Δύο χιλιάδες είκοσι δυο
λαοί και όνειρα ρημαδιό
Στα κοσμικά –και όχι μόνο και όχι μ’ όνο- γεγονότα της βδομάδας, να μη ξεχάσουμε ότι την προσεχή Παρασκευή (28 Γενάρη) έχει τα 67α γενέθλιά του ο… ανήσυχος πρώην πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί.
Με αφορμή την πρόσφατη συμπλήρωση 103 χρόνων από τη δολοφονία της κόκκινης Ρόζας: “Τα πράγματα όμως δεν ήταν όπως φαίνονταν. Για πολλά χρόνια υπήρχε ένα κυρίαρχο ρεύμα μέσα στο κόμμα που ενώ μιλούσε επαναστατικά στις εκδηλώσεις του και στις πρωτομαγιάτικες γιορτές, το μόνο που ήθελε ήταν η διατήρηση της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων. Με λίγα λόγια δεν επιθυμούσε την επανάσταση. Η κομματική μηχανή ήταν τελικά πιο σημαντική από την ίδια την επανάσταση“. Οποιαδήποτε ομοιότητα με αυτό που σκέφτεστε, είναι συμπτωματική.
Και λόγω της πρόσφατης συμπλήρωσης 93 χρόνων από τη γέννηση του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ: “Εκείνο για το οποίο η δική μας γενιά θα μετανιώσει μια μέρα πικρά, δεν θα είναι τόσο η σκληρότητα και η αδικία των κακών, όσο η απαράδεκτη σιωπή των καλών (…) Αυτοί που καθιστούν την ειρηνική επανάσταση αδύνατη, κάνουν τη βίαιη επανάσταση αναπόδραστη“.
Και – τέλος- λόγω της προχθεσινής συμπλήρωσης 38 χρόνων από τον θάνατο του Γιάννη Σκαρίμπα: “Αν ο μόνος σκοπός που αξίζει τον κόπο κανείς να γεννηθεί είναι η λευτεριά, και μόλις γεννηθεί του την υποθηκεύουν τα συμφέροντα, τι άλλο του απομένει αν όχι η επανάσταση;“.
Αντί για πυροσβεστικά, Ραφάλ πάει κι αγοράζει
την ώρα που χωρίς γιατρούς η χώρα όλο κι αδειάζει…
Το 1970, ένα βαρέλι πετρέλαιο κόστιζε 1,80 δολάρια και τα τελευταία χρόνια κοστίζει εκατό και –συχνά- περισσότερα. Κι αν το 1970 είναι πολύ μακρινό, ας θυμηθούμε ότι στο τέλος του 2001 κόστιζε τριάντα δολάρια το βαρέλι. Ας θυμηθούμε παράλληλα και αντίστοιχα το ύψος των μισθών τα ίδια και τα ενδιάμεσα χρόνια…
Αφού καταπιαστήκαμε με την αριθμο-ποίηση, παραθέτουμε τα ακόλουθα ως κίνητρο για σκέψη και εξαγωγή συμπερασμάτων: Το 2020, η κατηγορία «στέγαση, ύδρευση, ενέργεια» αντιπροσώπευε περισσότερο από το ένα τέταρτο (ποσοστό 25,7%) των δαπανών των νοικοκυριών της ΕΕ, αυξημένη κατά 2,2 ποσοστιαίες μονάδες σε σύγκριση με το 2019 (…) Οσο για τους Eλληνες, ξόδεψαν το 19,4% για «τρόφιμα και μη αλκοολούχα ποτά», αρκετά πιο πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ (14,8%). Αξιοσημείωτη είναι η διαφορά της μέσης δαπάνης ενός ελληνικού νοικοκυριού ως ποσοστού επί του συνόλου, σε σύγκριση με τον μέσο όρο της ΕΕ στην κατηγορία «εστιατόρια-ξενοδοχεία», αφού στην Ελλάδα ο μέσος όρος είναι υψηλότερος κατά 4,3 μονάδες (10,3%) έναντι του ευρωπαϊκού μέσου όρου (6%). Αντίθετα, στην Ελλάδα η μέση δαπάνη για αναψυχή και ψυχαγωγία διαμορφώθηκε το 2020 σε 4,8% στο σύνολο των δαπανών ενός νοικοκυριού, όταν στην ΕΕ ήταν 7,8%.
Και κλείνουμε την αριθμοποίηση με μερικά στοιχεία, όχι των κομμουνιστών αλλά της ΕλΣτατ. Αφορούν σε αυξήσεις αγαθών τον Δεκέμβριο σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα του 2020 και παρακαλούμε να κρατηθείτε από ένα σταθερό σημείο (ποιον Αδωνι ρε;): Φυσικό αέριο 135,7%, ηλεκτρισμός 45%, πετρέλαιο θέρμανσης 34,1%, καύσιμα και λιπαντικά 21,7%, αρνί και κατσίκι 19,7%, αεροπορικά εισιτήρια 19,6%, ελαιόλαδο 17%, πατάτες 14,2%, υαλικά και σκεύη οικιακής χρήσης 7,8%, ζυμαρικά 7,6% και η λίστα δεν έχει τέλος, καθώς συμπεριλαμβάνει σχεδόν τα πάντα.
Τώρα ανοίγει η μουσική, που πια δεν μεταδίδει
άλλο τον κορονοϊό με “Doors” ή Καζαντζίδη.
Στο μόνο πράγμα που καταγράφηκε… συντονισμός στη μακάρια μπανανία, είναι στον περίεργο ήχο της Θεσσαλονίκης.
Το να βαφτίζεται “Ελπίδα” ένα κύμα κακοκαιρίας και “ακραίων φαινομένων”, είναι ενδεικτικό των νοητικών λειτουργιών των νονών (ποιας μαφίας ρε;).
Τόσα και τόσα μυθικά ονόματα δίνονται σε κύματα κακοκαιρίας, αλλά παρατηρούμε ότι το “Αδωνις” αποφεύγεται εντέχνως. Why? Νομίζουμε ότι είναι επαρκέστατο να επωμιστεί τέτοια βάρη.
Και για να ενισχύσουμε λίγο την αλληλεπίδρασή μας, ένα ποιητικό τεστάκι για να συμπληρώσει τον τέταρτο στίχο με ό,τι φαντάζεται ο καθείς: Ερχεται βαρυχειμωνιά / έρχεται και χιονάκι / δεν έχουμε για θέρμανση / …
Κοκκινοσκουφίτσα
