Δύο χιλιάδες έντεκα και τζάμπα φασαρία
Αναζητείται έξοδος απ’ την προϊστορία…
Σαν σήμερα πριν από 93 χρόνια τελείωνε ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος, που σε σχέση με τον τρίτο –και πολύ μακρύτερο– που μαίνεται σήμερα (και μάλιστα σχεδόν άοπλα) μοιάζει με φιλικό Μπαρτσελόνα – Κεραυνού Τραχανοπλαγιάς…
Ηταν 11 Νοέμβρη του 1990 όταν έφευγε από τη ζωή ο Γιάννης Ρίτσος, όπως 11 του Νοέμβρη (1877) ήταν όταν οι ΗΠΑ έδιωχναν από τη ζωή τους Albert Parsons, August Spies, George Engel και Adolph Fischer για τα γεγονότα της πλατείας Heymarket του Σικάγο, παρά την παγκόσμια κατακραυγή. Στις 12 Νοέμβρη του 1873, η διαδήλωση φοιτητών που έγινε στα προπύλαια του πανεπιστημίου διαλύεται από το ιππικό και με τη χρήση –για πρώτη φορά– πυροσβεστικών αντλιών. Την ίδια μέρα του 1969, ο John Lennon αρνείται να παραλάβει μετάλλιο της βασίλισσας Ελισάβετ, διαμαρτυρόμενος για το Βιετνάμ. Την ίδια μέρα του 1977, ανακαλύπτεται ότι ανώτατοι υπάλληλοι της «Siemens» στη Θεσσαλονίκη έκαναν λαθραία εξαγωγή συναλλάγματος δισεκατομμυρίων μάρκων. Στις 14 Νοέμβρη του 1990, λήγει μετά από 28 μέρες η μεγαλύτερη εξέγερση φυλακισμένων στην Ελλάδα (Κορυδαλλός), ενώ στις 15 Νοέμβρη του 1922 εκτελούνται οι έξι «υπεύθυνοι» για την μικρασιατική καταστροφή (Γούναρης, Χατζηανέστης, Στράτος, Πρωτοπαπαδάκης, Μπαλτατζής, Θεοτόκης). Στις 16 Νοέμβρη του 1993 συλλαμβάνονται οι αμερικανοί πράκτορες Τζακ Καρλ Σλούαρ και Τσαρλς Φάντις στην οδό Μηθύμνης (πλατεία Αμερικής) έτοιμοι για προβοκάτσια, ενώ στις 17 Νοέμβρη του 1974 γίνονται οι πρώτες εκλογές μετά τη μεταπολίτευση. Πρώτη αναδεικνύεται η Νέα Δημοκρατία με ποσοστό 54,37% (219 από τις 300 έδρες) και ακολουθούν οι Ενωση Κέντρου με 20%, ΠαΣοΚ με 13% και Ενωμένη Αριστερά με 9,47%. Κλείνουμε την περιήγηση στο επετειολόγιο της βδομάδας με τη 17η Νοέμβρη του 1978, μέρα κατά την οποία τέσσερα κιβώτια με αρχεία των κομμουνιστών από τον εμφύλιο βρέθηκαν στο χωριό Μυροβλήτης των Ιωαννίνων.
«Η διαπαιδαγώγηση αποτελεί ένα από τα βασικά κεντρικά καθήκοντα για την ΚΝΕ, που απορρέει από τον ίδιο το χαρακτήρα της σαν επαναστατικής οργάνωσης της ελληνικής νεολαίας» («Τα καθήκοντα του καλού Κνίτη», 1977).
Πολύ ενδιαφέροντα όσα καταμαρτυρεί κατά του Λουκά Παπαδήμου ο πρώην αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Αναπτύξεως Παναγιώτης Γεννηματάς. Ο εξάδελφος του Γιώργου Γεννηματά θεωρεί ότι ο… υποψήφιος πρωθυπουργός πρέπει να περάσει από ανακριτική επιτροπή για να εξηγήσει τον ρόλο της Τραπέζης της Ελλάδος, όταν σε απόλυτη συμφωνία με τις κυβερνήσεις και επί μία δεκαετία προμήθευε με ψεύτικα στοιχεία τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, με το καθαγιασμένο άλλοθι της εισόδου της χώρας στη Νομισματική Ενωση (Ευρωζώνη). Μάλιστα χαρακτηρίζει τον Λουκά Παπαδήμο ως «ευνούχο του παλατιού», εννοώντας πως «είναι το ιδανικό πρόσωπο για να εκτελεί εντολές και για τον λόγο αυτό επελέγη». Και καταλήγει λέγοντας ότι ο Λουκάς Παπαδήμος «είναι από εκείνους τους δημόσιους λειτουργούς που είναι συνυπεύθυνοι για το σημερινό οικονομικό δράμα που ζει η χώρα». Ε, κατόπιν τούτων σ’ εμάς δεν πέφτει λόγος…
«Στην πορεία της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής αναπτύσσεται μια εργατική τάξη που από αγωγή, παράδοση και συνήθεια, αναγνωρίζει σαν αυτονόητους φυσικούς νόμους τις απαιτήσεις του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής. Η οργάνωση του διαμορφωμένου κεφαλαιοκρατικού προτσές παραγωγής σπάει κάθε αντίσταση, η διαρκής δημιουργία ενός σχετικού υπερπληθυσμού κρατάει σε μια τροχιά που ανταποκρίνεται στις ανάγκες αξιοποίησης του κεφαλαίου το νόμο της προσφοράς και της ζήτησης εργασίας, επομένως και το μισθό εργασίας, ο βουβός εξαναγκασμός των οικονομικών σχέσεων επισφραγίζει την κυριαρχία του κεφαλαιοκράτη πάνω στον εργάτη. Είναι αλήθεια πως εξακολουθεί να χρησιμοποιείται εξωοικονομική, άμεση βία, μόνο όμως σαν εξαίρεση. Για τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων ο εργάτης μπορεί ν’ αφεθεί στην επενέργεια των “φυσικών νόμων της παραγωγής”, δηλαδή στην εξάρτησή του από το κεφάλαιο, εξάρτηση που ξεπηδάει από τους ίδιους τους όρους της παραγωγής που την εγγυούνται και τη διαιωνίζουν» (Karl Marx).
Είναι τόσο ραγδαίες οι πολιτικές εξελίξεις, που η στήλη δεν διακινδυνεύει καμία πρόβλεψη. Αλλωστε –το ξαναείπαμε– πίσω απ’ όλα αυτά δεν υπάρχει απολύτως τίποτε που να ενδιαφέρει κατ’ ουσία την εργατική τάξη και ο νοών… ανοήτω.
«Πόσοι δρόμοι, πόσα σπίτια, πόσοι άνθρωποι! Πόσα θαυμάσια πράγματα έχει να δει κανείς! Παλάτια για τους πλούσιους, καλύβες για τους φτωχούς! Αυτοκίνητα που κατεβαίνουν τους λιθόστρωτους δρόμους, πω πω, τόσο γρήγορα, τόσο δυνατά! Πρόσεχε! Είναι ένας καινούργιος κόσμος. Αλλά ζει σύμφωνα μ’ ένα παλιό κανόνα: “Θα κερδίζεις το ψωμί σου με τον ιδρώτα του προσώπου σου. Εγώ, όμως, θα σου τρώω το μισό”» (Robert Zaller – «Μαγιακόφσκι»).
Κοκκινοσκουφίτσα
