Δύο χιλιάδες δώδεκα. Μεγάλη κατηφόρα…
Χρέος μας η ανατροπή. Φωτιά-τσεκούρι, τώρα!
Δεν μπορέσαμε να κοιμηθούμε… Λίγο οι υψηλές θερμοκρασίες, λίγο τα κουνούπια, λίγο η ανησυχία μήπως το ΔΝΤ δεν θέλει να συνεχίσει να «χρηματοδοτεί» (όπως γράφεται) την Ελλάδα… Ευτυχώς το τελευταίο διαψεύστηκε από φιλελληνικούς κύκλους (ο θεός να τους έχει καλά, μεγάλοι οι χάροι του) κι έτσι ο ανάδελφος ελληνισμός αναστέναξε με ανακούφιση.
Ηταν 31 Ιούλη του 1978 όταν συλλαμβάνονταν εννιά νεοφασίστες βομβιστές. Ανάμεσά τους ο σημερινός αρχηγός… κοινοβουλευτικού κόμματος Νικόλαος Μιχαλολιάκος, που καταδικάστηκε σε φυλάκιση δεκατριών μηνών.
«Στον κόσμο ετούτο χωριανοί, που αρσενοθηλυκεύει / πολλά είναι τα παράξενα, πολλά είναι και μεγάλα! / Αλλος ορίζει το σπαρτό κι άλλος καρπό μαζεύει / άλλος έχει τα πρόβατα κι άλλος αρμέει το γάλα…» (Γιώργος Αθάνας – «Τραγούδια των βουνών»).
Δηλαδή τι μπορεί να λέγανε για τέσσερις ώρες ο πάλαι ποτέ πλανητάρχης με τον Στουρνάρα και το λοιπό υπηρετικό προσωπικό; Είπαν για τον καταρράκτη και τα προβλήματα του γήρατος με τον μονόφθαλμο (ομολόγησε ότι δεν βλέπει από το δεξί μάτι) έλληνα πρωθυπουργό, είπαν για τις fast track διαδικασίες εκχώρησης κι άλλου πλούτου στους Αμερικάνους, εντάξει. Μετά; Οχι τίποτε άλλο, αλλά επίκειται και η συνάντηση με την τρόικα, είναι και μεσοκαλόκαιρο και όσο να ‘ναι ανησυχούμε λιγάκι. Γιατί μπροστά σε κάτι άλλα που μπορεί να σου συμβούν (μερικά μάλιστα επισύρουν και ρετσινιές), το να μην βλέπεις από το ένα μάτι δεν είναι τίποτε…
Πάντως, καλά που υπάρχει και η συμπαράσταση του Περισσού στη Χαλυβουργία και σώζεται η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ και της εργατικής τάξης. «Εκ του περισσού: Χωρίς να χρειάζεται, χωρίς να υπάρχει απόλυτη ανάγκη» (λεξικό Τεγόπουλου – Φυτράκη σελ. 597). Τον ίδιο ρόλο παίζουν και οικολόγοι τινές, που αυτό τον καιρό μαζεύουν εμπειρίες, πληροφορίες και υλικό (πέρα από εμπειρίες, μπικικίνια και μπικίνια), οργώνοντας ρεματιές, δάση και παραλίες.
«Κάποιος να μαζέψει τις αγάμητες οικολόγριες που νομίζουνε ότι άμα σταματήσει η παραγωγή μουσταλευριάς θα καταστραφεί ο πλανήτης! Οι οικολόγοι είναι σαν τα μυρμήγκια που πιστεύουνε ότι όλος ο κόσμος είναι μυρμηγκότρυπά τους και όταν περνάει ένα σκυλί και την κατουράει, είναι σίγουρα ότι ήρθε η συντέλεια του κόσμου. Για συμμαζέψτε λίγο τον εγωισμό σας, πράσινα μικρά ανθρωπάκια» (Τζίμης Πανούσης – «Ο Στάλιν σκέφτεται για σένα στο Κρεμλίνο»).
Αλλο ένα αναπάντητο ερώτημα από τα παλιά, επανέρχεται αμείλικτο: Αν δώσεις κόκαλο σε αστυνομικό σκυλί (σαν τον Rex, τον στάσιμο τόσα χρόνια στο βαθμό του υπαστυνόμου, ας πούμε) θεωρείται δωροδοκία; Πάντως η ίδια πράξη προς υπουργό, βλέπουμε πως μάλλον δεν συνιστά κάτι άξιο ν’ ασχοληθεί κανείς μαζί του. Ειδικά τώρα που τα πειρατικά του αρχιπελάγους αναχωρούν γεμάτα και οι ράχες πλημμυρίζουν από ζωή και τσίκνα. Α, ναι, μάθαμε και το σκυλοethnic. Μεγάλη εμπειρία! Την αντιμετωπίζουμε εμπυρικά (με μπύρες ως την ολοσχερή άμβλυνση των αισθητηρίων). Μπυρωινομανείς… ζούμε τον μύθο μας στην Ελλάδα (παντού υπάρχει ένας μύθος, όπως άλλωστε και ένας –τουλάχιστον– λαμάκας). Ζήσε τον μύθο σου, ρίξε τον λίθο σου και χύσε τον ζύθο σου στην Ελλάδα.
Ποιοτικές διαφορές: Μπατσί στην Ανδρο, Φρυ στην Κάσο!
«Ξέρει ο καταδιωκόμενος. Αλλάζουν τα χαρακτηριστικά, γίνεται όλο και πιο νέος κι όμορφος, ανεβαίνει δοξαστικά στο Θεό του. Και τόσο πιο πολύ, όσο η αιτία για την οποία διώκεται περιέχει τη δικαίωση όλο και περισσότερων ανθρώπων. Δεν πονάει πια. Τώρα ο τρόμος κάθεται στους ώμους των διωκτών του. Πληθαίνουν οι άγγελοι. Κασίμης, Τσιρώνης, Τσουτσουβής, Καλτεζάς, Πρέκας» (Κατερίνα Γώγου–«Νόστος»).
Ηταν άνεργος, βρέθηκε βουλευτής και τώρα παραιτείται λόγω φόρτου εργασίας ο Σερραίος χρυσαυγίτης Νικήτας Σιώης! Βλέπεις, σ’ αυτή την περίπτωση δεν σηκώνει –για πολλούς λόγους– να βάλεις μετανάστη να σου κάνει τις δουλειές… Πάντως, αν σκεφτούμε κι έναν άλλο με σερραϊκές ρίζες που δήλωνε κουρασμένος και απέφευγε συστηματικά κάθε εργασία, προτιμώντας να τσακίζει παϊδάκια ή να διαπρέπει στο playstation, θα πρέπει να μας προβληματίσει αυτή η απέχθεια προς την εργασία που δείχνει να συντηρείται στην περιοχή…
«Το 12% του πληθυσμού που διαμένει στην Ελλάδα είναι μετανάστες» ανακάλυψε ένας φίλος απ’ τα παλιά, ο Ροδοπαίος Ευριπίδης Στυλιανίδης. Πού να ανακάλυπτε και την Αμερική…
«Εχεις χρέος να μισείς αν το μίσος σου για το δίκιο του ανθρώπου δουλεύει. Εχεις χρέος να μισείς αν αλλιώτικα απ’ τον βέβαιο χαμό δεν γλιτώνεις» (Λέων Κουκούλας – «Εχεις χρέος»).
Καλό καλοκαίρι. Αστειεύομαι…
Κοκκινοσκουφίτσα
