αλλά είναι… μούφα η σύγκρουση ΗΠΑ-Ταλιμπάν μας πληροφορεί η (γκάου) «δημοσιογράφος» Α. Φωτάκη. Και τότε, ποιοι πολεμάνε με ποιους, μανδάμ; Τα στρουμφάκια με τα πόκεμον;
♦ «Τα πράγματα ως τόσο, παρά την αναβλητική απόφαση που πήραν οι προύχοντες κι οι δεσποτάδες στη σύσκεψη της Βοστίτσας, άρχισαν να εξελίσσονται με το γνωστό ραγδαίο τρόπο. Ο Παπαφλέσσας, συνεχίζοντας με αδάμαστη θέληση το έργο του, βρήκε τόσο πρόθυμο για επανάσταση το λαό του Μοριά, ώστε με “τα παίγνια” της φαντασίας του, οι άπειροι, οι χυδαίοι και οι απαίδευτοι (όπως περιφρονητικά αποκαλεί τον απλό κοσμάκη ο Π.Π. Γερμανός), “κατήντησαν εις αχαλίνωτον ενθουσιασμόν”. Κι οι κλέφτες που ζούσαν εξόριστοι στη Ζάκυνθο (έπειτ’ από τη φοβερή δίωξη και την εξόντωση που έπαθαν στα 1805 από Τούρκους και κοτζαμπάσηδες και τον αφορισμό του Πατριάρχη) είχαν αρχίσει από το 1818 να ξαναγυρίζουν στο Μοριά. Κι όλοι τους ήταν εκεί την κατάλληλη ώρα, έτοιμοι ν’ αρχίσουν το ντουφέκι κι αποφασισμένοι να χύσουν το αίμα τους για την πατρίδα. Οι Τούρκοι που ήσαν ενημερωμένοι πια από την προδοσία του Σωτήρη Κυλιά (πεθερού του Θεόδωρου Δεληγιάννη) και του δραγουμάνου Σταυράκη Ιωβίκη, καταλαμβάνονται από ανησυχία και νευρικότητα, και καλούν τους δεσποτάδες και κοτζαμπάσηδες στην Τριπολιτσά. Απερίγραπτος ήταν ο φόβος και η σύγχυση που ένιωσαν οι κοτζαμπάσηδες και δεσποτάδες της Αχαΐας. Συγκεντρώνουνται στην Αγια Λαύρα ο Α. Ζαΐμης, ο Α. Λόντος, ο Π.Π. Γερμανός και άλλοι, “φοβισμένοι και απελπισμένοι” –γράφει ο Φωτάκος– και έλεγαν οι μεν “να φύγωμεν, αλλά πού να υπάγωμεν;”. Οι δε αποκρίνοντο: «εις την Πόλιν να υπάγωμεν”, οι δε πάλιν εις την Υδραν, άλλοι εις την Φραγκιάν και άλλοι αλλού”. Καμιά σκέψη ακόμα, καμιά επιθυμία για επανάσταση ούτε την τελευταία, την κρίσιμη στιγμή. Και ο Κανέλλος Δεληγιάννης τους αποθάρρυνε πιο πολύ γράφοντάς τους να μην κάμουν επαναστατικό κίνημα γιατί κινδύνευε ο αδελφός του, που ήταν φυλακισμένος στην Τρίπολη. Τα ίδια τους έγραφαν και οι Νοταραίοι. Μόνον μια αντρική φωνή ακούστηκε μέσα σ’ αυτόν τον πανικό και τη σύγχυση, του Ασημάκη Φωτήλα: “Οτι εδυνήθημεν εκάμαμεν μέχρι τούδε και αρκετά εμακρύναμεν τον καιρόν, αλλά εις το εξής οι Τούρκοι όσον και αν προσπαθούμεν να τους γελάσωμεν, ώστε όπως έφτασαν τα πράγματα, αυτοί θα μας κόψουν τα κεφάλια μας. Η γνώμη μου είναι να πιάσωμεν τα όπλα και ο Θεός ας μας βοηθήσει και ότι γίνει ας γίνει”. Τα πατριωτικά και παλληκαρίσια λόγια του Ασημάκη Φωτήλα… δεν είχαν καμιά απήχηση στους κατατρομαγμένους αρχόντους. Και παρ’ όλο που τα πράγματα είχαν φτάσει σε τόσο κρίσιμο σημείο και κάθε αναβολή θα ήταν καταστρεπτική, αυτοί δεν εννοούσαν ν’ αλλάξουν τροπάρι, αποφασισμένοι με κάθε θυσία να ματαιώσουν την Επανάσταση, δεν σκέπτονταν τίποτ’ άλλο, παρά πώς να προφυλάξουν τα άτομά τους. Και “συσκεφθέντες απεφάσισαν να μη δώσωσιν αιτίαν τινά, αλλά ως πεφοβισμένοι (ομολογεί ο ίδιος ο Π.Π. Γερμανός) να παραμερίσωσιν εις μέρη ασφαλή και μερισθέντες ανεχώρησαν εις διάφορα χωρία των Καλαβρύτων” (…) Ωστε στην Αγια Λαύρα όχι μόνο δεν ύψωσαν σημαία επαναστατική ο Π.Π. Γερμανός και οι άλλοι κοτζαμπάσηδες… αλλά εκεί ακριβώς εκδηλώθηκεν ο φόβος τους για την Επανάσταση και η απεγνωσμένη τους προσπάθεια να την ματαιώσουν». (Τ. Σταματόπουλος: «Ο εσωτερικός αγώνας πριν και κατά την επανάσταση του 1821», τόμος Α, κεφάλαιο ΙΑ, Κάλβος 1978).
♦ Ποια υπεύθυνη δύναμη έκλεισε την απεργία δασκάλων-νηπιαγωγών το 2006; Μα οι «Παρεμβάσεις», βεβαίως-βεβαίως…
Βασίλης
