Τα εβδομήντα χρόνια του κλείνει σήμερα ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ (δεν γράφουμε πώς ερμηνεύεται το «con» γαλλιστί για να μην κατηγορηθούμε για σεξισμό ή ύβρεις), γνωστός και από την επεξεργασία και μετεξέλιξη του γαλλικού Μάη σε my. Γενέθλια και για τον Αμπντουλάχ Οτζαλάν που κλείνει τα 67, αλλά αυτό που επισκιάζει αυτή τη βδομάδα είναι τα γενέθλια του 49χρονου πλέον, αναντικατάστατου και αλησμόνητου Ευριπίδη Στυλιανίδη.
«Οταν κανείς “νίπτει τας χείρας του” σε μια σύγκρουση μεταξύ ισχυρών και αδύνατων, δεν σημαίνει ότι μένει ουδέτερος. Σημαίνει ότι παίρνει το μέρος των ισχυρών» (Paulo Freire).
Μετά το χαμένο αναφορικό «που» και τη σιωπηρή πλην… πάνδημη αντικατάστασή του από το «οποίο», έχουμε άλλες δύο –και όχι μία όπως είχαμε προαναγγείλει βιαστικά σε προηγούμενο φύλλο- περιπτώσεις μεταστατικού γλωσσικού καρκίνου που πλήττει την κοινωνία και ακρωτηριάζει γλώσσα, νου και επικοινωνία. Το ένα ραγδαία επαναλαμβανόμενο φαινόμενο είναι αυτό του αρνητικού μορίου «δεν». Πάει κι αυτό! Ολο και σπανίζει το «δεν», που τσεκουρώνεται άκριτα κι έγινε πια «δε». Μία μόδα που παρατηρούμε ότι εξαπλώνεται ταχύτερα στους χώρους των «γραμματιζούμενων» (τρομάρα τους) και των ασχολούμενων με την πολιτική, ιδίως δε στον χώρο της αριστεράς! Μάλιστα, μέσα στην τραγική σπουδή κάποιων να ευθυγραμμιστούν με τη… νέα καθομιλούμενη, είδαμε ακόμη και το αξεπέραστο «δε αντιμετωπίζεται»(!) στην ερώτηση των βουλευτών του ΚΚΕ Ελένης Γερασιμίδου και Σάκη Βαρδαλή για το κλείσιμο της καρδιολογικής κλινικής του νοσοκομείου Ξάνθης! Και πάμπολλα άλλα, που σίγουρα θα τα είδατε κι εσείς…
Οσο για την τρίτη περίπτωση (οργιαστική, που προσλαμβάνει μορφή χιονοστιβάδας σε κάθε κείμενο πια), είναι η γνωστή με το σύμβολο «&» που αντικαθιστά και… επισήμως τον συμπλεκτικό σύνδεσμο «και». Βαριούνται να πατήσουν τρία πλήκτρα και πατάνε ένα (εκείνοι που σε πολιτικές μπροσούρες ζυγίζουν κάθε λέξη!) ή είναι απλώς -συνελόντι ειπείν- μαλάκες; Οπως και να ‘χει, αυτές οι τρεις… μοδάτες μορφές λαίλαπας («οποίο», «δε» και «&») αποδεκατίζουν ακόμη περισσότερο τη γλώσσα και την πνέουσα –έτσι κι αλλιώς- τα λοίσθια επικοινωνία, σε κάθε κοινωνικοπολιτική έκφανση. Παρατηρήστε..
«Ναι, είναι συχνά παρά τη θέλησή του που ένα ελεύθερο πνεύμα σήμερα θα καταφύγει στην ειρωνεία. Τι ευχάριστο να βρει κανείς σε αυτό τον φλεγόμενο κόσμο; Αλλά η αξία του ανθρώπου είναι να ορθώνει το ανάστημά του, απέναντι σε όλα όσα θέλουν να τον εκμηδενίσουν» (Albert Camus).
– Τάσο, στους κάμπους σκίζουνε ρούχα, μαλλιά μαδούνε
χτυπιούνται κι ολοφύρονται μιλιούνια τα κοράσια.
Ασε το ματς, σύρε να ιδείς, σύρε για να σπαράξεις
που τέτοιο θρήνο μαζικό δεν ξαναείδε η πλάση.
Τάσο γ@μώ τη μπάλα σου και το πρωτάθλημά σου
για κοίτα με, για άκου με, ε, κάφρε, σου μιλάω!
– Τι θες μωρή υστερικιά; Γιατί μου σπας τα νεύρα;
Θαρρείς δεν ξέρω; Δεν γρικώ τι έχουνε και κλαίνε
όλες αυτές οι παρλιακές, οι στραβογ@μημένες
που άλλοτε δεν έβλεπαν ειδήσεις και talk shows
και τώρα γίνανε εξπέρ και οικονομολόγες;
– Τάσο, πάει, τον χάσαμε. Του τα ‘φραξε ο Αλέξης
το στόμα, το χαμόγελο, τους ακκισμούς, τη χάρη.
Πού πήγαν κείνα τα κασκόλ, πού ‘ναι τα σπορ σακάκια
κι η τσάκιση μ’ ακρίβεια από τα ξένα χέρια
μιας κι η κυρά του φυσικά δεν πιάνεται με τέτοια.
– Σώπα ρε Γκόλφω, Hesse μας και μη πολυδακρύζεις.
Ο Μπαρουφάκης θα χαθεί όντας ο κόσμος λείψει.
«Οταν γράφεις και μιλάς, πρέπει πάντα να σκέφτεσαι τον απλό εργάτη που πρέπει να σε καταλάβει, να πιστέψει στο κάλεσμά σου και να σε ακολουθήσει με προθυμία. Πρέπει να σκέφτεσαι για ποιον γράφεις και σε ποιον μιλάς (Giorgi Dimitrov – «Ο φασισμός»).
Κοκκινοσκουφίτσα
