να παραμένει άτρωτος ο καπιταλισμός…
Ιεφκαριστούμε Μπατζελή, ιεφκαριστούμε Ελλάντα, που αναπτέρωσες τις ελπίδες μας: «Το πανελλαδικό συντονιστικό είναι αχταρμάς που αγγίζει τα όρια του αναρχοσυνδικαλισμού» είπε η σούπερ Κατερίνα, αναφερόμενη στους αγρότες. Γουάου! Είχα ακούσει για κόκκινα και γαλάζια τρακτέρ, αλλά για αναρχοσυνδικαλισμό ακούω πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια. Μάγκες, προβλέπω να γίνεται Σικάγο, με τους πρωταίτιους των κινητοποιήσεων να την πληρώνουν για την πλατεία Haymarket στην οποία θα μετεξελιχθούν τα μπλόκα.
«Η φράσις “άντε γαμήσου” αποτελεί γλωσσολογικώς συνδυασμόν του επιφωνήματος άντε (εκ του άγω = φέρω, οδηγώ, άγετε, άετε, άϊτε, άϊντε, άντε), και την προστακτικήν του ρήματος γαμέω-ώ (= νυμφεύομαι, και μεταγενεστέρως = κάνω σέξ). Το “άντε γαμήσου” αποτελεί σήμερον συχνοτάτην βαρείαν ύβριν των λεξιπενικών νεοελλήνων, συμπληρουμένη πλειστάκις διά της λέξεως “ρε μαλάκα”, ή “μωρή”. Ως προς την εννοιολογικήν της υπόστασιν ισχύουν τα εξής: Εάν η ύβρις “άντε γαμήσου” απευθύνεται προν άνδραν, ενέχει κυριολεκτικώς την έννοιαν της παραπομπής αυτού προς πρωκτικήν συνουσίαν, δηλαδή ο υβρίζων παραπέμπει τον αντίπαλον συνομιλητήν προς ομοφυλοφιλικήν πράξιν, συνεπώς η ύβρις εμπεριέχει στοιχεία λίαν αρνητικής τοποθετήσεως του ομιλητού επί της ομοφυλοφιλίας και σαφώς προσβάλει τον αποδέκτην ως αμφισβητούσα τον ερωτικόν του προσανατολισμόν. Η φράσις δηλαδή ταυτίζεται εννοιολογικώς με το “είσαι πούστης ρε!”. Μεταφορικώς όμως, μολονότι βαρεία, η ύβρις έχει ατονήσει συν τω χρόνω, με αποτέλεσμα σήμερον να σημαίνει απλώς “άει παράτα μας ρε”, “άσε μας ήσυχους”, δηλαδή κατέστη πλέον soft ή light! Αντιθέτως, εάν η ύβρις “άντε γαμήσου” εκστομίζεται προς γυναίκαν –σχετικώς ασύνηθες– εμπεριέχει το μήνυμα της παραπομπής της κυρίας προς “θεραπευτικήν” ετεροφυλοφυλικήν συνουσίαν. Αυτό αυτοδικαίως ερμηνεύεται ως άποψις του ομιλητού περί πεοπενίας της κυρίας (πεοπενική κυρία = ερωτικώς εστερημένη). Δηλαδή η ύβρις “άντε γαμήσου” απλώς διατυπούμενη σημαίνει “άντε κυρία μου να κάνεις έρωτα μπας και ηρεμήσεις και βάλεις μυαλό”. Αυτό καθομολογεί το γεγονός ότι εν τοις λαϊκοίς στρώμασι κυριαρχεί η άποψις ότι διά πάσαν νευρωσικήν ή ψυχοπαθολογικήν κακοδαιμονίαν των Ελληνίδων πταίει πάντα η έλλειψις ερωτικών επαφών (σεξ)». Απόσπασμα από το βιβλίο «Η ψυχολογία των ύβρεων και των ιδιωματισμών» του Δρ. Χαράλαμπου Γκούβα, εκδόσεις Ιδρύματος «Μουσείο Τεχνών και Επιστημών Πρέβεζας», έτος 2002.
Πάντως, η Κοκκινοσκουφίτσα συμφωνεί απόλυτα –και ως πονηρή αλλά και ως διασωθείσα παρ’ άλλων– ότι η σούπερ Κατερίνα έχει δίκιο όταν δηλώνει «πρέπει να τελειώνουμε με την αντίληψη ότι οι αγρότες θα ζουν από τις επιδοτήσεις». Σαφέστατα! Από τις επιδοτήσεις –τόσο της στριμωγμένης σαν κατσαρίδα στη γωνία εργατικής τάξης, όσο και των αφεντών της κυρίας– θα ζει μόνο το πολιτικό προσωπικό, πάει και τελείωσε.
«Μάλιστα, έλεγα ότι ακόμη και αν δεν κάνω ταινία για τον εμφύλιο, εγώ το χρέος μου σαν πολίτης το έκανα. Διέθεσα τέσσερα-πέντε χρόνια διαβάζοντας και ψάχνοντας». Μετά την παραπάνω συγκλονιστική δήλωση Παντελή Βούλγαρη στα ΜΜΕ της Ξάνθης, η Κοκκινοσκουφίτσα αισθάνεται δικαιωμένη. Ας την φορολογούν βαρέως, ας την απολύουν, ας μην πάρει ποτέ σύνταξη, ας μην έχει να φάει, ας την κυνηγούν, ας την πηδάνε, ας την κάνουν ό,τι θέλουν. Εκείνη το χρέος της το έκανε, διαβάζοντας και ψάχνοντας, μάλιστα όχι μόνο τέσσερα-πέντε χρόνια. Σύντροφοι που διαβάζετε, χαρείτε και αγαλλιάστε για την περαιτέρω απενοχοποίηση. Ούρα!
…‘ντάξει, ο Καλλικράτης έκανε τα μακρά τείχη, ο Hertz τα βραχέα κύματα, αλλά δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο ως προσωνύμιο της διοικητικής μεταρρύθμισης; Βέβαια, ζητώ ταπεινά συγνώμη πολυχρονεμένε πασά μου, που με τα βρώμικα προλεταριακά πόδια μου πατώ στα πολυτελή εξουσιαστικά χωράφια. Αυτά τα γαλάζια σημάδια στον τοίχο μπορεί να ‘ναι κι από αίμα. Αλλά, αφού πρόκειται για μεταρρύθμιση, ας τη λέγαμε «Λούθηρος». Λούθερ ολούθε. Ας τη λέγαμε Ερατοσθένης, να μας παραπέμπει και σε κόσκινο ή Κερατοσθένης, το κέρατό μου! Ομως, το ότι από τον Καποδίστρια πήγαμε στον Καλλικράτη είναι υποδηλωτικό μιας θεαματικής οπισθοδρόμησης. Και βέβαια, όχι μόνο ως προς τον ιστορικό χρόνο. Ας τη βάφτιζαν «2010: Η Οδύσσεια της αυτοδιοίκησης» ή «των Ελλήνων οι κυνότητες φτιάχνουν άλλο γάλα αξία» που λέει κι ο Αθηνιόνιος 2004. Ωστόσο, υποθέτω ότι οι επαΐοντες θα σκέφτηκαν: ποιο μοντελάκι μου ταιριάζει καλύτερα; Σίγουρα αυτό το μίνι με τους μισούς δήμους. Και πώς να το πω; Ικτίνος ή κτήνος; Δίας ή the ass; Δράκοντα ή δρα κοντά; Θα το πω Καλλικράτη, κάλοι-κράτη άλλωστε ορίζουν τον κόσμο…
Και πάλι συγνώμη…
Κοκκινοσκουφίτσα
kokinoskoufitsa@eksegersi.gr
