Δύο χιλιάδες έντεκα και τζάμπα φασαρία
Αναζητείται έξοδος απ’ την προϊστορία…
Την παπουτσίσαμε μ’ αυτές τις θερμοκρασίες και με τις διακοπές απαγορευμένες λόγω κρίσης. Τι γελάτε ρε, δε λέω για μας που τη βγάζουμε φτηνά κι όμορφα ή έστω δεν τρελαινόμαστε. Για τα ρεμάλια και τα καθ’ άρματα καθάρματα της κρίσης λέω που δεν θα τολμούν να εμφανιστούν σε παραλία, για ευνόητους λόγους…
Δεν ξέρουμε αν το ζήτημα έχει να κάνει με μονοδιάστατες αντιλήψεις, με πεποιθήσεις περί… μη ισότητας των φύλων ή απλά ο συντάκτης των δελτίων αναγγελίας συνεδριάσεων δημοτικών συμβουλίων και επιτροπών δεν γνωρίζει επαρκώς την ελληνική, αλλά εκείνο το «εισηγητής» ακολουθούμενο από θηλυκά ονόματα, άλλοτε βγάζει γέλιο κι άλλοτε προβληματίζει.
Χρόνια τώρα το κάνει κάποιος περιφερειακός δήμος και φυσικά δεν είναι ο μόνος. Υπάρχει και η λέξη «εισηγήτρια» κύριε συντάκτη ή –ακόμα χειρότερα– κυρία συντάκτρια… Αλλά, θα μου πείτε τι ψάχνεις να βρεις; Εδώ ακού-με συχνότατα γυναίκα να λέει ότι είναι… ιδιωτικός ή δημόσιος (και όχι ιδιωτική ή δημόσια) υπάλληλος. Μπάχαλο…
Σώώώώπα! Κατά 36,6% μειώθηκαν τα θανατηφόρα εργατικά δυστυχήματα κατά το πρώτο πεντάμηνο του 2011 σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2010, αναφέρει η έκθεση πεπραγμένων (γιατί γελάτε με το «πεπραγμένων» ρε;) της Τεχνικής και Υγειονομικής Επιθεώρησης του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας. Και το λέει σα να έπιασε ξαφνικά «κόψιμο» τους καπιταλιστές, το πωλητικό προσωπικό τους και τους παρατρεχάμενους και παίρνουν μέτρα ασφαλείας ή ελέγχουν, σα να πρόκειται για δικό τους επίτευγμα. Ολοι ξέρουμε όμως τι συμβαίνει στη χώρα των χαλκείων, στη φαιδρή αποικία των παπαγάλων και του Γκαιμπελικού «πες, πες, κάτι θα μείνει». Και λίγο μειώθηκαν ωρέ καλόπαιδα, με την οικοδομή νεκρή, με τόσους απολυμένους, τόσα λουκέτα και τόσο λίγους εργάτες να εργάζονται πια…
«Αλλάζει η κριτική των όπλων. / Χρόνια πέρασαν, χρόνια θα περάσουν / κι οι ψυχές των συντρόφων εδώ θα γυρνούν / στο μαύρο αίμα / καθώς η απάντηση δεν έρχεται, εκκρεμεί. / Ανατρέπεται το ερώτημα, παραμένει το αίτημα. / Ποιος καρπώνεται την ψυχή και το αίμα των άλλων; / Ανερμήνευτος ο καιρός αυτοαναλώνεται (Πρόδρομος Μάρκογλου – «Η απάντηση εκκρεμεί, παραμένει το αίτημα»).
Δεν είναι κακό να έχουμε το νου μας. Η νοσηρή κατάσταση στην υγεία είναι γνωστή (είδατε τι κομψές εκφράσεις χρησιμοποιούμε; «Νοσηρή κατάσταση» για το μπουρδέλο, ευπρεπή και κόσμια πράγματα), οι καιροί πονηροί και η είδηση ίσως φέρει… οσμές και καπνούς, πάντως εμείς την κρατάμε για παν ενδεχόμενο: Πυρκαγιά εκδηλώθηκε στο λογιστήριο του «Ιπποκράτειου» νοσοκομείου στη Θεσσαλονίκη γύρω στις τρεις και μισή τα ξημερώματα της Τρίτης. Από την πυρκαγιά κάηκαν έγγραφα, χαρτική ύλη και καλώδια ενώ δεν κινδύνευσαν ανθρώπινες ζωές…
Επειδή μας έχουν spa shit αρχή δια με τα περί το ήθος και την ακεραιότητα του Ιωάννη Καποδίστρια mails, ξανα-μανα-φωτίζουμε την αθέατη για τους ανιστόρητους πλευρά του «φεγγαριού». Ο monsieur Καποδίστριας είναι εκείνος που σε επίσκεψή του στην Ακρόπολη είπε ότι είδε εκεί «μόνο σωρόν πετρών συνήθων, που μόνο φαντασία ανθρώπων εξημμένων ηδύνατο να αποδώσει σπουδαιότητα τινά εις τα πράγματα εκείνα» (θα ήταν του δόγματος Giorgakis μάλλον…). Και βέβαια, ας μην ξεχνάμε ότι τον έβριζε ο Εμμανουήλ Ροΐδης, οι Υδραίοι («διώξαμε τον έναν τύραννο και μας κυρίευσε ο άλλος»), οι πρωτεργάτες της επανάστασης, αλλά και φτωχοί και πλούσιοι απ’ όλη την επαναστατημένη Ελλάδα. Μήπως δεν γράφηκε ότι ο Καποδίστριας ανέστειλε το σύνταγμα της Τροιζήνας και κυβέρνησε δικτατορικά; Μήπως δεν βοούσε όλη η Ευρώπη για τα ληστρικά δάνεια; Η αγγλική κυβέρνηση για διακόσιες πενήντα χιλιάδες χρέωσε την Ελλάδα με οχτακόσιες, κάνοντας να ωχριούν ακόμα και οι σημερινοί τραπεζικοί και μη ληστές-τοκογλύφοι. Και βέβαια, ως πρώτος διδάξας (εντάξει, είναι κι ο Μακρυγιάννης που κάποια στιγμή θα κάνουμε μια μνεία και σ’ αυτή την… ηρωική μορφή), ο Καποδίστριας χορήγησε ανώτερα αξιώματα στους συγγενείς του, ενώ ο αδερφός του Αυγουστίνος, έγινε αρχιστράτηγος χωρίς να είναι καν στρατιώτης!… Με λίγα λόγια: σταματήστε να περιφέρετε αυτή την περί Καποδίστρια μ’ άλλα Κ.Υ.Α. με mails, μην τρελαθούμε εντελώς, δηλαδή…
Φωτιά φέτος η τιμή σε μπανγκαλόου, φωτιά και το να μείνεις πίσω και ν’ ακούς τον πάνγκαλοου!… Αλήθεια κυρ-Αλέκο, τώρα πια δεν σε παίρνουν τηλέφωνο; Τίποτα; Εντάξει, έκανες το σωστό έστω και μετά από νουθεσίες, αλλά ούτε ένα ευχαριστώ έστω…
Κοκκινοσκουφίτσα
