Δύο χιλιάδες δεκαεννιά
πού είσαι, της ανατροπής γενιά;
Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι την προσεχή Πέμπτη ο πολυχρονεμένος σουλτάνος κλείνει τα 65 χρόνια του. Ωστόσο, προηγείται η Τετάρτη και τα 65α –επίσης- γενέθλια του Γρηγόρη Ψαριανού (με το συμπάθιο).
Τι κι αν δεν έχεις πια μισθό, ζωή, σθένος και μέλλον
έχεις θρησκεία και πατρίς, έχεις και οικογένεια
κι έναν καινούργιο φοίνικα βγαλμένο απ' τις στάχτες
που δεν μπορείς ούτε και θες ξανά πια να τον θάψεις.
Καμία έκπληξη. Φασιστικά κατακάθια και ναζί, από κοντά και πλανημένοι και μη νοικοκυραίοι, συντηρητικοί και άβουλοι παλαμακιστές των δυναστών τους, όλα τα σκοτεινά πλάσματα της φορμόλης, πάντα εχθρεύονταν ό,τι ζει και κινείται ό,τι διαταράσσει τους ασάλευτους βιότοπους.
«Κλούβες, κλουβιά και κλούβια ιδανικά»…
Φεύγουν τ' αποδημητικά να μην τα βρει χειμώνας
και πίσω μένει μοναχή θλιμμένη η περιστέρα
εκείνη που 'κλαιγε κρυφά στα μέσα κάθε Ιούλη.
Μένει χωρίς εξωτικά ταξίδια και εξόδους
χωρίς τα φλας ν' αστράφτουνε στα προσεγμένα ρούχα
σε μια μονάχα διαδρομή: πολυτεχνείο-σπίτι.
Και θλίβονται οι έμορφες, πρότυπο που την είχαν
και λάμπουν οι χαιρέκακες οι γαλανές οι κάργιες.
Δεν είναι μόνο η λαϊκή μούσα που μας θυμίζει ότι οι μεγάλες αγάπες δεν ξεχνιούνται – κι αν συμβεί είναι για λίγο και εξαιτίας του πόνου του (από)χωρισμού. Αρκεσε εκείνο το «τσεο» της Κατερίνας Νοτοπούλου για να μας κάνει κομμάτια (μαζί και όλο το διαδίκτυο που ακόμη γλεντάει).
Μπορεί να ασχολούμαστε συνέχεια με τη Νίκη
που πάσχει από συμπλέγματα και διαρκώς μοστράρει
μα πάντα περιμένουμε να βγει η Δομινίκη
με φόρα στο προσκήνιο και τη ρεβάνς να πάρει.
Πίσω στις παλιές αγάπες (τι λέτε ρε Πυξ Λαξ, γιατί να μη μιλάμε γι' αυτές;). Γιατί δεν είναι μόνο η Κατερίνα. Είναι κι εκείνη η μεγάλη πίκρα μακριά από τον Αλέξη και σύμπαντες τους συν αυτώ. Και μιας και είπαμε Αλέξη, έχουμε να του προτείνουμε ονόματα αφού οραματίζεται (πάντα οραματιζόταν κάτι) αλλαγή ονόματος του ΣυΡιζΑ. Ας πούμε, Νέξους. Και βαρβαριστί -μιας και είναι μπλεγμένοι σε πολλά- και ελληνιστί (Νέοι ΕΞΟΥΣιοφρενείς). Μπορεί και Π.Α.Σ.Ο.Κ. για τους γνωστούς λόγους: Πρώην Αριστεροί, Σήμερα Οπου Κάτσει. Τέλος (για την ώρα) προτείνουμε και το ευπρεπέστερο ΛΑΚΕΣ (Λαϊκός Κεντροαριστερός Συνασπισμός).
Γεια σου ρε Μάκη γίγαντα της αγροτιάς κεφάλι
κι αν αγνοείς τη διαφορά μήλου με πορτοκάλι
ξέρεις καλά του τσεκουριού τη χρήση, ξέρεις κι άλλα
μα μην ξεχνάς δυο τρόφιμα: το μέλι και το γάλα…
«Σε ορισμένες τοιχογραφίες του Αγίου Ορους απεικονίζονται μαζί με τους αγίους και τους αγγέλους διάφοροι φιλόσοφοι, ο Αριστοτέλης, ο Πλάτων, ο Σωκράτης, ο Πυθαγόρας. Ολοι φορούν στέμμα, έχουν μακριές γενειάδες και είναι ντυμένοι σαν Βυζαντινοί πρίγκιπες. Βαστούν ο καθένας τους έναν πάπυρο όπου είναι γραμμένη μια πλασματική φράση που διακηρύσσει, για παράδειγμα, την τρισυπόστατη φύση του Θεού. Είναι γνωστό ότι η Εκκλησία επιδίωξε να προσεταιριστεί τους αρχαίους σοφούς, αυτούς τουλάχιστον που δεν κατάφερε να θάψει, παραποιώντας τη σκέψη τους. Αυτό άλλωστε δεν διδάσκονται οι μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ότι η αρχαιότητα παρέδωσε τη σκυτάλη του πολιτισμού στο Βυζάντιο; Ο χριστιανισμός, αγαπητέ μου φίλε, δεν συνεχίζει την αρχαιότητα, απλά την ακολουθεί όπως η νύχτα ακολουθεί τη μέρα. Η θεολογία αναιρεί τη φιλοσοφία. Η πρώτη απαντά σε όλα, ενώ η δεύτερη ξέρει κυρίως να ρωτά» (Βασίλης Αλεξάκης – «Μ.Χ.»).
Οπως η Οκτωβριανή έγινε το Νοέμβρη
Ετσι κι η επανάσταση του σήμερα θα γίνει
Την τριακοστή τη δεύτερη, δέκατου τρίτου μήνα.
Το λένε αηδόνια λίγο πριν κι εκείνα να σωπάσουν.
Κοκκινοσκουφίτσα
