παρόν και μέλλον: σκότος πηχτό
«Εμπορε κατάπλευσον, εξελού, πάντα πέπραται»…
Θα μπορούσε να ονομαστεί «Αξιοκρατία». Κράτος του Αξιού δηλαδή, μιας και είναι ένα ποτάμι που τη διασχίζει και την καθορίζει. Ακόμα και «Μικροσκόπια» (micro Skopje βαρβαριστί) ή έστω «Scoppia» (εκρήξεις) από το ομώνυμο παλιό τραγούδι της Ραφαέλα Καρρά. Αλλά επιμένουν στο «Μακεδονία» για να μπουν στο μάτι των Ελλήνων, των πατριωτών, του ποιμνίου και των ιεραρχών του.
– Αλέξη σ' αγαπώ πολύ. – Το ξέρω. Κι εγώ, Πάνο.
– Είπανε πως χωρίζουμε κι έπεσα να πεθάνω.
– Πώς να χωρίσουμε κουτέ; Να ζήσουμε με άλλους;
– Ούτε που να το σκέφτομαι! Μη μου πατάς τους κάλους.
– Είμαστε η σταθερότητα. Είμαστε αναγκαίοι.
– Πολιτικά όμως είμαστε το πρώτο ζευγάρι γκέι.
– Μα, αυτό λέει το σύμφωνο. Γιατί να μας τρομάζει;
Περνάμε φίνα κι άφησε τον κόσμο να φωνάζει.
– Αλέξη σ' αγαπώ πολύ. – Το ξέρω. Κι εγώ, Πάνο.
«Αρκετά. Το ξέρουμε πως η βία γεννά βία. Αυτό που θα ‘θελα να μάθω είναι πώς η ειρήνη θα μπορούσε να φέρει ειρήνη. Πιστεύω πως μόνο όταν δεν θα υπάρχουν δούλοι και αφέντες, όταν κανείς δεν θα υπακούει στις εντολές και στα διατάγματα που εκδίδουν οι κυβερνήσεις και οι εκκλησίες, όταν όσοι επιθυμούν γη και ελευθερία μπορούν να την έχουν και όταν όλοι όσοι θέλουν να καταπιέσουν δεν έχουν όπλα, τότε και μόνο τότε η ειρήνη θα φέρει ειρήνη» (Emiliano Zapata).
Η στήλη χαιρετίζει τη γενναία απόφαση της αρχιεπισκοπής να επισημοποιήσει τη στήριξή της στο συλλαλητήριο της Αθήνας και να επιτρέψει τη συμμετοχή ρασοφόρων. Το ίδιο και την απόφαση του Μίκη (ποιου Μάους ρε;) να είναι ομιλητής στο ίδιο συλλαλητήριο. Βέβαια, το καλύτερο το διαβάσαμε σε ανάρτηση σε μέσο κυνωνικής δικτύωσης: «Κάποιος να πει στον Μίκη ότι το συλλαλητήριο το κάλεσαν αυτοί που χτυπούσαν το βράδυ στην ταράτσα τον Ανδρέα».
Και τώρα Γκαφαδίας by Μεγαλούτσικος. Εγέρθουτου:
..(Λ)εφτά. Δεν είσαι αριστερά, μη μας δουλεύεις
μάτσο χωράνε σε μιαν αστική παλάμη.
Θυμίζεις εξαπάτηση, σόγια βολεύεις
μικροί-μεγάλοι καβαλήσατε καλάμι.
Γλείφει η Εφη της μηχανής τα δυο ποδάρια
δεν βλέπει ο Πάνος μα κρατάει το τιμόνι
μ' ένα φτερό ξορκίζει ο Ευκλείδης τη μαλάρια
κι ο στραβοκάνης ο Παππάς πίτες ζυμώνει.
Απ' του Μαξίμου τρέχουν ως την Κουμουνδούρου
μπορούν ποτέ να σου χαλάσουν το χατίρι;
Κόρη ξανθή και γαλανή, τη λέγαν' Δούρου
ποια νέα βροχή θε να την πιεί σ' ένα ποτήρι…
Νίκο αλλήθωρε, τρελέ, γουστάρεις Δύση
κατάφερε το κίνημα με το αστέρι
σωρός να πέσει να σκορπίσει, να διαλύσει
μην ξαναβγεί μπουκάλι και στουπί σε χέρι.
Ο Νικ, του λείπει το μυαλό μα όλο γνέθει
τούτο το απίθανο σινάφι να βρακώσει.
Θεανώ, με γεμιστά σκορπάς περνώντας μέθη;
Ελενα, πες, τουρίστες είναι οι διακόσιοι;
Ενστολος Πάνος το κατάστρωμα σαρώνει
μ' ένα ξυστρί καθάρισέ με απ' τις βδέλλες.
Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με τσιτώνει.
– Λακέ, πού πας; – Μάνα, θα πάω στις Βρυξέλλες.
Κι έτσι μαζί με τους εφτά κατηφοράμε
με τις βρισιές και η ξευτίλα μάς ορίζει.
Τα μάτια σου ζούνε μια αρπαχτή, θυμάμαι
ο πιο ζαβός με νούμερα μας νανουρίζει.
Ενστολος Πάνος το κατάστρωμα σαρώνει.
μ' ένα ξυστρί καθάρισέ με απ' τις βδέλλες.
Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με τσιτώνει.
– Λακέ, πού πας; – Μάνα, θα πάω στις Βρυξέλλες.
Κοκκινοσκουφίτσα
