Σε μια πρώτη ανάγνωση, η απόφαση του Συνταγματικού Δικαστήριου της Καρσλρούης να μην εκδώσει τον Μ. Χριστοφοράκο στην Ελλάδα, αποτελεί κόλαφο για την κυβέρνηση Καραμανλή και το «σύστημα Σανιδά» που αυτή διαμόρφωσε στην ελληνική αστική Δικαιοσύνη. Σε μια δεύτερη ανάγνωση, όμως, ο ηχηρότατος κόλαφος είναι για την «Ψωροκώσταινα». Είναι το αγέρωχο χαστούκι της ιμπεριαλιστικής Γερμανίας, που δε γουστάρει μια χώρα επιπέδου Ελλάδας να της χαλάει τους όποιους σχεδιασμούς της.
Στο προηγούμενο φύλλο της «Κ», η ύλη του οποίου έκλεισε μια μέρα πριν εκδοθεί η απόφαση του γερμανικού Συνταγματικού Δικαστήριου, σημειώναμε, αναφερόμενοι στην κυβέρνηση Καραμανλή: «Δεν υπολόγισαν οι αφελείς, ότι ο Χριστοφοράκος δεν είναι κάποιος συλληφθείς ως μέλος της 17Ν για να πετιούνται στα σκουπίδια τα πιο στοιχειώδη δικαιώματά του, αλλά ένα επίλεκτο στέλεχος ενός μονοπωλιακού κολοσσού και γερμανός πολίτης, στον οποίο το γερμανικό δικαιικό σύστημα δεν μπορούσε παρά να αναγνωρίσει τα δικαιώματά του. Ετσι, ο Χριστοφοράκος θα παραμείνει κι άλλο στη Γερμανία και έχει τη δυνατότητα να καθορίσει ο ίδιος τη στιγμή της παράδοσής του στην Ελλάδα, αφού, όπως αφήνουν να φανεί οι μεγαλοδικηγόροι που τον εκπροσωπούν, διαθέτει και άλλα ένδικα μέσα πέρα από την προσφυγή στο συνταγματικό δικαστήριο της Καρσλρούης».
Κατά το γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο, ο Χριστοφοράκος δεν πρέπει να εκδοθεί, διότι κακώς θεωρήθηκαν ως μη παραγεγραμμένα τα αδικήματα για τα οποία ζητείται η έκδοσή του, αφού η εξέτασή του ως υπόπτου έγινε από έλληνα εισαγγελέα και όχι από γερμανό ομοσπονδιακό δικαστικό λειτουργό, όπως απαιτεί το γερμανικό Δίκαιο! Αυτό το βασικό επιχείρημα των γερμανών συνταγματικών δικαστών δεν στρέφεται μόνο κατά του ανακριτή Ζαγοριανού, αλλά κατά του ελληνικού κράτους και του δικαστικού του συστήματος, στο οποίο δεν αναγνωρίζεται το δικαίωμα να δικάσει έναν γερμανό πολίτη. Οχι όποιον κι όποιον, βέβαια, αλλά ένα υψηλόβαθμο στέλεχος ενός από τα μεγαλύτερα γερμανικά μονοπώλια.
Φυσικά, ανεξάρτητα από την ιμπεριαλιστική λογική που αναδύεται από το σκεπτικό του ανώτατου γερμανικού δικαστήριου, η κυβέρνηση και το πειθήνιο σ’ αυτή δικαστικό σύστημα έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να υπάρξει αυτή η εξέλιξη. Ο ανακριτής προσέφερε στον Χριστοφοράκο την άνεση να φύγει για τη Γερμανία, ενώ ασκώντας του δίωξη μόνο για την περίοδο μέχρι το Σεπτέμβρη του 2003, του έδωσε τη δυνατότητα να «ομολογήσει» στη Γερμανία ότι έδωσε χρήματα σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ (σε Βαρθολομαίο και Γείτονα) και να συμφωνήσει ποινή με τη γερμανική εισαγγελία, ώστε να μη μπορεί να δικαστεί στην Ελλάδα για την περίοδο και για την υπόθεση του χαφιεδοσυστήματος C4i. Αν οι ελληνικές δικαστικές αρχές επιχειρήσουν να εκδώσουν νέο ένταλμα, με νέα αδικήματα για τη μετά το 2003 περίοδο, οι γερμανικές δικαστικές αρχές θα το απορρίψουν απνευστί σαν υποβολιμαίο, αφού αυτό θα έχει εκδοθεί εκ των υστέρων, προκειμένου να παρακάμψει την απόφαση του δικαστήριου της Καρσλρούης.
Γι’ αυτό και το πιθανότερο είναι ο Χριστοφοράκος να αποφυλακιστεί και να παραμείνει στη Γερμανία, αφού και το ΠΑΣΟΚ θεωρεί την υπόθεση τελειωμένη και δεν θα θελήσει να τη σκαλίσει άλλο (δεν το συμφέρει, άλλωστε). Ο εκπρόσωπός του Ντ. Ρόβλιας, αφού στηλίτευσε την κυβέρνηση για τις ευθύνες της, περιορίστηκε να δηλώσει ότι «ο ελληνικός λαός απαιτεί να μάθει την αλήθεια», όπως «απαιτεί επίσης θεσμικές αλλαγές, για να μην επαναληφθούν τέτοιου είδους σκάνδαλα στο μέλλον»!
