Μέρα που έρχεται, ξεχωρίσαμε από τα επειτειολόγιο τα γεγονότα της πρωτομαγιάς στο γύρισμα του χρόνου και τα παραθέτουμε: Το 1886 ξεκινάει η γενική απεργία (180.000 αμερικανοί εργάτες στο Σικάγο) που κατέληξε στη θέσπιση του 8ώρου. Το 1889 καθιερώνεται επίσημα ο εορτασμός της εργατικής πρωτομαγιάς. Το 1906 γαλλικές στρατιωτικές δυνάμεις συλλαμβάνουν χίλια άτομα που συμμετέχουν σε διαμαρτυρία για την ημέρα, έξι χιλιάδες εργάτες απολύονται για την απεργία της πρωτομαγιάς στη Γερμανία, ενώ την ίδια μέρα ο 17χρονος αναρχικός Λέβκα Μπιλένκιν ανατινάζει ένα αστυνομικό τμήμα για να γιορτάσει την εργατική πρωτομαγιά. Το 1911 κηρύσσεται απεργία στη Θεσσαλονίκη και η Φεντερασιόν γιορτάζει την πρωτομαγιά. Το 1916 συλλαμβάνεται ο Καρλ Λίμπκνεχτ για αντιπολεμικές διαμαρτυρίες, ενώ το 1924 γίνονται επεισόδια στον εορτασμό της εργατικής πρωτομαγιάς στην Αθήνα (διοργάνωση από το ΚΚΕ) με νεκρό τον εργάτη Παρασκευαΐδη και τραυματισμό δεκαεπτά ατόμων. Το 1929 καταγράφονται 31 νεκροί και 1.200 συλλήψεις σε επεισόδια για την εργατική πρωτομαγιά στο Βερολίνο και το 1931 ολοήμερες συγκρούσεις εργατών και αστυνομίας στη Θεσσαλονίκη. Το 1968 –μεσούσης της χούντας- αναρτάται πρωτομαγιάτικο πανό του «Ρήγα Φερραίου» και γίνεται ρίψη προκηρύξεων στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Τέλος, το 1977 καταγράφονται 29 νεκροί σε ταραχές στην Κωνσταντινούπολη και αιματηρά επεισόδια μελών του ΕΚΚΕ και του «Μαχητή» στην Αθήνα, με δεκατρείς αστυνομικούς τραυματίες και 23 συλλήψεις.
«Αν καλύτερους καιρούς προσμένεις / αν το θάρρος σου γι’ αργότερα φυλάς / μοιάζεις στον ηλίθιο που μέρα τη μέρα / στου ποταμού την όχθη περιμένει / να στερέψουν τα νερά που αιώνια κυλάνε» (Wolf Biermann).
Ανατριχιάσαμε ως τα μέζεα (για να αντιγράψουμε και ολίγον Ζουράρι, αφού εμμένει στη σιγή του ο Byron, αφήνοντας πνευματικά άνυδρη τη στήλη) μαθαίνοντας τα πρότυπα του πρωτότυπου επικεφαλής της ελπίδας που όλο έρχεται κι όλο τελευταία πεθαίνει: Ρήγας Φεραίος, Στέφανος Σαράφης, Αρης Βελουχιώτης, Κωνσταντίνος Καραμανλής και Ανδρέας Παπανδρέου! Κρίμα που δεν συνέχισε, όλο και καμιά λαίδη Γκάγκα ή κανένα γκαγκά ακόμη θ’ ακούγαμε…
Παραμένουμε στο πρωθυπουργικό περιβάλλον, ανοίγουμε κανένα παράθυρο να αεριστεί ο χώρος και προσθέτουμε την είδηση (το είχαμε προφητέψει και προφυτέψει) ότι «στις 20.40 το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής ο πρωθυπουργός έφθασε στον Ιερό Ναό της Αγίας Αικατερίνης στην Πλάκα, προκειμένου να παρακολουθήσει την ακολουθία και την περιφορά του επιταφίου». Βοήθειά μας.
«Η εθνική αστική τάξη είναι ανίκανη να πάρει μια αγωνιστική θέση κατά του ιμπεριαλισμού. Αυτό αποδεικνύει πως φοβάται περισσότερο τη λαϊκή επανάσταση, παρά τη δεσποτική πίεση των μονοπωλίων που κακοποιούν τον εθνικό χαρακτήρα, προσβάλλουν τα πατριωτικά αισθήματα και αποικιοποιούν την οικονομία» (Che Guevara).
Δεν είναι σεξιστικό ή σέξι στη Κω, αλλά επιστημονική διαπίστωση δια πίστωση: όποιος σαρκοζεί δεν του μπερλουσκώνεται. Φοβερός ο αστικός συρφετός ρε πούστιν μου! Απανταχού της Γης.
Κοιτάς γύρω και χάσκεις σαν χάσκι που ακούει Λου Ριντ με λουρί μπροστά σε κρεοπωλείο. Βλέπεις γύρω, βλέπεις ένα γύρο και δεν πιστεύει ότι κοστίζει πια ένα χιλιάρικο. Ενας γύρος ένα χιλιάρικο! Oh god, περιμένοντας τον Godot χάνεις τη ζωή δίχως honey στη ζωή. Σου λένε «some are ass» κι εσύ ακούς «Σαμαράς». Κι αποστρέφεις τα μάτια με τσακισμένες ελπίδες. Α, ναι, λέει το σφυροκόπημα, ανελεήτο σφυροκόπημα. Από ληστές του πλούτου που παράγεις. Κι εσύ προδομένος, πολιτικά ανοργάνωτος, παρίας που στρέφει τις παρειές σε μπάτσους από μπάτσους, μονίμως καρπαζοεισπράκτορας μέσα στα μεγάλα λόγια και τα εμφαντικά συνθήματα που κρύβουν τη γύμνια και την ανημποριά. Κι ο πόλεμος μαίνεται. Ταξικός, προσδιορισμένος με σαφήνεια, απροκάλυπτος, ανηλεής. Ξεκάθαρος. Πώς μπορεί να μην βλέπουμε τα προφανή; Πώς μπορεί να ευτελίζεται και να ξεπουλιέται η ζωή; Ως πότε, μέχρι πού;
«Οταν η μοναδική επιλογή είναι ανάμεσα στη δειλία και στη βία, θα προτείνω τη βία. Προτιμώ να χρησιμοποιήσω όπλα για να υπερασπιστώ την τιμή μου από το να παραμείνω απαθής θεατής της ατιμίας» (Mahatma Gandhi).
Κοκκινοσκουφίτσα
