Δύο χιλιάδες είκοσι
δεν έχει τέλος η ύπνωση;
Την Τετάρτη κλείνει αισίως τα 97 χρόνια της η Μαργαρίτα Τσαντ-Παπανδρέου. Την ίδια μέρα η οικογένεια έχει άλλη μια επέτειο: συμπληρώνονται 23 χρόνια από την κυκλοφορία του πολύκροτου και επισύροντος χαστούκια έργου της Δήμητρας Λιάνη-Παπανδρέου με τίτλο «10 χρόνια και 54 ημέρες», που αναφέρεται στην περιπετειώδη ζωή της με τον Ανδρέα.
Ο Νίκος ο παλικαράς, καουμπόι της άγριας δύσης
πρώτος στον κορονοϊό, πρώτος και στις πλημμύρες
για όλα έχει φάρμακο, συντονισμό και γνώση
και τον ακούν οι ιθαγενείς και διπλοπροσκυνούνε.
«Σουλτάνε θεέ πάρε την ΕΕ» είναι το σύνθημα που δονεί τις ζώνες (οικονομικές και άλλες) του γηπέδου της ανατολικής Μεσογείου, πίσω από τις κορώνες που υψώνονται για εσωτερική κατανάλωση απέναντι στα συντρίμμια.
Τον Μητσοτάκη μην τον κλαις εκεί που πάει να σκύψει
με τον σουγιά στο κόκαλο για τις διαπραγματεύσεις.
«Δύναμη του φασισμού και αδυναμία της εργατικής τάξης είναι το ίδιο πράγμα. Αυτός είναι ο απολογισμός που θα κάνει η γερμανίδα κομμουνίστρια Clara Zetkin μετά τη νίκη του ιταλικού φασισμού και που θα είναι προφητικός γι’ αυτό που θα συμβεί στη Γερμανία δέκα χρόνια αργότερα: “Προτού ο φασισμός κερδίσει στρατιωτικά, νίκησε πρώτα ιδεολογικά και πολιτικά την εργατική τάξη“» (Andre Glucksmann).
Οπου ακούσεις κι όπου δεις, δυο λέξεις μόνο υπάρχουν
η μία είναι «κρούσματα», η άλλη είναι «μέτρα».
Κι όταν παραμερίζονται είναι από κάτι άλλες
του τύπου «επιφυλακή», «καταστροφές», «πλημμύρες»,
«έγκλημα», «φρίκη», «θάνατος», «φόβος» και «αγωνία».
Ολη αυτή η μόνιμα πια εγκατεστημένη και ενορχηστρωμένη τρομοκρατία, φέρνει στο νου τους στίχους του Νικόλα Ασιμου: «Είναι το κράτος ο τρομοκράτης; Οχι το κράτος είναι η τάξις. Είναι ο εργάτης ο τρομοκράτης; Οχι, ο εργάτης είναι το πτώμα, και είναι στο κόμμα, κοιμάται ακόμα (…) Είναι οι μπάτσοι οι τρομοκράτες; Οχι, οι μπάτσοι είναι φρουροί (…) Είναι η δουλειά μας τρομοκρατία; Οχι, δουλεία ίσον τιμή. Είναι οι παπάδες οι τρομοκράτες; Οχι, θρησκεία είναι τα θεία. Μήπως οι νόμοι τρομοκρατούν; Οχι, οι νόμοι νομοθετούν. Τρομοκρατία ίσον βουλή; Μα όχι, βουλή μας είναι η ψήφος κι ο ψηφοφόρος θανατηφόρος».
«Η Νίκη πάει το παιδί με μάσκα στο σχολείο».
Τι είδηση! Αφού ποτέ τη μάσκα δεν τη βγάζει!
Τόσο που αναρωτιόμαστε αν πίσω της υπάρχει
άραγε ακόμα πρόσωπο ή μήπως άλλη μάσκα.
Λιτή και περιεκτική η ανακοίνωση της οικογένειας του Παύλου Φύσσα: «Επτά χρόνια από την στυγνή δολοφονία του Παύλου, τα λόγια έχουνε στερέψει. Στις 7 Οκτωβρίου 2020 περιμένουμε ότι ο κόσμος θα πλημμυρίσει τους δρόμους γύρω από το Εφετείο για να φωνάξει ότι δεν είναι αθώοι. Περιμένουμε την απόφαση του δικαστηρίου ως ελάχιστη δικαίωση στη μνήμη του Παύλου, αλλά και για όσους επλήγησαν από τη ναζιστική βία».
…Και καλό είναι –με την ευκαιρία- να μην ξεχνάμε τους συμπαθούντες και συνοδοιπόρους των νεοναζί που κατά καιρούς τούς «ξέπλυναν» με δηλώσεις τους: Πέτρος Γαϊτάνος, Βύρων Πολύδωρας, Θάνος Τζήμερος, Παναγιώτης Ψωμιάδης, Γιάννης Πλούταρχος, Γιώργος Τράγκας, Μπάμπης Παπαδημητρίου, Νότης Σφακιανάκης, Γιάννης Μπέζος, Κασιμάτης («Καθημερινή»), Σάκης Ρουβάς και Νίκος Βέρτης, έτσι πρόχειρα μιας και υπάρχουν ουκ ολίγοι άλλοι.
Δεν τρελαινόμαστε για τον Χρήστο Δάντη, αλλά πήρε θέση και «τα έχωσε» ωραία στην κυβέρνηση, σε αντιδιαστολή με τα και τους παραπάνω.
Τώρα έχει φθινόπωρο, έχει γονυκλισία
τώρα μονάχα ΕνΦΙΑ, καύσιμα και δαπάνες
που οι μισοί δεν δύνανται να αντιμετωπίσουν.
«Η πολιτική, όπως ακριβώς το τροπικό δάσος, ανατροφοδοτείται από την ίδια της την αποσύνθεση» (Paul Carvel).
Αλλοτε αργά, μεθοδικά κι άλλοτε με τη βία
λαούς αιχμαλωτίζουνε και τη ζωή σκοτώνουν.
«Το να συνηθίζει κανείς την απελπισία, είναι πολύ χειρότερο και από την ίδια την απελπισία» (Αλμπέρ Καμί – «Η πανούκλα»).
Κοκκινοσκουφίτσα
