Τη λήξη της Κατάληψης του Βασιλικού Θεάτρου στη Θεσσαλονίκη αποφάσισε η γενική συνέλευση της Κατάληψης. Δημοσιεύουμε παρακάτω την ανακοίνωση του Συντονιστικού Δραματικών Σχολών Θεσσαλονίκης, επισημαίνοντας τα εξής:
1. Η λήξη της Κατάληψης δεν συνοδεύεται από το συνήθη βερμπαλισμό περί νίκης. Το Συντονιστικό αναφέρει ευθέως ότι τα αιτήματα δεν ικανοποιήθηκαν. Τονίζει όμως -και σωστά- αυτά που κατακτήθηκαν στη διάρκεια του αγώνα και επιτρέπουν στον αγώνα να συνεχιστεί.
2. Το Συντονιστικό αναφέρεται ευθέως στην εγκατάλειψη του αγώνα από το ΣΕΗ και αυτό είναι, κατά τη γνώμη μας, ένα από τα ουσιαστικότερα θέματα που εγείρει η ανακοίνωση. Γράφει συγκεκριμένα: «Φυσικά, ένας τέτοιος αγώνας χρειάζεται στον πυρήνα του πρωτίστως τους/τις εργαζόμενους/-ες στον κλάδο και κατ’ επέκταση το συλλογικό τους όργανο. Σε αυτή την περίπτωση, το ΣΕΗ προκήρυξε, για πρώτη φορά, τέσσερις ημέρες απεργία μέσα σε ένα μήνα. Ωστόσο, μετά τη σύσσωμη παραίτηση των καθηγητών και των καθηγητριών των δραματικών σχολών και την άκαρπη συνάντηση με τον πρωθυπουργό, δεν κατάφερε να προβεί σε απεργία διαρκείας, κάτι που κρίναμε αναγκαίο για την κλιμάκωση του αγώνα. Έτσι, δημιουργήθηκε ένας αγώνας δύο ταχυτήτων. Ένας αυτός του συνδικαλιστικού οργάνου και ένας των σπουδαστών και του πιο ριζοσπαστικού τμήματος των εργαζομένων του κλάδου».
Αν θέλουμε να είμαστε αυστηροί απέναντι στα γεγονότα, στην πραγματικότητα, από ένα σημείο και μετά δεν είχαμε αγώνα δυο ταχυτήτων, αλλά αγώνα και μη αγώνα. Είχαμε εγκατάλειψη και απομόνωση του πιο δυναμικού κομματιού του αγώνα, των Καταλήψεων, ώστε να καλλιεργηθεί η αντίληψη της ματαιότητας του αγώνα, να αποσυρθεί από το προσκήνιο το πιο ριζοσπαστικό κομμάτι των αγωνιζόμενων και να έχει λυμένα τα χέρια της η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, να μην αισθάνεται την πίεση για συνέχιση του αγώνα όλου του κλάδου με αναβάθμιση των μέσων πάλης, όπως απαιτούσαν οι συνθήκες και η αδιαλλαξία του Μητσοτάκη, Μια αδιαλλαξία που την τροφοδοτούσε και ο διαλυτικός ρόλος της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και τα παρασκηνιακά κομπρεμί της με τους καπιταλιστές του κλάδου, που ήταν προφανώς σε γνώση της κυβέρνησης.
Ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν έγινε, λέει μια φράση που μας έρχεται από παλιά. Ο αγώνας των σπουδαστών και του πιο ριζοσπαστικού κομματιού του καλλιτεχνικού χώρου δεν είναι χαμένος, γιατί ακόμη συνεχίζεται. Και είναι ενθαρρυντικό το γεγονός ότι αυτό το τμήμα των αγωνιζόμενων βγάζει τα συμπεράσματά του για τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και το ρόλο της.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
-
- ΠΟΘΑ και ΣΕΗ νομίζουν ότι απευθύνονται σε Χαχόλους
- Αισχρή κοροϊδία των αγωνιζόμενων καλλιτεχνών από το ΔΣ του ΣΕΗ
- Οι καπιταλιστές του κλάδου απαίτησαν, το ΔΣ του ΣΕΗ ευπειθώς ανταποκρίθηκε: Οχι απεργίες!
- Γ.Γ. ΣΕΗ: Με ύβρεις προσπαθεί να κρύψει την αποκάλυψη του ΚΟΝΤΡΑ-eksegersi.gr για τις «υπόγειες διαδρομές» του ΔΣ του ΣΕΗ με καπιταλιστές του κλάδου
