– Πούθ’ έρχεσαι;
– Απ’ τη Βαβυλώνα.
– Πού Πας;
– Στο Μάτι Του Κυκλώνα.
«Φάτα Μοργκάνα», Νίκος Καββαδίας
Η περιπέτεια αυτού που δεν βρίσκει γη κάτω από τα πόδια του, αυτού που περπατά από μια χώρα σε μια άλλη, που διασχίζει τα σφραγισμένα σύνορα του «παγκοσμιοποιημένου» καπιταλισμού μέσα στη νύχτα, που είναι ανοιχτά μόνο για τη ροή των κεφαλαίων και των εμπορευμάτων, σε μια ατέρμονη φυγή – αυτού που δραπετεύει από τη Σκύλλα προς τη Χάρυβδη. Του φτωχού κι απανταχού ανεπιθύμητου, αυτού που δεν πνίγεται στη διαδρομή, που δε θάβεται σε έναν ανώνυμο τάφο – αυτού που δεν χωρά στον παράδεισο της Δύσης, που τώρα αναμετριέται με την κόλασή της: απροσμέτρητες τραγωδίες που στοιχειώνουν τη Μεσόγειο και τον κόσμο, στοιχειώνουν και το σύγχρονο κινηματογράφο στα μόνα ανοιχτά σύνορα που του έχουν απομείνει, αυτά του ντοκιμαντέρ με τη μυθοπλασία.
Οι προβολές αρχίζουν στις 8:30μμ και μετά το τέλος τους ακολουθεί συζήτηση.
Η είσοδος είναι -όπως πάντοτε- ελεύθερη.
~Παρασκευή 18/11/2016~
ΦΩΤΙΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
(Fuocoammare, Ιταλία – Γαλλία, 2016, 108’)
Σκηνοθεσία, Σενάριο, Φωτογραφία: Τζιανφράνκο Ρόζι
Μοντάζ: Τζάκοπο Κουάντρι
Μουσική: Στέφανο Γκρόσο
Παραγωγή: Stemal Entertainment, 21uno Film, Cinecitta Luce S.p.A., Rai Cinema, Les Films d’Ici, ARTE France Cinema
Μετά από ενδελεχή έρευνα και μακροχρόνια επιτόπια παρατήρηση, ο Τζιανφράνκο Ρόζι κινηματογραφεί το μικρό ιταλικό νησί της Λαμπεντούζα, το διάσημο πια ως το σημείο πρώτης «υποδοχής» επί ευρωπαϊκού εδάφους για εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες από την Αφρική και τη Μέση Ανατολή τα τελευταία χρόνια. Ο Ρόζι δομεί την ταινία του μέσα από μία πραγματική διχοτομία. Από τη μια μεριά, η φρίκη της ρουτίνας: οι κάτοικοι του νησιού, κυρίως ψαράδες, που ζουν μια ήσυχη κι απλή ζωή χωρίς εξάρσεις. Η κλεισμένη στο σπίτι νοικοκυρά, ο πιτσιρικάς Σαμουέλε που πασχίζει να διασκεδάσει το χρόνο του όπως μπορεί, ο τοπικός ραδιοφωνικός παραγωγός που διακόπτει τα αφιερωμένα από τον έναν σύζυγο στον άλλο τραγούδια μόνο για να παρουσιάσει με επίπεδο ύφος ένα ακόμη πολύνεκρο ναυάγιο στα ανοιχτά του νησιού. Από την άλλη μεριά, η ρουτίνα της φρίκης: οι καραβιές των απελπισμένων που καταφτάνουν ζωντανοί ή νεκροί στα σαπιοκάραβα της διακίνησης για να γίνουν αντικείμενα ενός απρόσωπου, κλινικού μηχανισμού διάσωσης και διαχείρισης «ανθρώπινου υλικού». Δυο κόσμοι χώρια, στο ίδιο μικρό μέρος. Το κλειστοφοβικό σύμπαν των ντόπιων και η καθημερινή «ασύμμετρη απειλή» των χιλιάδων ναυαγισμένων ξένων δεν έρχονται ποτέ σε επαφή, παρά μόνο μέσω του μοναδικού γιατρού που υπάρχει στο νησί και εξυπηρετεί κατοίκους και μετανάστες. Ο Ρόζι δήλωσε, κατά την απονομή των βραβείων στο φεστιβάλ Βερολίνου, όπου η ταινία απέσπασε τη Χρυσή Αρκτο: «Ελπίζω να προκαλέσει μια αφύπνιση. Είναι απαράδεκτο να πεθαίνουν άνθρωποι διασχίζοντας τη θάλασσα για να γλιτώσουν από τις τραγωδίες».
