δεν έχει τέλος η ύπνωση;
Οι κατρουγκαλισμοί έχουν και συνέπειες. Ιδίως όταν εμπλέκονται σε «ημέρες αθλητισμού» και άλλες τινές διοργανώσεις πρεσβειών χωρών όπως το Κατάρ. Καμιά φορά παρεμβαίνει κάτι σαν «δίκης οφθαλμός ος τα πανθ' ορά», σε πετάει κάτω με πάταγο και σου κουνάει αυστηρά κάποιο δάχτυλο ενάντια στο μπάντμιντον και άλλες τέτοιες… μαρξιστικές δραστηριότητες.
Φέτος μαύρη σαρακοστή, μαύρο το καρναβάλι
μόνος του ο Τζερόνιμο καλείται να τη βγάλει
αφού ο παλιός ο μασκαράς την έκανε και πάει
κι ο νέος τα σαρακοστιανά δεν θα πάει να φάει.
«Ηταν δίκαιο, έγινε πράξη» ο ένας, «το είπαμε, το κάναμε» ο άλλος. Εμφανείς οι διαφορές Αλέξη και Κούλη, «αριστεράς» και δεξιάς. Και στη μέση εμφανέστερη η αφόρητη κενότητα των image makers και των συμβουλατόρων, που η φαντασία τους απλώνεται όσο μια ξεραμένη γλάστρα με απότιστο βασιλικό. Με τη διαφ(θ)ορά ότι οι ίδιοι είναι καλοποτισμένοι.
Οποιος στη θάλασσα ουρεί, το βρίσκει στο αλάτι
κι αν οι φτωχοί δεν σηκωθούν, τους τρώνε οι χορτάτοι.
Δεν είναι δική μας ανακάλυψη αλλά… συνοικέσιο. Που όμως συνοδεύτηκε από κεραυνοβόλο έρωτα! Και απέδειξε ότι εκτός από τον δαίμονα του τυπογραφείου, υπάρχει και ο θεός της ύλης (ποιος υλισμός ρε;) που δεν αφήνει μια στήλη χωρίς χορηγούς. Φλυαρούμε σύντροφοι, αλλά είμαστε βαθιά συγκινημένοι (ποιος Αντρέας ρε;) μαζί με την υπόλοιπη χώρα, με τη βουλευτίνα Κυκλάδων της αριστείας που στα χέρια της κρατάει με περισσή γνώση και ικανότητα τις τύχες της μακάριας Μπανανίας. Ποιος Ζουράρις και ποιος Byron Manygift; Ποιο πνευματικό κενό για το οποίο βιαστήκαμε να γκρινιάξουμε; Η πολιτική συγκρότηση, η βαθιά γνώση και η ευφράδεια της Κατερίνας Μονογυιού, που δεν μαρτυρούνται εν πρώτοις με την εικόνα της (πλατινέ τριχοσκεπή, κατά το «κεραμοσκεπή») και τις ενδυματολογικές ροπές της, μας άφησαν άφονους (στερητικό «α»+φόνος). Μπορεί ως αρχή να της πλέξαμε το εγκώμιο, αλλά αν βουληθεί να ξαναμιλήσει στη βουλή, δεν θα διστάσουμε να της αφιερώσουμε ολόκληρη τη στήλη. Τελικά αποδεικνύεται ότι υπάρχει ελπίδα! Για να μην μπούμε στο γεγονός ότι είναι και αυτή Κατερίνα…
Είπαμε το μαγικό όνομα και μοιραία μας ήρθαν στο νου οι διαχρονικά μεγάλες πολιτικές –και όχι όνο- αγάπες της αριστεράς και της προόδου:
Φροντίζει για το πρόσωπο που βλέπει στον καθρέφτη
φροντίζει και για το προφίλ που βγαίνει προς τα έξω
κι άρχισε τα εξώδικα «το ψέμα να χτυπήσει»
με πρώτο θύμα σύμβουλο του δήμου Σαλονίκης
φουσκώνοντας τα στήθη μας από την περηφάνια
γιατί 'ναι το Κατερινιώ πρωθιέρεια της στήλης.
«Ο κόσμος είναι όμορφο μέρος για να γεννηθείτε, αν δεν σας νοιάζει που μερικοί άνθρωποι πεθαίνουν όλη την ώρα ή έστω απλώς λιμοκτονούν κάποιες ώρες. Στο κάτω-κάτω, δεν πειράζει, αφού δεν είστε εσείς. Α, ο κόσμος είναι όμορφο μέρος για να γεννηθείτε, αν δεν σας πολυνοιάζουν λίγα ψόφια μυαλά στις ψηλότερες θέσεις ή μια-δυο βόμβες πού και πού στα ανεστραμμένα σας πρόσωπα ή άλλες τέτοιες απρέπειες απ’ τις οποίες μαστίζεται η κοινωνία μας, με τους διακεκριμένους άνδρες της και τους κληρικούς της και τους λοιπούς αστυφύλακες και τις διάφορες φυλετικές διακρίσεις της και τις κοινοβουλευτικές ανακρίσεις της και τις άλλες δυσκοιλιότητες, που η τρελή μας σάρκα θα κληρονομήσει» (Lawrence Ferlinghetti).
Τρία έψιλον κύριοι (τι Coca Cola ρε;). Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα. Θα μπορούσαν να συμπληρωθούν κι από πολλά άλλα έψιλον (σαν τα συντηρητικά που αναγράφονται στις συσκευασίες ένα πράμα), αλλά αυτολογοκρινόμαστε για την ώρα.
«Aμα τον πόνο σου τον μοιράζεσαι μ’ άλλους, λένε λιγοστεύει. Μπορεί. Την πείνα σου όμως μ’ όσους και να τη μοιραστείς, δεν θα χορτάσεις. Τα πάρκα ήταν γιομάτα νηστικούς. Μα τι έτρεξε και γέμισ’ ο κόσμος νηστικούς; Η κρίσις, λένε. Eνεκα η κρίσις, κύριε. Μα τι ήταν η κρίσις; Αρρώστια; Κι αν ήταν έτσι, γιατί δεν κολλούσαν όλοι;» (Μενέλαος Λουντέμης).
Κοκκινοσκουφίτσα
