Κάτω τα ξερά σας από το Indymedia
ΜΠΑΤΣΟΙ-ΤV-ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ (για άλλη μια φορά) τούτα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί (και πετάνε μολότοφ)
Μουσείο Ακρόπολης: Στην (στα) παπάγια μας
Direct action: ignite, o volyptuous blaze/feast on raw pig
All the best Theodore and…
Κωλέγια και μπακαλ-ωραια
♦ Ριζοσπάστης, 25.6.09 (στήλη «Διακριτικά»): «Η μεγάλη δημοκρατία της Αμερικής θεμελιωνόταν στην πίστωση…» – Ι. Καρατζαφέρη. Εκείνο το μεγάλη ούτε καν σε εισαγωγικά. Παράλειψη…
♦ Οχι στο κάπνισμα λέει γνωστός τραγουδιστής – δηλαδή ούτε πίπα;
♦ Γράφει η (συντρόφισσα του Περισσού) Χαραυγή (26.6.09): «Η ΕΕ στο πλευρό της Κύπρου…». Βεβαίως, βεβαίως…
♦ Δούλεμα (κανονικό) απ’ την Ελευθεροτυπία: Είσαι ανασφάλιστος; Πάρε σύνταξη! Δεν έχεις γκαφρά για διακοπές; Η Αθήνα είναι όμορφη πόλη! (Ε, λοιπόν, άγαμοι θύται!).
♦ Διαρκώς μυρίζει εκλογές στο Ριζοσπάστη (βλ. «Διακριτικά», 8.7.09).
♦ Fuera(m) los Fura dels Naus! (Βλέπε και συνέντευξη (baaaastards!) στην Ε.Φ. – εφημερίδα του Ελληνικού Φεστιβάλ, τ.3/2009).
♦ Πώς τόπαθε ο… «Ρίζος»: Με «ψυχραιμία» αναφέρεται στους 180 και βάλε νεκρούς στην επαρχία Σιντζιάν και κυρίως δεν αναφέρεται στη χώρα ως Λ.Δ. Κίνας αλλά απλά ως… Κίνα (κείνα γίναν τούτα…). Περισσός-Τιενανμεν, ναι μεν…
♦ Κάλπη και ξανακάλπη: Αλέκα Π. στο Φεστιβάλ ΚΝΕ-ΟΔΗΓΗΤΗ στον Πειραιά (γιατί σου λέει «και αν γίνουν Οκτώβρη οι εκλογές;»).
♦ Από την Αυγή (5.7.09): Οι Οικολόγοι-Πράσινοι μπορεί να συνεργαστούν είτε με ΠΑΣΟΚ είτε με ΝΔ.
♦ Ποτέ οι εκδηλώσεις του Περισσού «για τους μετανάστες» δεν κατεβαίνουν στο δρόμο…
♦ «Ακόμα και ο Θουκυδίδης ονόμαζε αυτόν που δεν μετέχει στα κοινά, όχι απράγμονα (φιλήσυχο), αλλά αχρείο (άχρηστο)». Φυσικά και δεν είναι η αστική προπαγάνδα: είναι ο Λαϊκός Δρόμος μετά τη… σφαλιάρα των εκλογών – 13 Ιούνη 2009. (Τσούζει, Θανάση μου, τσούζει). Ενα… αοιδέστατο κείμενο («Δεκαπενθήμερο») που τραγουδάει στης κυβερνητικής και ευρωενωσίτικης προπαγάνδας το ρυθμό.
♦ «Το αίτημα “να δοθεί πολιτικός χαρακτήρας στην ίδια την οικονομική πάλη” εκφράζει με τον πιο ανάγλυφο τρόπο την υπόκλιση μπροστά στο αυθόρμητο στον τομέα της πολιτικής δράσης. Τις περισσότερες φορές η οικονομική πάλη παίρνει πολιτικό χαρακτήρα αυθόρμητα, δηλαδή χωρίς την ανάμιξη του “επαναστατικού βάκιλλου της διανόησης”, χωρίς την ανάμιξη των συνειδητών σοσιαλδημοκρατών. Λογουχάρη, και η οικονομική πάλη των εργατών της Αγγλίας πήρε πολιτικό χαρακτήρα χωρίς καμιά συμμετοχή των σοσιαλιστών. Το καθήκον όμως των σοσιαλδημοκρατών δεν εξαντλείται με την πολιτική ζύμωση πάνω σε οικονομική βάση. Το καθήκον τους είναι να μετατρέψουν αυτή την τρεϊντγιουνιονιστική πολιτική σε σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό αγώνα, να χρησιμοποιήσουν τις αναλαμπές πολιτικής συνείδησης που γεννά στους εργάτες η οικονομική πάλη για ν’ ανεβάσουν τους εργάτες ως το επίπεδο της σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής συνείδησης. Οι διάφοροι, όμως, Μαρτίνοφ, αντί ν’ ανεβάζουν και να προωθούν την πολιτική συνείδηση που ξυπνά αυθόρμητα, προσκυνούν το αυθόρμητο και επαναλαβαίνουν, συχνά μέχρις αηδίας, ότι η οικονομική πάλη “φέρνει αντιμέτωπους” τους εργάτες με το ζήτημα της έλλειψης πολιτικών δικαιωμάτων. Το κακό είναι, κύριοι, ότι το αυθόρμητο ξύπνημα της τρεϊντγιουνιονιστικής πολιτικής συνείδησης δεν σας “φέρνει αντιμέτωπους” με το πρόβλημα των σοσιαδημοκρατικών σας καθηκόντων!». (Λένιν – Τι να κάνουμε;).
Βασίλης
