Δύο χιλιάδες είκοσι δυο
λαοί και όνειρα ρημαδιό
Για τους ενδιαφερόμενους αλλά και για την ιστορία, τη Δευτέρα 7 Φλεβάρη συμπληρώνονται δεκατέσσερα χρόνια από τότε που ο μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας Ιερώνυμος εξελέγη νέος αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος.
Εμείς πάντως νοσταλγούμε τις παλιές καλές μέρες, τότε που ο αριστερός (τι γελάτε ρε;) και “άθεος” (τι ξαναγελάτε ρε;) και “θα καταργήσουμε τα μνημόνια με ένα νόμο και μια υπογραφή” (ε, το παραξηλώσατε, δεν λέμε άλλα) πρωθυπουργός και στενός φίλος του τον επισκεπτόταν συχνάκις και όχι μόνο σε επετείους.
Μας λείπει –μεταξύ πολλών που συχνά μνημονεύουμε- και ο ανυπέρβλητος Ζουράρις που σιώπησε, την ώρα που πληθαίνουν οι (κατά ρήση του) “μαψυμαλάκες“. Μας λείπει τόσο που τον κάναμε και εικόνα. Οσο για τον όρο, είχαμε εξηγήσει τότε: Για τους σκύλους είναι αυτός που γαβγίζει μάταια, ενώ για τους ανθρώπους χρησιμοποιείται για εκείνους που επαναλαμβάνουν συνεχώς το ίδιο πράγμα. Συχνά βέβαια κάποιες επαναλήψεις θυμίζουν έντονα γαυγίσματα, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία…
“Το ισχυρότερο προπύργιο της εξουσίας είναι η ομοιομορφία. Η ελάχιστη απόκλιση από αυτή είναι το μέγιστο έγκλημα” (Emma Goldman).
Oταν ακούς από πρωθυπουργικά (ή και οποιαδήποτε) χείλη ως δικαιολογία ότι “το χιόνι έπεσε μέρα, ενώ συνήθως πέφτει βράδυ“, τότε απλά ή τα σπας όλα ή βουβαίνεσαι! Και απορείς: ακούει αυτός ο -πάντα αθώος- λαός;
Απόσπασμα διαλόγων από το νέο πόνημα της λαϊκής μούσας με τίτλο “Οποτε έρχεται η ελπίδα, γίνεται της Πόπης“, που θα κυκλοφορήσει όταν έρθει το τρίτο χτύπημα κάποιας ελπίδας:
– Τι όμορφα που βρέχει!
– Μας φτύνουν πρόεδρε…
(…)
– Πέντε μέρες τώρα μας φτύνουν. Γιατί; Τι κάναμε πάλι;
– Βρέχει πρόεδρε…
Η στήλη είχε στείλει έγκαιρα το minimal μήνυμα, καθώς –αφού “ο λαός (δεν) ξεχνά”- το είχε προφητέψει και προ-φυτέψει:
Τη χώρα σκέπασε βαριά νέα δεινοκρατία
και ο χειμώνας που ‘ρχεται θα ‘ναι βαρύς και μαύρος.
Είναι δημοσιευμένο στη στήλη της 31ης Αυγούστου του 2019. Ωστόσο υπάρχει ένα λάθος, καθώς δεν θα έπρεπε να γράψουμε “ο χειμώνας” αλλά “οι χειμώνες“. Oλοι! Και τα καλοκαίρια.
Τον Παπαφλέσσα φάγανε οι Τούρκοι στο Μανιάκι
και στη βουλή φαγώνονται Αδωνις με Πολάκη.
Μετά τις πάμπολλες διπλωματικές επιτυχίες και τα διάφορα… τρίγωνα και άλλες “συμμαχίες” που μετέχει η περήφανη και πάντα έτοιμη για όλα χώρα, θυμηθήκαμε τότε που -σε πανελλήνια πρώτη- παραθέταμε ένα τρίστιχο από το πόνημα της λαϊκής μούσας “Ωδή στον Δένδια” (κάτι σαν τους χαιρετισμούς ένα πράμα):
Δεν διάβασα, δεν διάκρινα, δεν διάλεξα ηγέτη
δεν διαθέτω σεβασμό, δεν διατηρώ την πίστη
πως θα ‘πρεπε να είναι εκεί αυτός κι οι όμοιοί του.
Ολες οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης παρουσιάζουν θετική εξέλιξη (έστω και την εύλογα προβλέψιμη) στον βασικό μισθό τους μέσα στα χρόνια, εκτός από τη μακάρια μπανανία. Η περήφανη ευρωπαϊκή ψωροκώσταινα καταγράφει ετήσια μείωση 1,4% για ενδέκατη συνεχή χρονιά, σύμφωνα με τα στοιχεία της EuroStat.
Oπως και να ‘χει, δεν μπορεί παρά να χαίρεσαι ακούγοντας ότι ακόμα και στη γνωστή για τις πρακτικές της απέναντι σε πρόσφυγες Βουλγαρία, στην πόλη Χάσκοβο 22 προσφυγόπουλα ενσωματώθηκαν άμεσα στην τοπική κοινωνία και πηγαίνουν στο σχολείο. Επίσης, περί τους είκοσι εργοδότες πρόσφεραν δουλειά σε πρόσφυγες με αποτέλεσμα να απασχολούν ήδη πενήντα άτομα.
Δηλαδή τι περιμένατε με τον κληρονομικώ δικαίω παροιμιώδη γκαντέμη; Καλοκαιρίες; Ασε που ακόμα κι αυτές συνοδεύονται πλέον από αποκαΐδια.
Κοκκινοσκουφίτσα
