Πρέπει να ξενύχτησαν προχθές οι συριζαίοι παρακολουθώντας την εξέλιξη στην αμερικανική Γερουσία, γι’ αυτό και αξημέρωτα είχαν στείλει την ανακοίνωση, ώστε να τη βρει στο e-mail του κάθε δημοσιογράφος που θα έπιανε δουλειά στις 6:00, στην πολύ πρωινή ζώνη του ραδιοφώνου. Ελεγε η ανακοίνωση:
«Με την απόφαση που έλαβε χθες η Γερουσία να απορρίψει τους όρους που περιόριζαν την πώληση των μαχητικών αεροσκαφών F-16, η Τουρκία όχι μόνο δεν τιμωρείται για την ευθεία αμφισβήτηση της κυριαρχίας της Ελλάδας και την υπογραφή νέων παράνομων μνημονίων με τη Λιβύη, αλλά επιβραβεύεται. Η απόφαση αυτή αποτελεί άλλη μια εξαιρετικά σοβαρή ήττα του δόγματος Μητσοτάκη, του “πιστού και προβλέψιμου συμμάχου” που τα δίνει όλα χωρίς να διεκδικεί τίποτα. Την ίδια στιγμή, μάλιστα, που η Ρωσία αναβαθμίζει τις σχέσεις της με το ψευδοκράτος. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη καθίσταται ολοένα και πιο επικίνδυνη για τα εθνικά συμφέροντα».
Η ανακοίνωση «έπαιξε» μαζί με το κλάμα των δημοσιογράφων ότι «δεν είναι καλά τα νέα», «αυτή δεν είναι θετική εξέλιξη» και τα παρόμοια. Οπότε ήρθε η αναμενόμενη απάντηση με δήλωση του κυβερνητικού εκπρόσωπου, Οικονόμου:
«Το Γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ και το Πρακτορείο Ειδήσεων, Anadolu, είναι οι μόνοι που θέλησαν να παρουσιάσουν ένα στάδιο στη διαδικασία διαβούλευσης του νομοσχεδίου της Γερουσίας για τον αμυντικό προϋπολογισμό των Η.Π.Α. σαν τετελεσμένη απόφαση. Μια υπόθεση που κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει όσον αφορά το πότε και, κυρίως, πώς και με ποιους όρους θα καταλήξει. Το μόνο βέβαιο είναι ότι μέχρι τότε η Ελλάδα, χάρη στις επιλογές της Κυβέρνησης, έχει αλλάξει καταλυτικά υπέρ της την ισορροπία δυνάμεων στο πεδίο. Δυστυχώς, αυτά είναι “ψιλά γράμματα” για τον ΣΥΡΙΖΑ που επέλεξε να αποτελεί την εθνική εξαίρεση στην ψήφιση της εξοπλιστικής ενίσχυσης των ενόπλων μας δυνάμεων και των αμυντικών συμφωνιών της Πατρίδας μας με τη Γαλλία και τις Η.Π.Α., ενώ παράλληλα θεωρεί ότι τα εθνικά θέματα προσφέρονται για φθηνή και ανεύθυνη αντιπολίτευση».
Οι συριζαίοι, βλέποντας την καθαρά αμυντική και απολογητική στάση της κυβέρνησης, την… απροσδιοριστία («κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει») και την προσπάθεια να μετατεθεί η συζήτηση στην «αλλαγή της ισορροπίας δυνάμεων στο πεδίο» (ούτε σε εμπόλεμη κατάσταση να βρισκόταν Ελλάδα και Τουρκία!), επανήλθαν με «απάντηση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στον κυβερνητικό εκπρόσωπο»:
«Η Κυβέρνηση πηγαίνει τη χώρα από εθνική ήττα σε εθνική ήττα: – το Oruc Reis έφτασε έξω από τη Ρόδο και το Καστελλόριζο χωρίς να υποστεί κυρώσεις από την ΕΕ – τα παράνομα τουρκο-λιβυκά μνημόνια του 2019 δίνουν τη θέση τους σε νέα μνημόνια το 2022, με την Ελλάδα απούσα από τις διεθνείς διαπραγματεύσεις για τη Λιβύη – οι ΗΠΑ επιβραβεύουν τις πρωτοφανείς τουρκικές προκλήσεις πρώτα με την ακύρωση του Eastmed και τώρα με την άρση οποιουδήποτε περιορισμού στην πώληση F16 στην Τουρκία. Και η Κυβέρνηση έχει το θράσος να ταυτίζει τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ με τις τουρκικές θέσεις επειδή την καλεί να αναθεωρήσει την τραγική για τη χώρα πολιτική της: του πιστού συμμάχου που τα δίνει όλα χωρίς να διεκδικεί τίποτα. Επικίνδυνοι».
Ο θρήνος επικράτησε ολόκληρη τη χτεσινή μέρα στα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ. Οι ανταποκριτές από την Ουάσινγκτον συμφωνούσαν ότι πρόκειται για «κακή εξέλιξη» και το μόνο που μπορούσαν να προσθέσουν για να χρυσώσουν το χάπι ήταν ένα «θα δούμε», στο τέλος των ανταποκρίσεών τους. Το κλίμα του θρήνου πέρασε και στις σημερινές εφημερίδες, αφού προηγουμένως πέρασε και από τη Βουλή, όπου τοποθετήθηκε ο τιτανοτεράστιος Μίλτος Βαρβιτσιώτης.
Γράφει, για παράδειγμα, ο Γ. Παπαχρήστος στα «Νέα»: «Είναι όντως μια κακή εξέλιξη για την Ελλάδα η χθεσινή απόφαση της αμερικανικής Γερουσίας να απορρίψει τις τροπολογίες που είχαν υποβληθεί στο νομοσχέδιο για τον αμυντικό προϋπολογισμό της χώρας, και ειδικά τις τροπολογίες με τις οποίες έμπαινε φρένο στο αίτημα της Τουρκίας για τα πολεμικά αεροσκάφη F-16. Αλλα περιμέναμε, και άλλα μας ήρθαν». Και μετά το γλυκαίνει, κοπιάροντας τον Οικονόμου: «Οσοι, εδώ στα μέρη μας, βιάστηκαν να… χαρούν επίσης, που η Γερουσία απέρριψε τις τροπολογίες του γερουσιαστή Μενέντεζ, που εξαρτούν την πώληση από την απαγόρευση υπερπτήσεων των τουρκικών αεροσκαφών πάνω από ελληνικά νησιά, και τις απειλές σε βάρος γειτονικών χωρών, ας (συγ)κρατηθούν λιγάκι. Μην εκτίθενται τόσο, διότι υπάρχει ακόμη χρόνος, όπως υπάρχει ακόμη και περιθώριο διαβουλεύσεων για να περάσει τελικά η άρση της απαγόρευσης. Δεν τελείωσε τίποτε με τη χθεσινή απόφαση. Και ας δουν το πράγμα, από μια άλλη οπτική: ως μια κίνηση καλής θέλησης των ΗΠΑ προς την Τουρκία, μήπως και σταματήσει τις ερωτοτροπίες με τη Ρωσία, και ο πρόεδρος Ερντογάν πάψει να παίζει τον τσαντισμένο χωροφύλακα στην περιοχή μας…».
Ειδικά το τελευταίο μάς έκανε να ξεκαρδιστούμε στα γέλια! Μιλάμε για την επιτομή της… πρωτοτυπίας: οι ΗΠΑ θα πουλήσουν στον Ερντογάν τα F-16 που θέλει, για να πάψει να προκαλεί την Ελλάδα! Μ’ αυτή τη λογική, ο Μητσοτάκης ακολούθησε εντελώς λαθεμένη τακτική. Θα έπρεπε να ταχθεί αναφανδόν υπέρ της πώλησης των F-16 στην Τουρκία, για να τελειώσουν οι τσαμπουκάδες του Ερντογάν και των επιτελών του! Και θα έπρεπε σήμερα να πανηγυρίζουμε, γιατί δεν πέρασε το λάθος του Μητσοτάκη.
Ο Βαρβιτσιώτης έκανε μια τοποθέτηση αντάξια του… πολιτικού του διαμετρήματος: «Οσοι πανηγυρίζουν για το γεγονός ότι από τη Γερουσία πέρασε ένα σχέδιο, στο οποίο δεν περιλαμβάνεται η τροπολογία Μενέντεζ, ουσιαστικά πανηγυρίζουν για κάτι που, πρώτον, δεν εξυπηρετεί με ξεκάθαρο τρόπο τα ελληνικά συμφέροντα και αυτό μας προκαλεί. Δεύτερον, δείχνει ότι έχουν άγνοια για τον τρόπο με τον οποίο νομοθετεί το Κογκρέσο και ποια είναι η διαδικασία διαβούλευσης ανάμεσα στη Βουλή των Αντιπροσώπων στη Γερουσία και στην Κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, για τον τρόπο με τον οποίο διεξάγονται οι διεθνείς σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Και τρίτον, δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτή η διαδικασία είναι μια μακρά διαδικασία, ενδεχομένως θα ολοκληρωθεί μετά τις ενδιάμεσες εκλογές και τη διαμόρφωση νέων συσχετισμών στη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία και δεν είναι το τέλος μιας διαδρομή, η οποία είχε ως αντικείμενο την Ελλάδα, αλλά αιτία και αφορμή δεν είχε την Ελλάδα»!
Mετά έγιναν οι συνεννοήσεις, έκανε ο γερουσιαστής Ρόμπερτ (για τους φίλους Μπομπ) Μενέντες την ανάρτηση στο Twitter ότι αν χρειαστεί θα βάλει βέτο και από το Μαξίμου δόθηκε η νέα γραμμή: «Δεν θρηνούμε, ούτε εκφράζουμε αναμονή. Είμαστε σίγουροι για τη νίκη. Ο Μπομπ θα τους αλλάξει τα φώτα»!
Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά για το ρόλο του Μενέντες (χθες γράψαμε μερικά πράγματα για τις κατηγορίες του «αρπάχτρα» που αντιμετώπισε πριν από μερικά χρόνια – γίνεται «λόμπινγκ» χωρίς λεφτά;) και για τη λειτουργία του αμερικάνικου συστήματος διοίκησης. Αν θα μπορούσε, για παράδειγμα, ένας γερουσιαστής, έστω και πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας, να ακυρώσει μόνος του μια απόφαση που υποστηρίζει ο Λευκός Οίκος και η πλειοψηφία των νομοθετικών σωμάτων. Αλίμονο αν λειτουργούσε έτσι μια ιμπεριαλιστική χώρα. Αν δηλαδή η κυβέρνησή της και η πλειοψηφία των νομοθετικών της σωμάτων μπορεί να καταστεί όμηρος ενός κοινοβουλευτικού, ο οποίος μάλιστα έχει πολύ λερωμένη τη φωλιά του.
Δε θα σταθούμε σ’ αυτά, όμως, γιατί θα λειτουργούσαμε κι εμείς καθαρά αποπροσανατολιστικά σε σχέση με την ουσία. Η ουσία εδώ είναι πως το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα εμπεδώνει την αμερικανοδουλεία στην πιο χυδαία εκδοχή της. Χρόνια ολόκληρα τους ακούγαμε να ορίζουν σαν ύψιστο… εθνικό στόχο το 7/10 στους εξοπλισμούς που πωλούν οι Αμερικανοί σε Ελλάδα και Τουρκία. Δέκα για την Τουρκία, εφτά για την Ελλάδα (η διαφορά καθοριζόταν από τη διαφορά μεγέθους των δύο χωρών). Τώρα έχουν εξελίξει το «δόγμα»: «δώστε σ’ εμάς, μην δίνετε στην Τουρκία γιατί είναι… ταραξίας». Αύριο θα είναι κάτι άλλο.
Ελλάδα και Τουρκία συναποτελούν τη Νοτιοανατολική Πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Οι εξοπλισμοί που αγοράζουν, πέραν του ότι συντηρούν τα αμερικάνικα μονοπώλια παραγωγής οπλικών συστημάτων, είναι εξοπλισμοί του ΝΑΤΟ. Και οι ΗΠΑ αναγορεύονται όχι απλά σε παράγοντα σταθερότητας στην περιοχή, αλλά σε χώρα-προστάτη της… εθνικής ανεξαρτησίας της Ελλάδας. Πώς να τους αρνηθείς τις στρατιωτικές βάσεις που ζητούν; Πώς να τους αρνηθείς τη μετατροπή της χώρας σε αβύθιστο αεροπλανοφόρο τους, σε βάση εκπαίδευσης των στρατευμάτων τους, σε επιμελητεία αποθήκευσης του πολεμικού τους εξοπλισμού, εξόρμησης για τις ιμπεριαλιστικές τους επεμβάσεις σε μια τεράστια περιοχή, από τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική μέχρι το μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας;
Αυτή είναι η ουσία που κρύβεται πίσω από τον πολιτικάντικο καυγά για το ποιος μπορεί να φέρει καλύτερο «σκορ» στην προσέγγιση των ΗΠΑ.
