Οφείλουμε να μην κάνουμε διακρίσεις διά κρίσεις στην ενημέρωση: σαν σήμερα (19 Δεκέμβρη) πριν από 76 χρόνια γεννήθηκε ο Ακης Τσοχατζόπουλος.
Μην παραλείποντας μια οφειλόμενη εκ προοιμίου συγνώμη για τον κατήφορο που θα πάρει αυτή τη φορά η στήλη, θα παραμείνουμε στον δυσώδη μα στο παρελθόν γεμάτο… ολάνθιστα μπουμπούκια χώρο. Διότι δεν είναι δυνατό να εκδίδονται –και μάλιστα με διαφορά μερικών ημερών!- δύο βιβλία από ισάριθμες συζύγους του Ανδρέα κι εμείς να σφυρίζουμε αδιάφ(θ)ορα! Κι αν τα σε ήπια καταστολή αντανακλαστικά μας δεν επέτρεψαν να ενεργοποιηθούμε νωρίτερα, θα το πράξουμε τώρα που η πεντακοσίων και πλέον σελίδων «οργή του Ανδρέα» έπεσε βαριά στο κεφάλι μας. Παραθέτουμε λόγια της σπουδαγμένης στην Ecole des Hautes Etudes της Σορβόννης (ανάλυση και τυπολογία φιλμ, εθνολογικό ντοκιμαντέρ και ιστορία τέχνης της Κεντρικής Ευρώπης, εξ ου και λατρεία της προς τον Milan Kundera και γενικώς προς τα… light προϊόντα) συγγραφέως, αερο-συνοδού και τα λοιπά και ταλιμπάν.
Που ξαναγράφει για τον κάποτε «σιδερένιο» μετά από δεκαοκτώ χρόνια, χωρίς ορατό κίνδυνο από κάποιο νέο χαστούκι: «Με το φίλτρο των απόψεων του Ανδρέα γράφτηκε κάθε γραμμή και σημείο στίξης. Εβγαλα πολλούς αναστεναγμούς με ποικίλα συναισθήματα και στη φάση της ολοκλήρωσης των κειμένων είχα μια ανακούφιση κι ένα όραμα με τον Ανδρέα να μειδιά ικανοποιημένος: “Ετσι σε ήθελα, έτσι σ’ αγάπησα, με δικαιώνεις’’. Αγάπη μου, συλλογίστηκα, όπως θα μας βλέπεις από ψηλά, δώσε με την ευχή σου το κουράγιο να τα καταφέρουμε. “Εχετε πολύ δρόμο ακόμα, μόλις ξεκινήσατε, θα είμαι μαζί σας στη μεγάλη πορεία’’. Και καθώς περνάω τις τελευταίες πινελιές στο κείμενο, με πιάνει ένα αίσθημα ευφορίας. Δημιούργησα με έμπνευση τον πολιτικό λογισμό του Ανδρέα, ένα πόνημα επικαιροποιημένο στο σήμερα. Ενα δάκρυ ανακούφισης κυλάει στα μάγουλά μου. Ο,τι και να κάνω γι’ αυτόν θα είναι λίγο. Η μεγάλη αυτή μορφή αξίζει τα πάντα. Συλλογίζομαι πόσο θα καμάρωνε. Και χαίρομαι που ο ελληνικός λαός θα απολαύσει πάλι την ύπαρξή του».
Σπαράζοντας μέσα μας (εκείνο το «αγάπη μου» αποτελείωσε την ευαίσθητη περί τα διαφυλετικά, συναισθηματικά και σεξουαλικά Κοκκινοσκουφίτσα), παραθέτουμε μερικές γαργαλιστικές επικεφαλίδες: Αμερικάνοι: Εξοντώστε τον Ανδρέα τώρα! Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ένας ανέντιμος αντίπαλος! Η «άγονος ευφυΐα» του Βαγγέλη Βενιζέλου! Ο Σταύρος Θεοδωράκης παίρνει εντολές. Συναντήσεις με τον Καντάφι. Τι είπε για τον Γιώργο. Ο Λαφαζάνης και οι σταλινικοί.
Και η ενημέρωση κλείνει με το επιμύθιο του δελτίου Τύπου: «Η οργή του Ανδρέα, ένα πολύτιμο βιβλίο για κάθε Ελληνα και Ελληνίδα που αντέχει να μάθει καυτές αλήθειες». Σας αποτελειώσαμε…
Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Ο φόβος, ο συντηρητισμός και η συνεπακόλουθη αγραμματοσύνη έφεραν τη διάλυση της γλώσσας ή το αντίθετο; Πάντως, όταν διαβάζεις από συνταξιούχο φιλόλογο παύλα συγγραφέα παύλα ποιητή εκείνο το «στις 1 η ώρα» (έτσι ακριβώς, με «στις» και με νούμερο), καταλαβαίνεις ότι… η ελπίδα δεν έρχεται. Σε κανένα επίπεδο.
«Οι μάζες φοβούνται τη λευτεριά. Απεγνωσμένα ψάχνουν (όταν όλα έχουν καταρρεύσει) για έναν καινούργιο θεό ή τον εκπρόσωπό του που θα τους την στερήσει, αλλά που στην πραγματικότητα θα τις απαλλάξει από την ευθύνη του εαυτού τους» (Λιλή Ζωγράφου).
Σχεδόν καθημερινά απολύει κι από ένα-δυο εργαζόμενους η γαλακτοβιομηχανία «Ροδόπη» στην Ξάνθη. «Μοιραίοι και άβουλοι» παρακολουθούν οι τρεις συριζαίοι τοπικοί βουλευτές (βλέπετε πρόλαβε το ΚΚΕ που ανέλαβε εργολαβία την ιστορία. Κι όταν αναλαμβάνει ο ένας, ο άλλος δεν ασχολείται, asshole ίτε!), μούγκα από εκείνους που πανηγύριζαν –όπως κάνουν με καθένα που θα γυρίσει να κοιτάξει την πολυποίκιλα καταπιεσμένη επαρχία- όταν αναλάμβανε την εταιρία ο αμαρτωλός «Τυράς» πριν από μερικά χρόνια. Οι απολύσεις έφτασαν τις δέκα, χρειάστηκε πολύς καιρός για να πάρουν χαμπάρι οι εργαζόμενοι τι τους περιμένει και τώρα ξεκινούν απεργίες και η ζωή συνεχίζεται…
«Αυτοί που καθιστούν την ειρηνική επανάσταση αδύνατη, κάνουν τη βίαιη επανάσταση αναπόδραστη» (Martin Luther King).
Κοκκινοσκουφίτσα
