Δύο χιλιάδες δώδεκα. Μεγάλη κατηφόρα…
Χρέος μας η ανατροπή. Φωτιά-τσεκούρι, τώρα!
«Ψήφισα ενάντια στο σύνταγμα, όχι γιατί περιέχει πράγματα που κατακρίνω και δεν περιέχει πράγματα που επιδοκιμάζω. Ψήφισα ενάντια στο σύνταγμα γιατί είναι σύνταγμα» (Pierre Joseph Proudhon).
Και τώρα εγέρθουτου σύντροφοι (τι βαθιά γνώση των ελληνικών έχεις ελληναρά αγάπη μου!) γιατί έτσι απαιτεί το σαβούρα βιβρ και τα νέα πολιτικά ήθη που μια αθώα και απατημένη μερίδα που δεν ήξερε, εισήγε (και όχι «εισήγαγε», γιατί δεν θα είναι καθόλου στιγμιαία η πράξη και τα αποτελέσματά της) στην πολιτική και πωλητική ζωή του τόπου. Αφήνουμε την πολιτική ανάλυση των αποτελεσμάτων στην αποδεδειγμένα εύστοχη/καίρια αρθρογραφία και στις στήλες της «Κ» και κρατάμε το υψηλότατο ποσοστό αποχής, παρά τις περί του αντιθέτου προεκλογικές ενδείξεις. Αλλωστε θα χρειαζόμασταν σελίδες επί σελίδων για να περιγράψουμε τις εκλογές και το παζάρι που ακολούθησε αμέσως. Μια σελίδα χρειάζεται μόνο για τον σχολιασμό των περί τον Τσίπρα κινήσεων και ανακοινώσεων, αυτής του Κ.Κ.Ε. μη εξαιρούμενης (σαν κακές πεθερές και κακιασμένες γειτόνισσες αντιδρούν εκεί στον Περισσό).
«Παραγιός κάθε λεχρίτη, ξενοσκύφτης, ξενογλύφτης / προσκυνά τον όποιον τύχει, παλιοταγματασφαλίτης / της πατρίς άξιος πολίτης» (Χρήστος Κατσιγιάννης – «Ο άξιος πολίτης»).
Ξαναεγέρθουτου! Σεβασμό σε κάθε μ’ άλλα κάπου μιλάει! Αυτό απαιτούν τα νέα αήθη. Λοιπόν, γεγονός είναι πάντως ότι το πωλητικό σύστημα εξακολουθεί να ψάχνεται. Κάποτε έψαχναν πεταλωτή για να φτιάξει το πέταλο του Μαλιακού, οι μαλιάκες. Αργότερα ίσως να ψάχνουν ορθοπεδικό για τα πόδια της Χαλκιδικής και ΩΡΛ για τη μύτη του Σουνίου. Κανένας κερατάς για το κέρατό τους, υπάρχει; Μιλάμε για μια δυσώδη παρασιτική κλίκα που προσπαθεί να επιβιώσει, καταρρίπτοντας ακόμα και τα προσχήματα όταν χρειαστεί. Τα παραδείγματα άπειρα και σύντομα θα δούμε το ζοφερό, γερασμένο πρόσωπο της αστικής εξουσίας πίσω από την «ανανέωση» του πωλητικού σκηνικού…
«Οπως αργεί τ’ ατσάλι να γίνει κοφτερό και χρήσιμο μαχαίρι, έτσι αργούν κι οι λέξεις ν’ ακονιστούν σε λόγο. Στο μεταξύ, όσο δουλεύεις στον τροχό πρόσεχε μην παρασυρθείς, μην ξιπαστείς απ’ τη λαμπρή αλληλουχία των σπινθήρων. Σκοπός σου εσένα το μαχαίρι» (Αρης Αλεξάνδρου – «Το μαχαίρι»).
Αν η Κοκκινοσκουφίτσα δεν επέβαλε αυτολογοκρισία, θα ομολογούσε την αναισχυντία της. Απορώ πώς μπορώ να συγκρατώ τα δάκρυά μου τέτοιες ώρες! Ξαναεγέρθουτου σύντροφοι, να κάνουμε ένα προσκλητήριο πωλητικά νεκρών. Κι ας παιανίσει ένα τραγούδι του Μανώλη Μητσιά, του Αντώνη Ρέμου, του Μιχάλη Χατζηγιάννη, των παιδιών πουστηριξαν τον Αντώνη Σαμαρά (ο πρώτος κουμπάρος γαρ….). Πάει, δεν εκλέγονται και χάνονται οι Αννούλες (Διαμαντοπούλου και Νταλάρα, τζάμπα το ένα τέταρτο των συναυλιών του Γιώργου που πρόλαβε να γίνει). Πάνε η Τώνια Αντωνίου (καμία σχέση με τον Τόνι Αντονι ή με τον Χάρρυ Κλυνν), η Κατερίνα Μπατζελή, ο πολύς Παύλος Γερουλάνος, ο Παντελής Οικονόμου, την παπούτσισε και ο Χρήστος Παπουτσής. Πάει ο Γιάννης Ραγκούσης, ο συμπαθέστατος τη όψει Πέτρος Ευθυμίου, ο Γιώργος Κουτρουμάνης, η νεότατη χαμηλοσυνταξιούχος Μιλένα Αποστολάκη, ο ανειδίκευτος οδοντίατρος Δημήτρης Ρέππας, ο Χρήστος Πρωτόπαπας, ο ποιητής Τηλέμαχος Χυτήρης, η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου και η Ροδούλα Ζήση, ο Γρηγόρης Νιώτης (πού είσαι νιότη…), ο Νάσος Αλευράς και ο Γιάννης Διαμαντίδης, οι Θεσσαλονικείς Χρύσα Αράπογλου, Γιάννης Μαγκριώτης και Εύα Καϊλή (τέλος τα οφθαλμόλουτρα και οι Ξυνίδειες –πάει κι αυτός– καλτσοδέτες), ο Λέσβιος Νίκος Σηφουνάκης και ο Καστοριανός Φίλιππος Πετσάλνικος. Και να ‘ταν μόνο αυτοί οι ηρωικώς πεσόντες ανθυπολοχαγοί, ιππολοχαγοί και λοχαγοί του δικομματικού θιάσου… «Καρδιά μου πώς / καρδιά μου πώς αντέχεις» μέσα σ’ αυτό το θρήνο (three; No)…
Συγκινητική –τα δάκρυά μας συνεχίζουν να ρέουν σαν ποτάμι– η δήλωση Μπαρόζο ότι «η Κομισιόν θα αναλάβει δράση –χρησιμοποιώντας μάλιστα όλους τους διαθέσιμους μηχανισμούς– ώστε να ορίσει τι συνιστά ένα νεοναζιστικό κόμμα και να δει τις εθνικές νομοθεσίες πάνω σε αυτό το θέμα». Μάλιστα, ο ίδιος «τόνισε» ότι «η επιτροπή δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει όλους τους μηχανισμούς που διαθέτει για να δράσει εναντίον όλων εκείνων που προσβάλλουν το κοινοτικό δίκαιο και τη θεμελιώδη χάρτα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Πόσες συγκινήσεις να αντέξει κανείς και μάλιστα απανωτά; Μη σκεφτούμε και ότι η Μαρίκα Μητσοτάκη έφυγε πριν δει τον πωλητικό θάνατο της κόρης της (παραλείψαμε να μνημονεύσουμε τη Ντόρα στο παραπάνω προσκλητήριο, αλλά μάλλον δεν είναι η μόνη).
«Δεν θα επαναστατήσουν αν δεν αποκτήσουν συνείδηση και δεν θα αποκτήσουν συνείδηση αν δεν επαναστατήσουν» (George Orwell).
Κοκκινοσκουφίτσα
