Δύο χιλιάδες έντεκα και τζάμπα φασαρία
Αναζητείται έξοδος απ’ την προϊστορία…
Πρότυπο ο νέος υφυπουργός Εσωτερικών Κουκουλόπουλος. Αυτό είναι όνομα για πολιτικό, ειδικά στις μέρες μας. Και το μικρό του (Πάρεις) δεν πάει πίσω…
Αυτή τη φορά τα «Αντικυνωνικά» δεν θα μπορούσαν παρά να αφιερωθούν στο μέγα αντικυνωνικό, ιστορικό γεγονός του ανασχηματισμού. Σεβόμενα την ανάγκη για εξημέρωση, όπως αυτή καθιερώθηκε από τους εξωνημένους τσαρλατάνους που –προσοχή!– δεν είναι κονδυλοφόροι αφού ούτε πώς να τον πιάσουν (τον κονδυλοφόρο) δεν ξέρουν πια.
«Καθισμένη η δημοκρατία / πάνω σε τριακόσια σκαμνιά / πίνοντας τριακόσιους καφέδες / και άλλα τόσα τσιγάρα / ξύνει τον κώλο της ηδονικά / με τρεις χιλιάδες νύχια» (Αργύρης Μαρνέρος).
Λίγο πριν το θερινό ηλιοστάσιο ο Giorgakis, γεννημένος λίγο μετά απ’ αυτό και συγκεκριμένα την ημέρα του αγίου Μνημονίου (χριστιανοί και άπιστοι μπορούν να το επιβεβαιώσουν εδώ: https://www.pigizois.net/sinaxa-ristis/06/16_06.htm), έκανε την μεγάλη κωλοτούμπα. Ητις –μετά τα τσαλίμια– τον επανέφερε κραταιό στη θέση του, να αναδιανέμει οφίκια.
Με οδύνη και σπαραγμό ψυχής αποχαιρετίσαμε μια πλειάδα λαμπρών στελεχών του σοσιαληστρικού νεοφιλελευθερισμού (το νι με πι): Λούκα Κατσέλη, Δημήτρης Δρούτσας, Τίνα Μπιρμπίλη, Θεοδώρα Τζάκρη, Γιώργος Ντόλιος, Παναγιώτης Ρήγας, Γιάννης Διαμαντίδης, Ελπίδα Τσουρή, Γιάννης Πανάρετος, Σπύρος Βού-γιας, Μιλένα Αποστολάκη, Αννα Νταλάρα, Τηλέμαχος Χυτήρης, Θάνος Μωραΐτης και Βασίλης Κεγκέρογλου. Ισως μας πείτε σεξιστές ή ό,τι άλλο, αλλά η στήλη ομολογεί ότι η γυναικεία αλληλεγγύη την κάνει να θρηνεί για την απώλεια των έξι λαμπρών γυναικών και ίσως λίγο περισσότερο για την Αννούλα που της είχε αδυναμία. Και να χαίρεται τόσο με την απομάκρυνση του Γιάννη Πανάρετου από το παρά των τριών χαρίτων θηλυκρατούμενο υπουργείο Παιδιάς (για τους ίδιους λόγους), όσο και μ’ αυτές του Τηλέμαχου Χυτήρη (από φθόνο προς το δυσθεώρητο ποιητικό ύψος του) και του Σπύρου Βούγια (για τον ίδιο λόγο. Ωστόσο, παρά τον δεδηλωμένο φθόνο μας, είχαμε κάνει εκτενές αφιέρωμα στην εκπληκτική ποιητική-γηπεδική συλλογή του).
Πανηγυρίζουμε που τα υπουργεία Πολτού και Προπό δεν άλλαξαν όνομα κι έτσι δεν κινδυνεύουμε με μείωση μισθού λόγω μειωμένης αποδοτικότητας. Ωστόσο λυπόμαστε για την κατάργηση του ΥπΕσΑΗΔια (υπουργείου Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης). Εμεινε μόνο το Εσωτερικών, αλλά ουδέν κακό αμπιγιέζ καλού που λέει και η περιστοιχισμένη από αλήτες λαίδη. Κι έτσι συστάθηκε το ΔιοΜΗΔι (Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης), καθ’ όσον ένα μύδι κι άλλο μύδι κάνανε το ΔιοΜΗΔι, αφού η αρχή των μειδιαμάτων έγινε με τον Αρχιμύδη. Με προϊστάμενο στο υπουργείο ΔιοΜΗΔι τον Δημήτρη Ρέππα που έκανε αμοιβαία μετάθεση με τον Γιάννη Ραγκούση. Καλό είναι να γίνονται τέτοια, γιατί ομολογού-με ότι τον Αρκάδα τον είχαμε ξεχάσει, χαμένο στην παραγωγική απραξία του. Τον δε Ραγκούση καθόλου, που άλλωστε η μετακίνησή του σ’ ένα τέτοιο υπουργείο (οι υποψιασμένοι αναγνώστες καταλαβαίνουν τι εννοώ) δείχνει ότι η νέα κυβέρνηση διαπνέεται από το δόγμα «ό,τι προλάβουμε» και καταδεικνύει ότι «οι μέρες της αφθονίας της είναι μετρημένες»)…
Με εμφανή συγκίνηση υποδεχόμαστε και τον πρώτο άνευ αντικειμένου υπουργό! Ο λόγος για τον Γιώργο Κουτρουμάνη στο υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, υποβοηθούμενο στο βαρύ έργο του από τον Γιάννη Κουτσούκο. Θυμίζει το γνωστό ανέκδοτο: – Τι δουλειά κάνεις; – Βοηθάω τον πατέρα μου. – Και τι δουλειά κάνει εκείνος; – Είναι συνταξιούχος…
Θα επανέλθουμε, γιατί η διασκέδαση ελλείπει στη σκληρή εποχή μας…
«Το εργατικό κίνημα του 1900 ή και του 1936 δε συντρίφτηκε από τη φασιστική καταστολή ούτε εξαγοράστηκε με τρανζίστορς και ψυγεία: κατέστρεψε τον ίδιο του τον εαυτό σα δύναμη αλλαγής, γιατί επιδίωξε τη διατήρηση της προλεταριακής συνθήκης αντί να στοχεύσει στην υπέρβασή της. Στην καλύτερη περίπτωση εξασφάλισε μια καλύτερη ζωή για τον κόσμο του μόχθου. Στη χειρότερη, τον οδήγησε σε παγκόσμιους πολέμους. Ολα αυτά ανήκουν πια στο παρελθόν και η επιτυχία ταινιών που αναφέρονται στην εργατική κουλτούρα είναι ένα σίγουρο σημάδι ότι περνάει από την πραγματικότητα στις αναμνήσεις και στα μουσεία. Οι σταλινικοί έχουν γίνει σοσιαλδημοκράτες και οι σοσιαλδημοκράτες κεντροαριστεροί. Ολοι πηγαίνουν προς τα δεξιά και σε λίγο οι τροτσκιστές θα αυτοαποκαλούνται ριζοσπάστες δημοκράτες. Ο άλλοτε επαναστατικός χώρος έχει βυθιστεί στην αδυναμία και τη νοσταλγία. Οσο για εμάς, δεν θα αισθανθούμε άσχημα ούτε στιγμή για την εποχή που αποκαλούσαν τον Mπρέζνιεφ κομμουνιστή και που χιλιάδες νέοι κατέβαιναν στους δρόμους τραγουδώντας τη Διεθνή, ενώ στην ουσία υποστήριζαν ομάδες που προσπαθούσαν να γίνουν η άκρα αριστερά της αριστεράς» (Jules Dauvet).
Κοκκινοσκουφίτσα
